Essays

நான் என்ன செய்து கொண்டிருந்தேன்.

Tamil translation of Paul Graham’s essay “What I Worked On“.

Paul Graham is the founder of Y Combinator (YC). YC is an American technology startup accelerator launched in March 2005.[1] It has been used to launch more than 3,000 companies, including  StripeAirbnbCruisePagerDutyDoorDash, CoinbaseInstacart,  DropboxTwitchFlightfox, and Reddit.[3] The combined valuation of the top YC companies was more than $300 billion by January 2021. [From Wikipedia.]

Paulgraham 240x320.jpg

Author: Paul Graham

Translated by: Viswanathan Mahalingam

ஆசிரியர்: பால் கிரஹாம்.

மொழியாக்கம்: விஸ்வநாதன் மகாலிங்கம்

மொழிபெயர்ப்பு பிரதியை வாசித்து, பிழைகளை திருத்தியதற்கு நன்றி: மகேந்திரராஜன் சந்திரசேகரன், ஜெகதீஷ் குமார்

பெப்ரவரி 2021

கல்லூரியில் சேர்வதற்கு முன்னால், பள்ளிக்கு வெளியே, நான் செய்தது இரண்டு காரியங்கள் – எழுத்து மற்றும் நிரல் எழுத்து (programming). நான் கட்டுரைகள் எழுதவில்லை. ஆரம்ப நிலை எழுத்தாளர்கள் அன்று முயற்சித்தது போல சிறுகதைகள் தான் எழுதினேன். என் கதைகள் நன்றாக இல்லை. அவற்றில் கதையே இல்லை. என் கற்பனையில் உருவாக்கிய ஆழமான உணர்ச்சி மிகுந்த கதாபாத்திரங்கள் தான் இருந்தன. 

எங்கள் பள்ளி மாவட்டம் “தகவல் பகுப்பிற்காக” பயன்படுத்திய IBM 1401 மெயின்ஃபிரேம் பெரும்கணினியில் (mainframe) தான் என் ஆரம்பகால நிரல்களை எழுத முயன்றேன். ஒன்பதாம் வகுப்பில் – என் பதிமூன்று பதினான்கு வயதில். பள்ளி மாவட்டத்தின் IBM 1401 எங்கள் நடுநிலைப் பள்ளியின் தாழ்வறையில் இருந்தது. என் நண்பன் ரிச் ட்ரேவ்ஸும் நானும்  அதைப் பயன்படுத்த அனுமதி பெற்றோம். அந்தத் தாழ்வறை ஒரு ஜேம்ஸ்பாண்ட் திரைப்பட வில்லனின் சிறிய கிடங்கு போல இருக்கும் – வேற்றுலக இயந்திரங்கள் – CPU, தகவல் சேமிப்பான்கள் (disk drives), பதிப்பான்கள் (printers), அட்டை படிப்பான்கள்(card readers) — பளிச்சிடும் ஒளிவெள்ளத்தில் ஒரு மேடையில் அமைந்திருக்கும்.

நாங்கள் ஃபோர்ட்ரான் (Fortran)  நிரல் மொழியின் முதல் வடிவைப் பயன்படுத்தினோம். உங்கள் நிரல்களை நீங்கள் துளை அட்டைகளில் (punch cards) எழுதி, அவற்றை வரிசையாக அட்டை படிப்பான்களில் அடுக்கி, ஒரு பட்டனை அழுத்தினால், பெரும்கணினியின் மெமரியில் நிரல் பதிந்து ஓடத்துவங்கும். பெரும் ஓசையிடும் பிரிண்டரில் எதையாவது பதிப்பதுதான் அந்த நிரலின் நோக்கம்.

IBM 1401 என்னை குழப்பியது. அதை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. இப்பொழுது யோசித்தால் பெரிதாக ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாதுதான். நிரல்களுக்கு தகவல்களை உள்ளிடுவதற்கு (input) ஒரே வழி துளை அட்டைகள்தான். துளை அட்டைகளில் சேமிப்பதற்கான எந்த தகவலும் என்னிடம் இல்லை. உள்ளீடுகள் எதுவும் தேவையற்ற நிரல்களை எழுதலாம் – பை(pi) யின் தோராயமான மதிப்பைக் கணக்கிடுவதைப்போல. ஆனால் சுவாரஸ்மாக ஏதாவது செய்யும் அளவிற்கு எனக்கு கணிதம் தெரியவில்லை. அதனால் நான் எழுதிய எந்த நிரலும் என் நினைவில் இல்லாதது எனக்கு ஆச்சரியமாக இல்லை. எனக்குத் தெளிவாக நினைவிருப்பது நிரல்கள் முடிவில்லாமல் ஓடக்கூடும் என்பதுதான். ஏனென்றால் என் நிரல் ஒன்று முடிவில்லாமல் ஓடியது. அது ஒரு தொழில்நுட்பப் பிழை மட்டுமல்ல சமூகப்பிழையும்கூட என அந்தத் தகவல் மையத்தின் மேலாளரின் முகம் காட்டியது.    

குறுங்கணினிகள் (microcomputers) வந்தபோது அனைத்தும் மாறியது. இப்பொழுது உங்கள் மேஜையிலே உங்களுக்கே உங்களுக்கான கணினி இருக்கிறது. அது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போதே உங்கள் விரல் அசைவுகளால் அதை இயக்கலாம். துளை அட்டைகளின் காலம் முடிவிற்கு வந்தது. [1]

என் நண்பர்களில் முதல் குறுங்கணினி வைத்திருந்தவன் அவனே அதை கட்டமைத்திருந்தான். ஹீத்கிட் (HeathKit) குறுங்கணினியின் பாகங்களை விற்றது. அவன் தன் கணினியின் முன் அமர்ந்து, அதில் நிரல்கள் எழுதுவதை நான் பேரார்வத்தோடும், பொறாமையோடும் பார்த்தது என் நினைவில் நிற்கிறது. 

கணினிகள் அன்று விலை உயர்ந்தவை. பல வருட நச்சரிப்பிற்குப்பின் என்னுடைய கணினியை – TRS-80 – அப்பா 1980இல் வாங்கித்தந்தார். அன்றைய கெத்து கணினி என்பது – ஆப்பிள் II, ஆனால் TRS-80 ஒன்றும் மோசமில்லை. அதில்தான் நான் உண்மையில் நிரல்களை எழுதத்துவங்கினேன். எளிய விளையாட்டுகளை எழுதினேன். என்னுடைய பொம்மை ஏவுகணைகள் எவ்வளவு உயரம் பறக்கும் என்பதை கணிக்கக்கூடிய நிரல்கள், என் அப்பா எழுதிய ஒரு மென்பொருள். இரண்டே பக்கங்கள் மட்டுமே சேமிக்ககூடிய அளவுதான் மெமரி இருக்கும். ஒரு நேரத்தில் இரண்டு பக்கங்கள் எழுதிய உடன் அவர் பதிப்பானில் பதிப்பார். பின்பு கணினியில் எழுதியவற்றை அழித்துவிட்டு மீண்டும் அடுத்த பக்கங்களை எழுதுவார். ஆனால் அன்று அது டைப்ரைட்டரை விட பல மடங்கு மேலானதாக இருந்தது.

எனக்கு நிரல் எழுதுதல் பிடித்திருந்தாலும், அதைப்பற்றி கல்லூரியில் படிப்பது என் திட்டம் இல்லை. கல்லூரியில் நான் படிக்க தேர்ந்தெடுத்தது தத்துவம். நிரல்களை விட சிறப்பானதாக எனக்கு தோன்றியது. என்னுடைய எளிய இளமனதிற்கு தத்துவம் வாழ்வின் உண்மைகளை பற்றிய கல்வியாக தோன்றியது. மற்ற அனைத்தும் சாதாரண அறிவுத்துறைகளாக இருந்தன. கல்லூரிக்கு சென்ற பின்பே மற்ற அனைத்து துறைகளும் அவற்றின் சிந்தனைகளும் ஏகப்பட்ட வெளியை எடுத்துக்கொண்டன – தத்துவத்திற்கு மட்டுமே உரியது என்பதன் பரப்பு மிக சிறிதாகிவிட்டிருந்தது. வேறு யாரும் தொடாத விளிம்பு நிலைகள் மட்டுமே தத்துவத்திடம் இருந்தது.

பதினெட்டு வயதில் எனக்கு இதை சரியாக சொல்ல தெரியவில்லை. தொடர்ந்து தத்துவ பாடங்களை எடுத்துப் படித்தேன். அவை என் ஆர்வத்தை தொடர்ந்து சோதித்தன. அதனால் நான் செயற்கை அறிவிற்கு (AI) என் கவனத்தை திருப்பினேன். 

செயற்கை அறிவு 1980களின் மத்தியில் ஓரளவு பிரபலமானது. இரண்டு விஷயங்கள் அந்த தளத்தை நான் தேர்ந்தெடுக்க காரணமாக இருந்தன:  தி மூன் இஸ் எ ஹார்ஷ் மிஸ்டிரஸ் – ஹென்லெயினின் நாவலில் வரும் மைக் என்னும் அறிவாளியான கணினி மற்றும் பிபிஸ் (PBS) டாக்குமெண்டரியில்  டெர்ரி வின்னொகிராட் பயன்படுத்தும் SHRDLU. நாவலை நான் மீண்டும் படிக்கவில்லை. அதனால் மீள்வாசிப்பில் எப்படி இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அன்று படித்தபோது அது தன் உலகிற்கு என்னை முழுதும் இழுத்துக்கொண்டது. வின்னோகிராட் SHRDLU வை பயன்படுத்தவதை பார்த்தபோது, மேலும் சில வருடங்களிலிலே, நான் புனைவில் படித்த மைக் பயன்பாட்டிற்கு வந்துவிடும்  என்று தோன்றியது. SHRDLU க்கு மேலும் சில சொற்களை சொல்லித்தரவேண்டும். அவ்வளவுதான்.

கார்னல் பல்கலையில் அப்போது செயற்கை நுண்ணறிவைப் பற்றிய வகுப்புகள் எதுவுமில்லை. முதுகலையில் கூட. அதனால் நானே கற்றுக் கொள்ளத் துவங்கினேன். லிஸ்ப் படிக்கவேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால் செயற்கை நுண்ணறிவின் அன்றைய நிரல் மொழி லிஸ்ப். அன்று பயன்பாட்டில் இருந்த நிரல் மொழிகள் எளியவை. நிரல் எழுத்தாளார்களின் ஐடியாக்களும் எளிமையானதுதான். கார்னல் பல்கலையில் அன்று எல்லோரும் பயன்படுத்திய நிரல் மொழி – பாஸ்கல் மொழி போல இருந்த PL/I. மற்ற இடங்களிலும் PL/I த்தான் பயன்படுத்தினார்கள். நிரல்களைப்பற்றிய என் புரிதல்களை லிஸ்ப் விரிவாக்கியது. புதிய எல்லைகளை நான் தெரிந்து கொள்ள மேலும் வெகுகாலம் ஆனது. கல்லூரியில் இதைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. அடுத்த சில வருடங்கள் எனக்கு சிறப்பானதாக இருந்தன. எனக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று தெளிவாகியது. 

என்னுடைய இளங்கலை ஆய்விற்கு SHRDLU வை பகுத்துப் புரிந்து கொண்டேன். நான் மிகவும் விரும்பிச் செய்த செயல் அது. அந்த நிரல் எனக்குப் பிடிக்கக் காரணம் நான் அறிவின் அடிவாரத்தில் ஏறத் துவங்கிவிட்டேன் என்ற எண்ணம்தான்.

கார்னல் பல்கலையில் நான் சேர்ந்த படிப்பு எந்த குறிப்பிட்ட துறையையும் சேர்ந்தது இல்லை. நீங்கள் எந்த பாடத்தையும் படிக்கலாம். நீங்கள் எந்த பட்டத்தை வேண்டுமானாலும் போட்டுக்கொள்ளலாம். “செயற்கை அறிவு” என்று நான் போட்டு கொண்டேன். அடைப்பு குறிகளையும் (“ “) சேர்த்தே என் பட்டத்தில் போட்டிருந்ததை பார்த்த போது கடுப்பானேன். அடைப்புக்குறிகள் என்னை தொந்தரவு செய்தன. ஆனால் அது மிகச்சரியானது என்று பின்னால் நான் கண்டு கொண்ட காரணங்கள் உணர்த்தின. 

நான் மூன்று பல்கலை கழகங்களுக்கு விண்ணப்பித்து இருந்தேன்: எம்.ஐ.டி மற்றும் யேல் – செயற்கை அறிவிற்கு அவை புகழ்பெற்றிருந்தன. மூன்றாவது ஹார்வேர்ட் – என் நண்பன் ரிச் ட்ரேவ்ஸ் அங்கு சேர்ந்திருந்தான். மேலும் நான் நகலெடுத்திருந்த SHRDLUவின் பகுப்பானை (parser) கண்டுபிடித்திருந்த பில் வுட்ஸ் ஹார்வேர்ட்டில் இருந்தார். ஹார்வேர்ட் மட்டுமே என் விண்ணப்பத்தை ஏற்றது. அதனால் நான் அங்கேதான் சேர்ந்தேன்.

எனக்கு எப்போழுது தோன்றியது என்று தெரியவில்லை, அல்லது ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வா என்றும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் என்னுடைய முதுகலைப்படிப்பின் முதல் வருடத்தில், அன்றைய செயற்கை அறிவு என்பது ஒரு ஏமாற்று என்பதை நான் உணர்ந்தேன். நான் எந்த செயற்கை அறிவைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் – “ஒரு நாய் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறது” என்ற சொற்றொடரை பகுத்து, ஏதோ ஒரு முறைமையின் வடிவில் தன் அறிதல்களில் ஒன்றாக சேர்த்துக்கொள்ளும் நிரல்களைப்பற்றி.

இந்த நிரல்கள் உண்மையில் என்ன காட்டியது என்றால் – இயற்கை மொழியில் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி ஒரு முறைமையான மொழி. இயற்கை மொழியை உண்மையிலே புரிந்து கொள்வதற்கும், இந்த நிரல்கள் உண்மையிலே செய்தவற்றிற்கும் ஒரு நிரப்பவே முடியாத இடைவெளி உள்ளது என்பது தெளிவாகியது. அது SHRDLU க்கு மேலும் சில சொற்களை சொல்லித்தருவது மட்டுமல்ல. செயற்கை அறிவை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த மொத்த வழிகளும் – தகவல் கட்டமைப்பை உருவாக்குதல், சில கொள்கைகளை வடிவமைத்தல் – தவறென்று தோன்றியது. அதன் மோசமான நிலை – நிறைய ஆய்வுகளையும், பல்வேறு பிளாஸ்திரிகளை போடுவதற்கான வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கினவே தவிர, மைக்கை ஒருநாளும் உருவாக்கப்போவதில்லை என்று தெளிவாக்கியது. 

என்னுடைய தோல்வி அடைந்த திட்டத்தில் எது மிஞ்சும் என பார்த்தேன். லிஸ்ப் மட்டும் இருந்தது. அன்று மக்கள் அதை பொருட்படுத்தியது செயற்கை அறிவிற்காகத்தான். லிஸ்பில் வேலை செய்த அனுபவத்திலிருந்து, அது தன்னளவிலேயே பயனுள்ள நிரல்மொழி என்பதும் செயற்கை அறிவைத்தவிர மற்றவற்றிற்கும் பயன்படும் என்றும் தெரிந்தது. அதனால் லிஸ்ப்பில் கவனத்தை திருப்பினேன். உண்மையில் லிஸ்ப்பை பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுத தீர்மானித்தேன். லிஸ்ப் பற்றிய என் அறிவு மிக குறைவானது. லிஸ்ப் ஹாக்கிங் பற்றிய புத்தகம் என்ற எண்ணமே எனக்கு திகிலை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் ஒன்றை கற்றுக்கொள்வதற்கு அதைப்பற்றிய புத்தகம் எழுதுவது மிகச்சிறந்த வழி. “ஆன் லிஸ்ப்” (On Lisp) என்ற அந்த புத்தகம் 1993 வரை வெளிவரவில்லை. ஆனால் அதன் பெரும்பகுதியை நான் முதுகலை கல்வியின் போதே எழுதிவிட்டேன்.

கணினி இயல் என்பது இரண்டு பொருந்தாத பகுதிகளின் கூட்டு — கோட்பாடு (theory) மற்றும் தொழில்நுட்பம் (system). கோட்பாட்டாளர்கள் ஒன்றை நிறுவார்கள், தொழில்நுட்பத்தினர் அவற்றை வடிவமைப்பார்கள். எனக்கு கோட்பாட்டாளர்கள் மீது மிகுந்த மதிப்பிருந்தாலும் – இரண்டில் மதிக்கத்தக்கது கோட்பாடே என்று உள்ளூர குடையும்  ஓர் எண்ணமிருந்தாலும் – எனக்கு தொழில்நுட்ப வடிவமைப்புதான் மிக பிடித்திருந்தது. 

தொழில்நுட்பத்தின் பிரச்சனை என்னவென்றால் அதன் ஆயுள் குறைவு. இன்று நீங்கள் எந்த நிரலை எழுதினாலும், அது எவ்வளவு சிறந்த நிரலாக இருந்தாலும், அதிகபட்சம் சில தசாப்தங்களில் அது காலாவதியாகிவிடும். உங்கள் மென்பொருள் எங்கோ ஒரு அடிக்குறிப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் அதை யாரும் பயன்படுத்த மாட்டார்கள். மேலும் காலம் செல்லச்செல்ல அது மிக சிறியதாக ஆகும். அந்த துறையின் வரலாற்றில் ஆர்வமுள்ள யாரோ ஒருவர் வேண்டுமானால் அதன் காலத்தில் அது சிறந்ததாக இருந்தது என்று நினைக்கலாம்.

எங்கள் கணினி ஆய்வகத்தில்  தேவைக்கு அதிகமான சில ஜெராக்ஸ் மெஷின்கள் இருந்தன. யாருக்காவது அவை தேவையென்றால் உபயோகப்படுத்தி கொள்ளலாம். எனக்குக்கூட  அவற்றைப் பயன்படுத்தலாம் என்று தோன்றியது. ஆனால் அன்றைய காலத்திற்கே அது மிகவும் மெதுவாக வேலைசெய்தது. அதனால் என்ன பயன்? யாருக்கும் அது தேவைப்படவில்லை. அதனால் அவை குப்பை கூடைக்கு சென்றன. தொழில்நுட்பத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டவற்றின் நிலை அதுதான். 

எனக்கு ஏதோ சிலவற்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று மட்டும் தோன்றவில்லை. நிலைத்து நிற்கக்கூடிய ஒன்றை உருவாக்கவேண்டும் என்றும் தோன்றியது.

 திருப்தியற்ற இந்த நிலையில், 1988இல் ரிச் டேவிஸை அவன் முதுகலை படித்துக்கொண்டிருந்த CMU பல்கலையில் சந்திக்கச்சென்றேன்.  ஒரு நாள், நான் இளமையில் நிறைய நேரம் செலவழித்த கார்னகி இன்ஸ்டிட்யூட்டிற்கு சென்றேன். ஒரு ஓவியத்தை அன்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது மிக அப்பட்டமான ஒரு எண்ணம் என்னை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்தச் சுவரில் – நீங்கள் உருவாக்ககூடிய ஒன்று – நீண்ட நாள் நிலைத்து நிற்கக்கூடிய ஒன்று இருந்தது. ஓவியங்கள் அழிவதில்லை. மிகச்சிறந்த ஓவியங்கள் பல நூற்றாண்டுகளை தாண்டியும் நிலைத்து நிற்கக்கூடியன. 

மேலும், நீங்கள் வரையும் ஓவியத்தால் உங்களுக்கு வருமானமும் வரலாம். மென்பொருள் நிரல் எழுதும் அளவிற்கு எளிமையாக வருமானம் வராது என்றாலும், நீங்கள் தொடர்ந்து உழைத்தால், மிகச்சிக்கனமாக இருந்தால், நீங்கள் சமாளித்துக்கொள்ளலாம். ஒரு கலைஞனாக நீங்கள் உண்மையிலேயே சுதந்திரமாகவும் இருக்கலாம். உங்களுக்கு ஒரு மேலாளர் இருக்கமாட்டார் அல்லது நீங்கள் ஆய்வு நிதிக்காக அலைய தேவையில்லை.

எனக்கு எப்பொழுதுமே ஓவியங்களை பார்க்கப் பிடிக்கும். என்னால் அவற்றை உருவாக்க முடியுமா ? எனக்கு தெரியவில்லை. முடியும் என ஒருநாளும் கற்பனைகூட செய்தது இல்லை. கலைஞர்கள் கலையை உருவாக்குகிறார்கள் என்று எனக்கு தெரியும். கலை தானாக தோன்றுவதில்லை. ஆனால் அந்த கலைஞர்கள் வேறு ஒரு இனம் என்று தோன்றியது. அவர்கள் ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் அல்லது அவர்கள் ஏதோ ஒரு மர்மமான அதிபுத்திசாலிகள். வாழ்வில் ஏதோ வித்தியாசமாக செய்து கொண்டிருந்தார்கள். கலையை உருவாக்குதல் — அந்த பெயர்ச்சொல்லை தொடர்ந்து வரும் வினைச்சொல் — என்ற சிந்தனையே ஒரு அற்புதம் போல தோன்றியது.

அடுத்த செமஸ்டரில் ஹார்வேர்டில் நான் கலையைப் பற்றிய வகுப்புகளில் சேர்ந்தேன். முதுகலை மாணவர்கள் எந்த துறையிலும் எந்த வகுப்புகளிலும் சேரலாம். என் வழிகாட்டி – டாம் சேத்தம் – சிக்கலற்றவர். நான் சேர்ந்த வகுப்புகளை பற்றி அவர் அறிந்தாலும் அவர் ஒன்றும் சொன்னதில்லை.

இப்படியாக நான் கணிப்பொறி துறையில் முனைவர் ஆய்வில் இருந்தாலும், ஒரு ஓவியனாக ஆக திட்டமிட்டிருந்த போதே, லிஸ்ப் ஹாக்கிங்கிலும் அதிவிருப்பத்துடன் “ஆன் லிஸ்ப்”(On Lisp) புத்தகத்தை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நிறைய முதுகலை மாணவர்கள் போல, என் ஆய்வைத்தவிர நிறைய விஷயங்களில் மிகுந்த ஊக்கத்தோடு செயலாற்றி கொண்டிருந்தேன்.

இந்த சூழலில் இருந்து எப்படி வெளிவருவது என்று தெரியவில்லை. முதுகலை படிப்பில் இருந்து வெளியேற விரும்பவில்லை. ஆனால் வேறெப்படி வெளியேறுவதாம் ? 1988இல் இணையத்தை ஸ்தம்பிக்க செய்த இண்டெர்னெட் வார்மை (internet worm) எழுதியமைக்காக என் நண்பன் ராபர்ட் மோரிஸ் கார்னெலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டது நினைவிற்கு எழுந்தது. அதுபோல பொறாமைப்படக்கூடிய கெத்தாக வெளியேறும் வழி எதுவும் தோன்றவில்லை. 

பின்பு 1990 ஏப்ரலில் ஒரு நாள் சுவரில் ஒரு விரிசல் தோன்றியது. பேராசிரியர் சேத்தமை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர் அந்த ஜூன் மாதத்தில் நான் பட்டம் பெறுவேனா என்று கேட்டார். என் ஆய்வுக்கட்டுரையில் ஒரு வரி கூட நான் எழுதியிருக்கவில்லை. ஆனால் என் வாழ்வின் மிகக்குறுகிய காலத்தில் எடுத்த முடிவு அது. “ஆன் லிஸ்ப்” புத்தகத்திற்காக நான் ஏற்கனவே செய்த ஆராய்ச்சியை பயன்படுத்தி ஐந்து வாரத்தில், காலக்கெடுவிற்கு முன்பு, ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையை சமர்ப்பித்து விடலாம் என்று நினைத்தேன். அவருடைய கேள்விக்கு சிறிதும் தாமதிக்காமல் “ஆம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் சில நாட்களில் உங்களின் பார்வைக்கு கட்டுரையை அனுப்புகிறேன்” என்றேன்.

என் கட்டுரையின் தலைப்பாக ‘செயல்வடிவங்களின் தொடர்ச்சி’யை தேர்ந்தெடுத்தேன். மேக்ரோக்களையும், எம்படட் நிரல் மொழியையும் பற்றி எழுதி இருக்கவேண்டும் என்று பின்பு தோன்றியது. யாருமே தொடாத ஆராய்ச்சிக்குரிய ஒரு முழு உலகம் அதில் ஒளிந்திருந்தது. ஆனால் என்னுடைய நோக்கமெல்லாம் எப்படியாவது முதுகலை பட்டத்தோடு பல்கலையில் இருந்து வெளியேற வேண்டும் என்றுதான். நான் அவரசமாக எழுதிய ஆய்வுக்கட்டுரை அதற்கு போதுமானதாக இருந்தது. 

அதே நேரம் நான் கலை கல்லூரிகளுக்கும் விண்ணப்பித்து கொண்டிருந்தேன். இரண்டு கல்லூரிகள்: அமெரிக்காவில் RISD, இத்தாலி ஃப்ளாரென்ஸ் நகரின் அகடெமியா டி பெல்லி ஆர்டி. இத்தாலி கல்லூரிதான் கலை கல்லூரியில் மிக பழமையானது, அதனால் அது சிறப்பானதாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். RISD என்னை ஏற்று கொண்டது. அகடெமியாவில் இருந்து எந்த தகவலும் இல்லை. பிராவிடண்ஸ் மாகாணத்திலிருந்த RISDக்கு சென்றேன்.

RISD இன் இளங்கலை (BFA) படிப்பில் சேர்ந்திருந்தேன். அப்படியென்றால் நான் இருபத்தி ஐந்தாவது வயதில் மீண்டும் கல்லூரிக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. அது அப்படியொன்றும் வித்யாசமாக இல்லை. ஏனென்றால் கலைக்கல்லூரியில் எல்லா வயதிலும் மாணவர்கள் இருந்தார்கள்.  RISD என்னை மாற்றலாகி வந்த இரண்டாம் ஆண்டு மாணவனாக கருதியது. நான் கோடை வகுப்புகளில் அடிப்படைகளை கற்றுத் தேர வேண்டும் என்றது. அடிப்படை வகுப்புகள் என்றால் – எல்லோரும் சேரும் வகுப்புகள் – வரைதல், நிறங்கள் மற்றும் வடிவமைப்பு.

கோடை வகுப்பின் முடிவில் எனக்கு பெரிய ஆச்சிரியம் காத்திருந்தது: இத்தாலியின் அகடெமியாவிலிருந்து வந்த ஒரு கடிதம். கடிதத்தின் தாமதத்திற்கான காரணம் – அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸின் கேம்பிரிட்ஜிற்கு பதில் அவர்கள் கடிதத்தை இங்கிலாந்திலிருந்த கேம்பிரிட்ஜிற்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். அந்த கடிதத்தில் என்னை ஃப்ளாரென்ஸ் நகரில் நடைபெறும் நுழைவு தேர்விற்கு அழைத்திருந்தார்கள். அதற்கு இன்னும் சில வாரங்களே இருந்தன. என் வீட்டு உரிமையாளர் அவருடைய பரணில் என்னுடைய பொருட்களை விட்டுச் செல்ல சம்மதித்தார். முதுகலை பயிலும் காலத்தில் நான் செய்த சில ஒப்பந்தப் பணிகளால் என்னிடம் கொஞ்சம் பணம் இருந்தது. சிக்கனமாக இருந்தால் ஒரு வருடம் தாங்கும். நான் செய்வதற்கு ஒன்றுதான் பாக்கி இருந்தது – அது இத்தாலிய மொழியைக் கற்பது மட்டுமே.

நுழைவு தேர்வு ஸ்டேனியரிக்களுக்கு (வெளிநாட்டினர்) மட்டுமே. யோசித்தால், அது ஸ்டேனியரிக்களை தவிர்ப்பதற்கான ஒரு வழி போல. ஏனென்றால் இத்தாலி ஃப்ளாரென்ஸில் கலையைப்பற்றி படிக்க ஏகப்பட்ட ஸ்டேனியரிக்கள் குவிந்தால், உள்ளூர் இத்தாலியர்களுக்கு இடமில்லாமல் போய்விடும். RISDஇல் சில மாதங்களில் நான் கற்ற ஓவிய அடிப்படை கல்வி எனக்கு  உதவியது. இருந்தும் அந்த நுழைவுத்தேர்வில் எப்படி தேர்வானேன் என்பது எனக்கும் ஆச்சிரியம்தான். சிஸேன் பற்றிய கட்டுரை எழுதினேன் என்று நினைவில் உள்ளது. என்னுடைய குறைவான இத்தாலிய சொற்களைக்கொண்டு, முடிந்தவரை என் அறிவை அதிகபட்சமாக பயன்படுத்தி அந்த கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன்.[2]

எனக்கு 25 வயதுதான் ஆகியிருந்தது. ஆனால் அதற்குள்ளேயே சில விஷயங்கள் மீள நிகழ்ந்தன. இதோ மீண்டும் ஒரு பெருமைமிக்க கல்வி நிறுவனத்தில் ஒரு மதிப்புமிக்க ஒரு பாடத்தை கற்கப்போகிறேன், ஆனால் ஏமாற்றமடையப்போகிறேன். அகடெமியாவின் ஓவியத்துறையில் இருந்த மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் நான் சந்தித்தவர்களில் அருமையானவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே  ஓர் ஒப்பந்தத்திற்கு வந்துவிட்டார்கள். அதாவது மாணவர்கள் ஆசிரியர்களிடமிருந்து ஏதுவும் கற்று கொள்வது இல்லை, ஆசிரியர்களும் மாணவர்களுக்கு எதுவும் கற்று கொடுப்பதும் இல்லை. வெளிப்பார்வைக்கு அனைவரும் 19ஆம் நூற்றாண்டின் கலைக்கூடத்தின் முறைமைகளை கடைபிடித்தார்கள். அங்கே உண்மையிலே 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஓவிய அறையில் இருக்கும் சிறிய அடுப்புகள் இருந்தன. ஒரு நிர்வாண மாடல் சூடுபட்டு கொள்ளாமல் அதன் அருகில் அமர்ந்திருப்பாள். என்னை தவிர வேறு யாரும் அவளை வரையவில்லை. மற்ற மாணவர்கள் எல்லாம் தங்களுக்குள் அரட்டை அடித்துக்கொண்டும், எப்பொழுதாவது அமெரிக்க கலை இதழ்களில் பார்த்தவற்றை நகலெடுத்து கொண்டும் இருந்தார்கள்.

அந்த மாடல் எனக்கு அடுத்த தெருவில் தான் வசித்தாள். மாடலிங் மூலமூம், அங்கிருந்த ஒரு பழைய கலை விற்பனருக்கு போலிகள் செய்து கொடுத்தும் சம்பாதித்தாள். பிரபலமில்லாத ஓவியத்தை ஏதோ ஒரு பழைய புத்தகத்திலிருந்து நகலெடுத்து விற்பனரிடம் தருவாள். அவன் அதை மீண்டும் நகலெடுத்து, சிறிது சிதைத்து பழையது போல மாற்றி விற்பான்.[3]

நான் அக்கடெமியாவில் மாணவனாக இருந்தபோது, இரவில் என் அறையில் ஸ்டில் லைஃப் ஓவியங்களை வரைய துவங்கினேன். அந்த ஓவியங்கள் மிகச் சிறியவை. ஏனென்றால் என் அறையும் மிகச் சிறியது. மிச்சம் மீதியாக கிடைத்த கான்வாஸில் தான் வரையமுடியும். எனக்கு அதுதான் கட்டுபடியானது. மனிதர்களை வரைவதை விட பொருட்களை வரைவது வேறானது. மனிதர்களால் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் அசையாமல் அமர்ந்திருக்க முடியாது. வழக்கமான முறை என்பது, நீங்கள் பொது வடிவத்தை வரைந்து, அதன் பின் நீங்கள் வரைபவருக்கு ஏற்ப உங்கள் ஓவியத்தை மாற்றிக்கொள்வீர்கள். இந்த சிக்கல் இல்லாமல், நிலை பொருட்களை வரையும் போது, நீங்கள் துளித்துளியாக அப்படியே வரைந்து கொள்ளலாம். நீங்கள் அதோடு நிறுத்திக்கொண்டால் ஒரு புகைப்பட துல்லியத்தை வரைந்திருப்பீர்கள். ஆனால் நிலை பொருள் ஓவியம் எதனால் சுவாரஸ்யமானது என்றால், அது உங்கள் தலை வழியாக கடந்து சென்றிருக்கிறது. காட்சி நுணுக்கங்களை நீங்கள் உயர்த்திக்காட்ட முயல்வீர்கள் – உதாரணமாக ஒரு இடத்தில் நிறம் சட்டென்று மாறுகிறது என்றால், அது அந்த பொருளின் விளிம்பு என்று பொருள். இப்படி சில நுணுக்கங்களின் மூலம் ஓவியத்தை புகைப்படத்தைவிட மேலும் ரியலிஸ்டிக்காக ஆக்க முடியும். இதை உருவகமாகச் சொல்லவில்லை, தகவல் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் சொல்கிறேன்.[4]  

எனக்கு நிலை பொருட்களை வரைவது பிடித்திருந்தது. நான் எதைக் காண்கிறேன் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக. நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் எதை பார்க்கிறோம் என்று நினைவில் வைத்து கொள்வதில்லை. முக்கால்வாசி காட்சி உணர்வுகள்  அடிநிலை உணர்வுகளால் பகுக்கப்பட்டு, மூளைக்கு தகவலாக அனுப்பப்படும் – உதாரணத்திற்கு “அது ஒரு நீர்த்துளி” என்ற தகவலாக போய் சேரும். எங்கே ஒளி அதிகமாக உள்ளது, எங்கே இருளாக உள்ளது என்ற விரிவான தகவல்களை அனுப்பாது. “அது ஒரு புதர்” என்ற செய்தி அதன் ஒவ்வொரு இலையின் வடிவத்தையோ அல்லது இடத்தையோ அனுப்பாது. இது நம் மூளை செயல்படும் விதம். இது ஒரு கோளாறல்ல. ஆனால் நீங்கள் ஒன்றை ஓவியமாக வரையவேண்டும் என்றால், நீங்கள் மேலும் உற்று நோக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நீங்கள் கவனித்தீர்களென்றால், அதில் நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. அனைவருக்கும் பொதுவாக தெரிந்தவற்றிலே பல நாட்கள் வரைந்தபின்பும் நீங்கள் புதியவற்றை கவனிப்பீர்கள். எல்லோருக்கும் தெரிந்தவற்றையே கட்டுரையாக பல நாட்கள் எழுதும்பொது புதியவற்றை கவனிப்பதைப்போல. 

இது மட்டுமே ஓவியம் வரைவதற்கான வழி இல்லை. ஓவியம் வரைவதற்கு இது சரியான முறையா  என எனக்கு நூறு சதவீதம் தெரியவில்லை. ஆனால் முயற்சி செய்யும் அளவிற்கு நன்றாக இருந்தது. 

என்னுடைய ஆசிரியர், பேராசிரியர் உலிவி நல்ல மனிதர். நான் கடினமாக உழைக்கிறேன் என்பது அவருக்கு தெரிந்தது. எல்லா மாணவர்களிடமும் இருந்த ஒரு பாஸ்போர்ட் அளவுள்ள குறிப்பேட்டில் எனக்கு நல்ல மதிப்பெண்களை எழுதித்தந்தார். ஆனால் அகெடெமியா எனக்கு இத்தாலி மொழியைத்தவிர வேறொன்றையும் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை. பணமும் காலியாகிக்கொண்டிருந்தது. அதனால் முதல்வருட முடிவில் நான் அமெரிக்காவிற்கு திரும்பி வந்துவிட்டேன்.

நான் RISDக்கு திரும்பிப்போக முயன்றேன். ஆனால் என்னிடம் பணம் இல்லை. RISDயின் கல்வி கட்டணம் மிக அதிகம். அதனால் ஒரு வருடம் வேலைக்குச்சென்ற பின், அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் RISDக்கு செல்லலாம் என திட்டமிட்டேன். இண்டெர்லீஃப் என்ற நிறுவனத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தது. அவர்கள் கோப்புகள் உருவாக்கக்கூடிய மென்பொருளை உருவாக்கும் நிறுவனம். மைக்ரோஸாப்ட் வேர்ட் போன்றதா? ஆம். விலை குறைந்த மென்பொருள் எப்படி  விலை உயர்ந்த மென்பொருளை விழுங்குகிறது என்பதை நான் அங்கேதான் அறிந்து கொண்டேன். அப்போதைக்கு இண்டெர்லீஃப் மேலும் சில வருடங்கள் உயிருடன் இருந்தது.[5]  

இண்டெர்லீஃப் தைரியமான சில காரியங்களை செய்தது. Emacs ஆல் உந்தப்பட்டு அவர்கள் ஒரு ஸ்க்ரிப்டிங் மொழியை சேர்த்திருந்தார்கள். அதற்கு லிஸ்ப்பை தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு லிஸ்ப் கொந்தர் தேவைப்பட்டார். பொதுவாக ‘வேலை’ என எல்லோரும் சொல்வதற்கு அருகில் வந்த ஒன்றை நான் செய்தது அப்போழுதுதான். ஒரு மோசமான ஊழியராக இருந்ததிற்கு என் மேலாளரிடமும், சக ஊழியர்களிடமும் நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன். பெரிய கேக்கில் தடவப்பட்ட சிறிய கிரீமைப்போல, மென்பொருள் முழுவதும் C மொழியில் எழுதப்பட்டு, Lisp மொழி மிகக்குறைவாக பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. C மொழி எனக்கு தெரியாததாலும், கற்க விரும்பாததாலும் அந்த மென்பொருள் என்னவென்றே எனக்கு புரியவில்லை. மேலும் மிக ஊதாரியாக இருந்தேன். அன்று நிரல் எழுத்தர் என்ற வேலை தினமும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வர வேண்டும் என்று இருந்தது. எனக்கு அது மிக செயற்கையாக இருந்தது. நான் யோசித்ததை போலவே மென்பொருள் உலகம் யோசித்து வருவதற்கு கொஞ்ச காலம் ஆனாலும், அன்று நிறைய சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியது. ஒரு வருட முடிவில் நான் பெரும்பாலும் ‘ஆன் லிஸ்ப்’ புத்தகத்தில் வெளியே சொல்லாமல் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். அந்தப் புத்தகத்தைப் பதிப்பிக்க ஒரு ஒப்பந்தமும் கிடைத்தது. 

இதில் நல்ல விஷயம் எனக்கு நிறைய பணம் தந்தார்கள்.  ஓர் ஓவியத்துறை மாணவனின் கணக்கில் அது பெரிய தொகை. ஃப்ளாரென்ஸில் வாடகை போக, ஒரு நாளிற்கான என் பட்ஜெட் ஏழு டாலர். இப்பொழுது ஒரு மணி நேரத்திற்கு அதைவிட நான்கு மடங்கு சம்பளம். சும்மா மீட்டிங்கில் உட்கார்ந்திருந்தாலும். சிக்கனமாக இருந்ததால் RISDக்கு திரும்பிச்செல்ல மட்டுமல்ல, என்னுடைய கல்விக் கடன்களையும் அடைக்க முடிந்தது.  

இண்டெர்லீஃபில் சிலவற்றை நான் கற்று கொண்டேன் – பெரும்பாலும் என்ன செய்யக்கூடாது என்று தான். ஒரு தொழில்நுட்ப நிறுவனம் விற்பனையாளர்களைவிட பொருளை உருவாக்குபவர்களால் நடத்தப்பட வேண்டும் (விற்பனை என்பது உண்மையிலே ஒரு திறமை. அதில் மிகச்சிறந்தவர்கள் உள்ளனர்.); நிறைய பேர் நிரலில் கை வைத்தார்கள் என்றால், அதில் நிறைய பிழைகள் உருவாகும்; வாடகை குறைவான அலுவலகக் கட்டிடம் மன சோர்வை உருவாக்கும்; திட்டமிட்ட மீட்டிங்குகளைவிட அறைகளுக்கு வெளியே நடக்கும் உரையாடல்கள் பயனுள்ளவை; பெரிய சிவப்பு நாடா கஸ்டமர்களிடமிருந்து வரும் பணம் அபாயகரமானது; திட்டமிட்ட அலுவலக நேரத்திற்கும் இடத்திற்கும் நிரல்களை எழுதுவதற்கும் பொதுவானவை குறைவு.    

ஆனால் நான் கற்றவற்றில் மிக முக்கியமானது – வியாவெப்பிலும் Y Combinator லும் பயன்படுத்தியது – கடைநிலை மேல்நிலையை உண்டுவிடும் என்பது: நீங்கள் விற்கும் பொருள் எளிமையான, விலை குறைவானதாக இருப்பது பெருமையாக இல்லையென்றாலும் நல்லது. இல்லையென்றால், வேறொருவர் வந்து உங்களை சுவரோடு சேர்த்து சாத்தி விடுவார்கள். பெருமை என்பது அபாயகரமானது.

அடுத்த ஆண்டு RISD க்கு திரும்பி செல்லும்போது, நான் வேலை செய்த அணியிலேயே ஒப்பந்தப்பணி ஒன்றை ஏற்றுக்கொண்டேன். அடுத்த பல ஆண்டுகள் என் வண்டி ஓடுவதற்கு அதில் கிடைத்த பணம் உதவியது. அடுத்த புராஜக்டுக்காக பின்பு வந்தபோது, யாரோ ஒருவர் HTML பற்றி சொன்னார். HTML நிரல் மொழி SGML மொழியிலிருந்து உருவானது. இண்டெர்லீஃபில் வேலை செய்த மார்கப் நிரல் மொழி (ML) ஆர்வலர்கள் பெரிய தொந்தரவு. அதனால் HTML பற்றி சொன்னவரை நான் கண்டு கொள்ள வில்லை. ஆனால் பின்பு என் வாழ்வில் HTML பெரும் பங்காற்றியது.

1992 இன் பின்பகுதியில் நான் மீண்டும் பிராவிடன்ஸ் மாநிலத்தின் RISD க்கு திரும்பி சென்றேன். ஏற்கனவே கற்று கொண்ட அடிப்படைகள் மிகவும் ஆரம்ப நிலை பாடங்களாகவும், இத்தாலியின் அகடெமியா சுத்த டுபாக்கூராகவும் இருந்தது. இப்போது உண்மையான கலைக்கல்லூரி எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்து கொள்ளப்போகிறேன். ஆனால் அதுவும் அகெடெமியாவை போன்றே இருந்தது. கண்டிப்பாக அதிக செலவு பிடித்தது. மருத்துவத்திற்கும் மருத்துவ கல்லூரிக்கும் உள்ள தொடர்பு கலை கல்லூரிக்கும் கலைக்கும் கண்டிப்பாக இல்லை என்று தெளிவாக தெரிந்தது. குறைந்தபட்சம் ஓவியதுறைக்கும் ஓவியத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை.  என் பக்கத்து அறை நண்பர் படித்த ஜவுளித்துறை மிகக்கடினமாக இருந்தது. கட்டிடத்துறையும் அவ்வாறே. ஆனால் ஓவியம் அதைத்தாண்டியதாக இருந்தது. ஓவியக்கல்லூரி மாணவர்கள் தங்களை  வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதனாலோ என்னவோ, தங்களுக்கான சிக்னேச்சர் ஸ்டைல் எனும் தனித்த ஒரு அடையாளத்தை போலியாக உருவாக்க முயற்சி செய்து கொண்டே இருந்தார்கள்.

சிக்னேச்சர் ஸ்டைல் என்பது ஒரு ஓவியத்தை பார்த்தவுடன் இந்த ஓவியருடையது என்று அடையாளம் காட்டக்கூடியது. இலக்கியத்தில் தனித்த நடை என்பதைப்போல. ஒரு கார்ட்டூன் போல இருக்கும் ஒரு ஓவியத்தை பார்த்த உடன் அது ராய் லிச்டன்ஸ்டீன் என்று தெரியும். ஒரு பங்குச்சந்தை தரகரின் அலுவலக சுவரில் அதை போன்ற பெரிய ஓவியம் ஒன்று மாட்டப்பட்டிருந்தால், அதற்காக அவர் பல மில்லியன் டாலர்களை செலவழித்திருப்பார் என்று உங்களுக்கு தெரியும். ஓவியர்கள் பணத்திற்காக ஒரு தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்றாலும், வாங்குபவர்கள் தனித்த அடையாளத்திற்குத்தான் பெரும் பணம் செலவிடுவார்கள்.[6]   

உண்மையிலே சின்சியரான நிறைய மாணவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் பள்ளியிலே மிகச்சிறப்பாக வரைந்தவர்கள். இன்னும் சிறப்பாக வரைவதற்காக நாட்டிலேயே உள்ள சிறந்த ஓவியக்கல்லூரிக்கு வந்தவர்கள். ஆனால் RISD அவர்களை குழப்பியும், அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை இழக்கவும் வைத்தது. ஆனாலும் அவர்கள் தொடர்ந்து வரைந்தார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு ஓவியத்தை தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. பள்ளியில் நான் வரைந்ததில்லை என்றாலும், அவர்களோடுதான் நான் இருந்தேன். தனித்த அடையாளத்தை தேடிய கூட்டத்தோடு இல்லை.

RISD இல் நிறங்கள் வகுப்பில் நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். ஆனால் மற்றபடி நானேதான் ஓவியம் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு எதற்கு கல்லூரிக்கு காசு கொடுக்க வேண்டும்? அதனால் 1993 இல் கல்லூரியில் இருந்து விலகி விட்டேன். பிராவிடன்ஸ் மாநிலத்தில் சிறிது நாள் சுற்றி கொண்டிருந்த போது, என் கல்லூரி நண்பர் நான்சி பார்மட் எனக்கு ஒரு பெரிய உதவி செய்தாள். அவளின் அம்மாவுடைய வீடு ஒன்று நியூயார்க்கில் காலியாகிறது. உனக்கு வேண்டுமா ? என்றாள். வாடகை-சட்டத்திற்கு உட்பட்ட அந்த வீட்டின் வாடகையை அரசாங்கம் நிர்ணயிக்கும். என்னுடைய அப்போதைய வீட்டு வாடகையை விட அது அதிகமில்லை. மேலும் கலைஞர்கள் எல்லாம் நியூயார்க்கில் தான் இருந்தார்கள். அதனால் அந்த வீடு எனக்கு தேவைப்பட்டது.[7] 

ஆஸ்டிரிக்ஸ் காமிக்ஸ் ரோமன் கவுல் (Roman Gaul) ஒரு மூலையிலிருந்து துவங்கும். அது ரோமன்களின் ஆளுகைக்குக் கீழ் இருக்காது. அதுபோல நியூயார்க் நகரின் வட கிழக்குப் பகுதியின் ஒரு சிறிய மூலை பணக்காரர்களுடையது அல்ல. 1993இல் அது பணக்கார ஏரியா இல்லை. யார்க்வில் என்ற அந்த ஏரியாவில் தான் என் வீடு இருந்தது. இப்போது நான் ஒரு நியூயார்க்க நகர ஓவிய கலைஞனாகி விட்டேன்.

எனக்கு பணத்தைப் பற்றிய பதற்றம் உண்டாக துவங்கியது. இன்டெர்லீஃப் ஊத்தி மூடிக்கொண்டிருந்தது. லிஸ்ப் நிரல்மொழியில் ஒப்பந்த பணிகள் குறைந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு வேறு நிரல் மொழிகளை பயன்படுத்தப் பிடிக்கவில்லை. அதனால் தெளிவான பணத்தேவைக்காக இன்னொரு லிஸ்ப் புத்தகம் எழுத முடிவு செய்தேன். இது ஒரு பாப்புலரான புத்தகமாக இருக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். பாடப்புத்தகமாக வைக்க கூடியதாக இருக்க வேண்டும். கிடைக்கும் ராயல்டியில் சிக்கனமாக வாழ்ந்து, மிச்ச நேரத்தையெல்லாம் ஓவியத்தில் செலவிடலாம் என கற்பனையில் மிதந்தேன். “ANSI காமன் லிஸ்ப்” புத்தகத்தின் அட்டைப்பட ஓவியம் அப்போது நான் வரைந்தது. 

நியூயார்க் நகரில் எனக்கு பிடித்தது – ஐடில் மற்றும் ஜூலியன் வெப்பருடன் செலவிட கிடைத்த நேரம். ஐடில் வெப்பர் ஒரு ஓவியர். பெண். ஃபோட்டோ ரியலிஸ வகைமையில் வரையக்கூடியர். ஹார்வெர்டில் அவருடைய வகுப்புகளில் நான் அமர்ந்துள்ளேன். நிறைய முன்னாள் மாணவர்கள் அவருடன் தொடர்பில் இருந்தார்கள். நியூயார்க்கிற்கு வந்த பின்பு அவருடைய உதவியாளராக ஆனேன். 

நான்கு அல்லது ஐந்து அடி சதுர பெரிய கான்வாசில் வரைவது அவருக்கு படிக்கும். 1994 இல், ஒரு பெரிய கான்வாசை பிரித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ரேடியோவில் ஒரு புகழ்பெற்ற பங்குச்சந்தை தரகரைப்பற்றி ஏதோ சொல்லி கொண்டிருந்தார்கள். அவருக்கு என்னுடைய வயதிருக்கலாம். ஆனால் பெரிய பணக்காரர். திடீரென்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. நான் ஏன் பணக்காரனாக ஆகக்கூடாது ? பணக்காரனாகி விட்டால் அப்புறம் நான் எதில் வேண்டுமானாலும் ஈடுபடலாமே. 

அதேசமயம் நான் வேர்ல்ட் வைட் வெப் (WWW – உலகாளவிய வலை அல்லது “வலை”) என்பதை பற்றி நிறைய கேள்விப்படத் துவங்கினேன். ஹார்வெர்டில் முதுகலை படித்து கொண்டிருந்த ராபர்ட் மோரிஸை சந்திக்க சென்றபோது, அவன் எனக்கு “வலை”யை அறிமுகப்படுத்தினான். இணையம் பெரியதாக ஆகும் என்று தோன்றியது. குறுங்கணினிகளின் புகழிற்கு கிராபிக்கல் இன்டெர்ஃபேஸ்தான் காரணம் என்பதை நான் பார்த்து வளர்ந்திருந்தேன். “வெப்”  அதுபோல இணையத்தைப் பரவலாக்கும் என்று தோன்றியது. (ஒரு பெரிய அறை அளவு இருந்த மெயின்ஃபிரேம் கணினிக்கு நீங்கள் கட்டளைகளை ‘துளை அட்டைகள்’ வழியே தரவேண்டும். பின்பு மேஜை மீது வைக்கக்கூடிய அளவுள்ள மைக்ரோ கம்ப்யூட்டர்கள் வந்தபோது அதற்கு நீங்கள் கட்டளைகளை உங்கள் விரல் நுனி அசைவில் அளிக்கமுடிந்தது. இணையம் 1980களில் வந்துவிட்டது. ஒவ்வொரு கணினிக்கும் எண்களால் ஆன முகவரி இருக்கும். ஒரு கணினியையும் உலகின் வேறொரு மூலையில் இருந்த இன்னொரு கணினியையும் இணைப்பது எளிதானதாக இல்லை. (அது பற்றி வேறொரு கட்டுரையில் பார்ப்போம்).  

நான் பணக்காரனாக வேண்டுமென்றால் இதோ ரயில் நிலையத்திலிருந்து அடுத்த வண்டி புறப்படுகிறது. வலைதளங்கள் பரவலாகும் என்ற என் கணிப்பு சரி. ஆனால் என்னுடைய வலைதளத்திற்கான ஐடியா தவறு. கலைக்கூடங்களுக்கான இணைய விற்பனை வலைதளம் துவங்கினேன். Y Combinator க்கு வரும் விண்ணப்பங்களை படிக்கும்போது, அது அப்படி ஒன்றும் ஒரு மோசமான ஐடியா இல்லை என்று தோன்றுகிறது. கலைக்கூடங்கள் இணையத்தில் வர விரும்பவில்லை. இன்றும் புகழ்பெற்ற கலைக்கூடங்களுக்கு இணைய விற்பனையில் துளியும் விருப்பமில்லை. கலைக்கூடங்களுக்கு வலைதளங்களை உருவாக்கும் மென்பொருளை எழுதினேன். வலைதள சர்வரை நிறுவும் வேலையை ராபர்ட் செய்தான். அதன்பின் நாங்கள் கலைக்கூடங்களை எங்கள் வலைதளத்தை உபயோகப்படுத்த அணுகினோம். அதை கடினமான விற்பனை என்று சொல்வதேகூட குறைத்துச்சொல்வதுதான். இலவசமாக உபயோகப்படுத்துவதற்கு கூட ஆள் இல்லை. மிகச்சில கலைக்கூடங்கள் உபயோகப்படுத்தின. அவையும் எங்களுக்கு பணம் தரவில்லை. 

அதன்பின் வேறு சில வணிக இணைய தளங்கள் தோன்றின. அப்பொழுது ஒன்றை கவனித்தேன். ஒரு சில பட்டன்களைத்தவிர அவை எங்கள் கலைக்கூட இணையதளம் போலவே இருந்தன. “இணைய கடைகள்” என்பதை உருவாக்கி இருக்கிறோம் என்று தோன்றியது. 

1995 கோடையில் “ANSI காமன் லிஸ்ப்” புத்தகத்தை பதிப்பகத்தாரிடம் தந்துவிட்டு, இணையத்தில் விற்பனை செய்யும் கடைகளுக்கான மென்பொருளை எழுத துவங்கினேன். ஆரம்பத்தில் இது டெஸ்க்டாப் மென்பொருளாக இருக்கவேண்டும் என நினைத்தோம். அப்படி என்றால் அது விண்டோஸ் மென்பொருள்தான். அந்த எண்ணமே திகிலாக இருந்தது. ஏனென்றால் எங்கள் இருவருக்கும் விண்டோஸில் எப்படி நிரல் எழுதுவது என்று தெரியாது. விண்டோஸை கற்று கொள்ளவும் விருப்பமில்லை. நாங்கள் யுனிக்ஸ் உலகில் வாழ்ந்தோம். (அன்றைய மென்பொருள் உலகை ஆண்ட பேரரசன் மைக்ரோஸாப்டுடைய கணினியை இயக்கும் பிரதான மென்பொருள் விண்டோஸ். யுனிக்ஸ் இலவச மென்பொருள். விண்டோஸ் யுனிக்ஸை பெருமளவில் நகலெடுத்தது. மைக்ரோஸாப்ட் Vs இலவச மென்பொருள் என்பதைப்பற்றி வேறு கட்டுரையில்.) யுனிக்ஸில் ஒரு மாதிரியையாவது (prototype) உருவாக்க வேண்டும் என்று நினைத்தோம். ராபர்ட் ஷாப்பிங் கார்ட்டை எழுதினான். நான் கடைகளுக்கான புதிய வலைதளங்கள் உருவாக்கும் நிரல்களை எழுதினேன் (லிஸ்ப் மொழியில் தான்.)   

கேம்பிரிட்ஜிலிருந்த ராபர்டின் அபார்ட்மெண்டிலிருந்து வேலை செய்தோம். அவனுடைய அறை நண்பன் நீண்ட நேரம் வெளியேதான் இருப்பான். சில நேரங்களில் தூங்கி ஓய்வெடுக்கவும் வசதியாக இருந்தது. கட்டிலோ, போர்வையோ இல்லை. வெறும் மெத்தை தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு காலையில், அந்த மெத்தையில் படுத்திருந்த போது, ஒரு யோசனை தோன்றியது. சட்டென்று L வடிவத்தில் எழுந்து அமர்ந்தேன். எங்கள் மென்பொருளை சர்வரிலிருந்தே ஓட்டினால் என்ன? பயனர்களின் தனிப்பட்ட கணினியில் ஓடும் எந்த மென்பொருளும் எழுதத்தேவையில்லை. பிரௌசர் மட்டுமே போதும். அவர்கள் ஒரு வலைதளத்திற்கு சென்று சில சுட்டிகளை க்ளிக் செய்து கொள்ளலாம். 

இப்படிப்பட்ட மென்பொருட்கள் – வலைதள செயலிகள்(web app) – தற்போது மிக பரவலாக உள்ளது. (உதாரணம்: கூகிள் டாக்ஸ் Vs மைக்ரோசாப்ட் வேர்ட். கூகிள் டாக்ஸிற்கு உங்கள் பிரௌசரே போதும். மைக்ரோசாப்ட் வேர்டிற்கு நீங்கள் மைக்ரோசாப்ட் ஆபிஸ் செயலியை உங்கள் கணினியில் பதிந்திருக்கவேண்டும்.) ஆனால் அன்று அது சாத்தியமா என்று கூட தெரியவில்லை. அதன் சாத்தியத்தை தெரிந்துகொள்ள செய்து பார்ப்பது என்று முடிவு செய்தோம். சில நாட்களில், ஆகஸ்ட் 12 இல் ஒரு மாதிரியை உருவாக்கினோம். அதை பயன்படுத்துவதற்கு கொடுமையாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது மொத்த கடையையும் நீங்கள் வலைதளத்தின் வழியே பயன்படுத்தலாம், பயனர்களின் கணினியில் வேறெந்த மென்பொருளும் தேவையில்லை.   

நாங்கள் பெரிதாக ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டிருக்கிறோம் என்று தோன்றியது. அடுத்த தலைமுறை மென்பொருட்கள் அனைத்தும் இந்த வடிவில் எழுதப்படக்கூடிய சாத்தியம் எனக்கு தெரிந்தது. பயனர்களின் கணினியில் பதியப்படும் பயனர்-செயலிகள், பிழைகள் களையப்பட்டு புதிய அம்சங்களுடன் வெளியிடப்படும். புதிய பயனர்-செயலிகளுக்கும் பழைய சர்வரும் ஒத்திசையுமா என எதைப்பற்றியும் கவலைப்படத்தேவையில்லை. ஏனென்றால் பயனர்-செயலி என்ற ஒன்றே இருக்காது. இன்டெர்லீஃபில் மென்பொருள் வெளியிடுவதற்கென்றே ஒரு பெரிய குழு இருந்தது. நிரல் எழுத்தாளர்களின் எண்ணிக்கை அளவிற்கு பெரியது. இப்பொழுது அதெல்லாம் தேவையில்லை. உங்கள் சர்வரை மட்டும் புதிப்பித்தால் போதும்.  

வியாவெப் (Viaweb – வலையின் வழியே) என பெயரிட்டு ஒரு நிறுவனத்தை துவங்கினோம். ஐடில்லின் கணவர் ஜூலியன் பத்தாயிரம் டாலரை துவக்க முதலீடாக தந்தார். எங்களுக்கான சட்ட மற்றும் வணிக ஆலோசனைகள் வழங்குவதற்காகவும், முதலீட்டிற்காகவும் நாங்கள் அவருக்கு எங்கள் நிறுவனத்தில் 10%  பங்கு தந்தோம். பத்து வருடங்கள் கழித்து நாங்கள் நடத்திய முதலீட்டு நிறுவனமான Y Combinator க்கு இது முன்மாதிரியாக இருந்தது. தொழில் துவங்குபவர்களுக்கு இதுபோன்று ஒன்று தேவைப்படும் என எங்களுக்கு தெரியும். ஏனென்றால் எங்களுக்கு அப்படி ஒன்று தேவைப்பட்டது.   

அந்த கட்டத்தில் என்னுடைய நிகர சொத்து பூஜ்யத்திற்கும் கீழே இருந்தது. என் வங்கியில் இருந்த பணத்தைவிட அரசிற்கு நான் கட்டவேண்டிய வரி அதிகமாக இருந்தது. இண்டெர்லீஃபில் ஒப்பந்த பணிக்கு கிடைத்த ஊதியத்திற்கான வரியை சேமித்து வைத்திருக்க வேண்டும். நான் செய்யவில்லை. ராபர்ட்டிற்கு முதுகலை கல்வி ஊக்கத்தொகை வந்துகொண்டிருந்தது. என்னுடைய செலவுகளுக்கு ஜூலியன் தந்த முதலீடு தேவைப்பட்டது. 

செப்டம்பரில் துவங்க வேண்டும் என திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால் எங்கள் மென்பொருள் வடிமைப்பு சிக்கலானதாக இருந்தது. ஒரு வழியாக WYSIWYG தள கட்டுமானம் ஒன்றை உருவாக்கினோம். பார்ப்பதற்கு அது பயனர்-செயலி போலவே இருக்கும், ஆனால் பிரௌசரில் ஓடும். அதன் வலைதள பக்கங்கள் சர்வரில் உருவாக்கப்பட்டு பயனர்களில் பிரௌசர்களுக்கு அனுப்பப்படும். அடுத்த பக்கங்களின் சுட்டிகள் (links) சர்வரில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும். 

நான் படித்த கலை இங்கு பயன்பட்டது. ஏனென்றால் பார்ப்பதற்கு உங்கள் வலைதளம் சிறுபிள்ளைகள் செய்ததுபோல இருக்க முடியாது இல்லையா ? நீங்கள் சரியான நிறங்கள், எழுத்து வடிவங்கள், தளத்தின் அமைப்புகளை பயன்படுத்தினால், உங்கள் படுக்கை அறையில் இருந்து ஒரு தளத்தை ஓட்டினாலும், உங்கள் பயனர்களுக்கு அது பெரிய நிறுவனத்தின் தளம்போல தெரியும்.  

(என்னுடைய தனிப்பட்ட தளம் ஏன் மிகப்பழையது போல தோன்றுகிறது என்றால், நான் அன்று உருவாக்கிய மென்பொருளில் தான் ஓடுகிறது. இப்போது வேண்டுமானால் அது தகரடப்பா போல இருக்கலாம், ஆனால் 1996ஆல் அது தங்கம்.) 

செப்டம்பரில் ராபர்ட் பொறுமை இழந்தான். “ஒரு மாதமாக இதில் வேலை செய்கிறோம், ஆனால் இன்னும் முடியவில்லை”. இப்போது யோசித்தால் சிரிப்பாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் அடுத்த மூன்று வருடங்களுக்கும் அவன் அதில்தான் வேலை செய்தான். எனக்கு மேலும் நிரல் எழுத்தர்களை வேலைக்கு எடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவனுக்கு கல்லூரியில் யாரையாவது தெரியுமா என்று கேட்டேன். ட்ரெவொர் பிளாக்வெல் என்று அவன் பரிந்துரைத்தபோது எனக்கு ஆச்சிரியமாக இருந்தது. ஏனென்றால் எனக்குத்தெரிந்த ட்ரெவொர், மொத்த வாழ்வையும் சில அட்டைகளாக மாற்றி, அடுக்கி வைத்துக்கொண்டு, தன்னோடு எங்கு சென்றாலும் கொண்டு செல்பவன். ஆனால் வழக்கம்போல ராபர்ட் சரியாக கணித்திருந்தான். ட்ரெவொர் அட்டகாசமான நிரல் எழுத்தராக இருந்தான்.

ராபர்ட்டோடும் ட்ரெவொரோடும் வேலை செய்தது மிகுந்த மகிழ்ச்சியை தந்தது. எனக்கு தெரிந்த மிகச்சுதந்திர சிந்தனை உடையவர்கள். வெவ்வேறு வகைகளில். ராபர்ட்டின் மூளைக்குள் பார்க்க முடிந்தால் அது பழைய காலனிய நியூ இங்கிலாந்து சர்ச் போல இருக்கும். ட்ரெவொரின் மூளை ஆஸ்திரிய ரோக்கோபோல இருக்கும்.

ஜனவரி 1996இல், ஆறு இணைய கடைகளுடன் நாங்கள் எங்கள் தளத்தை துவக்கினோம். நாங்கள் தாமதமாக துவங்குகிறோம் என்று நினைத்தாலும், உண்மையில் நாங்கள் மிக மிக சீக்கிரமாக துவங்கிவிட்டோம். பத்திரிக்கைகளில் இணையவழி வணிகத்தைப்பற்றிய செய்திகள் இருந்தாலும், மக்களுக்கு உண்மையில் இணையதள வணிகம் தேவைப்படவில்லை.[8]

அந்த மென்பொருளை மூன்றாக பிரிக்கலாம்: எடிட்டர் – (தளங்களை உருவாக்க) – நான் எழுதியது. விற்பனை கூடை – ராபர்ட் எழுதியது. ஆர்டர்களை நிர்வகிக்கும் பகுதி – ட்ரெவோர் எழுதியது. நான் எழுதிய எடிட்டர் – பொதுவான இணைய தளங்ளை உருவாக்கும் சிறந்த மென்பொருள். மற்ற இருவருடைய நிரல்களுடன் பொருந்தி வேலை செய்தது. இதை மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்றால் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மகிழ்ச்சியாக செய்திருப்பேன். ஆனால் நிரல் எழுத்தை தவிர மேலும் மோசமான, மன அழுத்தங்களை உருவாக்கக்கூடிய வேலைகளையும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

தொண்ணூறுகளின் பிற்பகுதியில் நிறைய மின் வர்த்தக மென்பொருட்கள் எழுதப் பட்டு கொண்டிருந்தன. நாங்கள் அந்த உலகின் மைக்ரோசாப்ட் வேர்ட் ஆக வேண்டும் என திட்டமிட்டு இருந்தோம். இண்டெர்லீஃப் ஆக இல்லை. பயன்படுத்துவதற்கு எளிமையாகவும், விலை குறைவாகவும் இருக்க வேண்டும். எங்களிடம் பணம் இல்லாதது நல்லதாக போயிற்று. நாங்கள் நினைத்தை விட வியாவெப் விலை குறைவாக இருந்தது. சிறிய கடைக்கு $100, பெரிய கடைக்கு $300 ஒரு மாத விலை வைத்திருந்தோம். எங்களின் குறைந்த விலை பெரிய விளம்பரமாகவும், போட்டியாளர்களுக்கு பிரச்சனையாகவும் இருந்தது. படு புத்திசாலித்தனமான ஆராய்ச்சி எல்லாம் செய்து விலையை முடிவு செய்ய வில்லை. $300 டாலரே எங்களுக்கு நிறைய பணம் போல தோன்றியது. 

ஏதேச்சையாக நாங்கள் நிறைய விஷயங்களை சரியாக செய்தோம். உதாரணமாக “பயனர்களை கொண்டு வருவதற்கு என்னென்ன தேவையோ அனைத்தையும் செய்தோம்” என்று சொல்லலாம். பொதுவாக எங்கள் வாடிக்கையாளர் கடைகளின் இணையதளங்களை உருவாக்கினோம். அது உண்மையில் அவமானமாக இருந்தது. ஏனென்றால் எங்கள் மென்பொருளே வாடிக்கையாளர்கள் அவர்களே இணைய தளங்களை உருவாக்கி கொள்ளத்தான். ஆனால் வாடிக்கையாளர்களை கொண்டு வருதென்றால் அனைத்தையும் செய்ய வேண்டியதுதான்.

வணிகத்தை பற்றி எங்கள் தேவைக்கு அதிகமாகவே நாங்கள் தெரிந்து கொண்டோம். உதாரணமாக, ஆண்கள் சட்டையின் ஒரு சிறிய படம் மட்டுமே எடுக்க முடியுமென்றால், மொத்த சட்டையையும் எடுக்காமல் காலர் பகுதியை படம் எடுத்தக்கொள்ளலாம். எனக்கு ஏன் இது நினைவில் இருக்கிறது என்றால், நான் 30 படங்களை மீண்டும் எடுக்க வேண்டி இருந்தது. நான் முதலில் எடுத்த படங்கள் அழகாகவும் இருந்தன.

இது தவறாகத் தோன்றினாலும், இந்த வேலையை செய்ததுதான் மிக சரி. கடைகளுக்கான வலைதளங்களை உருவாக்கியது எங்களுக்கு கடைகளுக்கான வணிகத்தை மட்டும் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை. எங்கள் மென்பொருள் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதையும் தான். ஆரம்பத்தில் எனக்கு “வணிகம்” என்ற சொல் ஒருவித மர்மத்தையும், விலக்கத்தையும் உருவாக்கியது. “வணிகம் தெரிந்த ஒருவரை” வேலைக்கு எடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தோம். ஆனால் எங்களுக்கு பயனர்கள் வரத் துவங்கியவுடன் நானும் ஒரு வணிகனாக மாறிவிட்டேன். குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் தந்தையாக பொறுப்புடன் நடந்து கொள்வதுபோல. பயனர்களுக்கு என்னென்ன வேண்டுமோ, அதற்கெல்லாம் நாங்கள் தயாராக இருந்தோம். என்றோ ஒரு நாள் எனக்கு மிக அதிகமாக பயனர்கள் வருவார்கள், அப்போழுது அவர்களுடைய படங்களை எல்லாவற்றையும் என்னால் ஸ்கேன் செய்ய முடியாமல் போகலாம். ஆனால் அதுவரை செய்வதற்கு வேறெந்த முக்கியமான வேலையும் இல்லை.  

வளர்ச்சி விகிதம் தான்ஒரு ஸ்டார்டப் நிறுவனத்தின் அதிமுக்கிய அளவுகோல் என்பது அன்று எனக்கு தெரியவில்லை. எங்களின் வளர்ச்சி நன்றாக இருந்தது. 1996ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் 70 கடைகளும், 1997ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் 500 கடைகளும் இருந்தன. மொத்த பயனர்களின் எண்ணிக்கை தான் முக்கியம் என்று தவறாக கணித்தேன். ஒருவகையில் எவ்வளவு வருமானம் வருகிறது என்பது முக்கியம்தான். தேவையான வருமானம் வரவில்லை என்றால், நாம் கடையை மூடவேண்டி வரும். தொலை நோக்கில், வளர்ச்சி விகிதம் எண்ணிக்கையை பார்த்துக்கொள்ளும். Y Combinator’இன் அறிவுரையை கேட்கும் ஒரு ஸ்டார்டப் ஆக இருந்தால், நான் இதை சொல்லி இருப்பேன்: ஒன்றும் வருந்த வேண்டாம். ஏனென்றால் உங்கள் நிறுவனம் நன்றாக வளர்கிறது. ஒரு வருடத்தில் ஏழு மடங்கு வளர்ந்திருக்கிறீர்கள். அதிக ஆட்களை வேலைக்கு எடுக்காமல் இருந்தாலே, விரைவிலேயே உங்கள் நிறுவனம் லாபகரமாக மாறும். அதன் பின், உங்கள் எதிர்காலம் உங்கள் கையில்.

ஆனால், நான் நிறைய ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்து விட்டேன். முதலீட்டாளர்கள் ஆள் எடுக்க சொன்னார்கள், மேலும் 2001 வலைதள குமிழி காலகட்டத்தில் எல்லோரும் அதிக ஆட்களைத்தான் எடுத்தார்கள். மிக குறைந்த ஆட்கள் வேலை செய்தார்கள் என்றால் அப்போது அது கத்துக்குட்டி நிறுவனம் போல இருந்திருக்கும். யாஹூ நிறுவனம் எங்களை 1998இல் வாங்கும் போது, எங்கள் வருமானம் செலவுகளை ஈடு செய்ய துவங்கியிருந்தது. அதனால் எங்கள் நிறுவனத்தை நடத்திய காலம் முழுவதும் செலவுகளுக்கு முதலீட்டாளர்களின் கருணையை எதிர் பார்த்திருக்க வேண்டியிருந்தது. எங்கள் முதலீட்டாளர்களும் எங்களைப்போலவே ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களில் புதியவர்கள் என்பதால் இருவருமே தடுமாறினோம். 

யாஹூ எங்களை வாங்கியது பெரிய நிம்மதியை தந்தது. வியாவெப் பங்குகளுக்கு மதிப்பிருந்தது. அதிவளர்ச்சி அடையும், லாபம் தரக்கூடிய ஒரு நிறுவனத்தின் பங்கு அது. ஆனால் எனக்கு அது மதிப்பு மிக்கதாக தோன்றவில்லை; எனக்கு ஒரு நிறுவனத்தை எப்படி மதிப்பிட வேண்டும் என்பதே தெரியவில்லை. ஆனால் சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை எங்கள் நிறுவனத்திற்கு வாழ்வா சாவா போராட்டம் நடந்து கொண்டே இருந்தது. மேலும் நாங்கள் நிறுவனத்தை நடத்திய காலகட்டத்திலும் என்னுடைய கல்லூரி வாழ்க்கை முறையை மாற்றி கொள்ளவில்லை. அதனால் யாஹூ வாங்கியவுடன், எனக்கு பிச்சைகாரனிலிருந்து பணக்காரன் ஆனது போல தோன்றியது. கலிஃபோர்னியாவிற்கு போக போவதால் ஒரு கார் வாங்கினேன். மஞ்சள் VW GTI. அந்த காரின் லெதர் சீட்டே அதுவரை நான் வைத்திருந்தவற்றில் மிக சொகுசான பொருளாக தோன்றியது. 

அடுத்த ஆண்டு – 1998 கோடை முதல் 1999 கோடை வரை – என் வாழ்நாளிலே வெட்டியான நாட்களாக இருந்தது. வியாவெப்பை நடத்தியது என்னை அழுத்தத்திற்கு உட்படுத்தி என் சக்தி அனைத்தையும் உறிஞ்சி விட்டது. கலிஃபோர்னியாவிற்கு சென்ற ஆரம்பத்தில், வழக்கம்போல அதிகாலை மூன்று மணி வரை நிரல்கள் எழுத முயற்சித்தேன். ஆனால் யாஹூவின் வேலை கலாச்சாரம், சாண்டா கிளாராவின் சோகமான நாற்காலி வயல்கள் என்னை உற்சாகம் இழக்க வைத்தன. சில மாதங்களிலே எனக்கு இண்டெர்லீஃபில் வேலை செய்வது போல தோன்றியது.  

யாஹூ எங்களை வாங்கியபோது நிறைய பங்கு ஆப்ஷன்களை (பங்கு ஆப்ஷன்கள் – நீங்கள் உடனடியாக அந்த பங்குகளை விற்க முடியாது. முதல் ஆண்டில் 25%, பிறகு ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு என நான்கு ஆண்டுகளில் உங்களுக்கு தரப்பட்ட 100% பங்குகளை விற்றுக்கொள்ளலாம் என்பது போன்ற ஒப்பந்தம் போடப்பட்டிருக்கும்.) எங்களுக்கு தந்திருந்தது.  அப்பொழுது யாஹூவே அளவுக்கு அதிகமாக மதிப்பிடப்பட்டிருந்ததால், அந்த ஆப்ஷன்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இருக்காது என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நான் அதிர்ச்சி அடையும் அளவிற்கு அந்த பங்குகள் 5X வளர்ந்தன. ஒருவருட முடிவில் என்னுடைய முதல் பங்கு ஆப்ஷன்களை விற்றுக்கொள்ளும் தேதி வரும்வரை யாஹூவில் இருந்தேன். 1999 கோடையில் பங்குகளை விற்றுவிட்டு யாஹூவில் இருந்து விலகிவிட்டேன். ஓவியம் வரைந்து நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டதால், நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதே மறந்துவிட்டது. நான்கு வருடங்களாக என் மூளை முழுவதும் மென்பொருளும், ஆண்களின் சட்டைகளும் மட்டுமே நிரம்பி இருந்தது. இந்த வேலைகளை செய்ததே நான் பணக்காரனாகி ஓவியம் வரைவதற்காகத்தான். இப்பொது பணக்காரனாகி விட்டதால், நான் ஓவியம் வரையலாம் என்று எனக்கு நானே நினைவூட்டிக் கொண்டேன். 

நான் கிளம்புகிறேன் என்று சொன்னபோது, யாஹூ மேலாளர் என்னுடன் நீண்ட நேரம் உரையாடினார். என் எதிர்கால திட்டங்களை பற்றி பேசினோம். என்னவெல்லாம் நான் வரையப்போகிறேன் என்று அவரிடம் சொன்னேன். அவர் அக்கறையாக கேட்டது எனக்கு உண்மையிலே மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இப்பொழுது யோசித்து பார்த்தால், நான் பொய் சொல்கிறேன் என அவர் நினைத்திருக்கலாம். என்னுடைய பங்கு ஆப்ஷன்களின் அப்போதைய மதிப்பு – மாதம் $2 மில்லியன் டாலர்கள். நாம் அவ்வளவு பணத்தை வேண்டாம் என்று சொல்கிறேன் என்றால், நான் மீண்டும் ஒரு நிறுவனத்தை துவங்குவதற்காக மட்டுமே இருக்கவேண்டும், அப்படி நான் ஒரு நிறுவனம் துவங்கினால், என்னுடன் யாஹூவில் இருந்து ஆட்களை அழைத்து சென்று விடுவேன் என அவர் நினைத்திருந்தார். வலைதள குமிழி காலகட்டத்தின் உச்சம் அது. யாஹூவே அதன் மையம். என் மேலாளர் அப்போழுது பில்லியனர். யாஹூவை விட்டு விட்டு ஒரு புதிய நிறுவனத்தை துவங்க செல்வது ஒரு கிறுக்குத்தனமான, ஆனால் நிகழக்கூடிய திட்டம். 

ஆனால் நான் உண்மையிலே ஓவியம் வரைவதற்காகத்தான் வேலையை விட்டேன். உடனடியாக ஓவியம் வரையவும் துவங்கினேன். மேலும் நேரத்தை வீணடிக்க முடியாது.  பணக்காரனாவதற்கே நான்கு வருடங்கள் போய்விட்டது. தங்கள் நிறுவனங்களை விற்று விட்டு செல்லும் நிறுவனர்களுக்கு இப்பொழுதும் என் அறிவுரை இதுதான் – கொஞ்சம் ஒய்வெடுங்கள். நானும் அதைத்தான் செய்திருக்க வேண்டும். எங்கேயாவது சென்று – ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்கு ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த எண்ணம் எனக்கு தோன்றவே இல்லை.

நான் ஓவியம் வரைய முயற்சித்தேன். ஆனால் ஓவியம் வரைவதற்கான உந்துதலோ, சக்தியோ என்னிடம் இல்லை. கலிஃபோர்னியாவில் எனக்கு நண்பர்கள் பெரிய அளவில் இல்லை என்பது ஒரு சிக்கல். சாண்டா க்ரூஸ் மலையில் வீடு வாங்கியதும் அந்த சிக்கலை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. அருமையான இடம் – ஆனால் பல மைல் தொலைவிற்கு எதுவுமே இல்லை. மேலும் சில மாதங்கள் தாக்கு பிடித்து பார்த்தேன், பின்பு விரக்தியில் நியூயார்க்கிற்கு திரும்பி விட்டேன். நியூயார்க்கிற்கு திரும்பிய உடன் – அமெரிக்க வாடகை-சட்டத்தை பற்றி தெரியவில்லை என்றால் உங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும் – என்னுடைய பழைய வீடு இன்னும் அப்படியே இருந்தது. என் பழைய வாழ்க்கையின் ஒரு சமாதிபோல. ஐடெல் இன்னும் நியூயார்க்கில் தான் இருந்தார். மேலும் சிலர் ஓவியம் வரைய முயற்சித்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் யாரையும் எனக்கு தெரியவில்லை.

நியூ யார்க் திரும்பிய உடன், என் பழைய வாழ்க்கையை வாழத் துவங்கினேன். ஒரே வித்யாசம் இப்போது நான் பணக்காரன். என்னுடைய பழக்க வழக்கங்களை தொடர்ந்தேன் – முன்பில்லாத சில கதவுகள் இப்போது இருந்தது. நடக்கும்போது கொஞ்சம் கால் வலித்தால், கையை உயர்த்தினால் போதும் – ஒரு டாக்ஸி நின்று ஏற்றிக்கொள்ளும். அழகிய உணவகத்தின் வழியே சென்றால் உள்ளே சென்று உணவு சாப்பிடலாம். கொஞ்ச காலத்திற்கு உற்சாகத்தை தந்தது. நன்றாக ஓவியம் வரைய முடிந்தது. ஸ்டில் லைப் ஓவியத்தில் புதிய முயற்சிகளை செய்து பார்த்தேன். ஒரு ஓவியத்தை பழைய முறையில் வரைந்து, அதை புகைப்படமெடுத்து, பெரிதாக பிரிண்ட் செய்து, ஒரு கான்வாஸில் அதை பின்புலமாக வைத்து மீண்டும் அதே பொருளை வைத்து ஒரு ஓவியம் வரைந்தேன்.  

அதே நேரம் ஒரு அடுக்குமாடி வீட்டை வாங்கும் முயற்சியில் இருந்தேன். இந்த முறை எந்த ஏரியாவில் வசிக்கவேண்டும் என்று தேர்வு செய்யும் இடத்தில் இருந்தேன். நியூ யார்க்கின் கேம்பிரிட்ஜ் எங்கே உள்ளது என நிறைய வீடு விற்பனையானர்களிடம் கேட்ட பின்பு, கொஞ்சம் பொறுமையாக தெரிந்தது – அப்படிப்பட்ட இடம் நியூயார்க்கில் இல்லை என்று. ம்ம்.

2000த்தின் இளவேனில் காலத்தில் எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. வியாவெப் அனுபவத்தில் வலைதள செயலிகள்தான் எதிர்காலம் என்று தெரிந்தது. வலைதள செயலிகள் உருவாக்குவதற்கு என ஒரு செயலியை ஏன் உருவாக்கக்கூடாது ? பிரௌசரிலே தங்கள் நிரல்களை எழுதிக்கொள்ள ஏன் அனுமதிக்கக்கூடாது ? [9] ஒரு API மூலம் நிறைய சேவைகளை வழங்க முடியும்: தொலைபேசி அழைப்புகளை ஏற்கலாம், கடன் அட்டைகள் மூலம் பணம் செலுத்தலாம்,… 

வேறெதையும் பற்றி யோசிக்கவிடாமல் இந்த ஐடியா என்னை ஆட்கொண்டது. இதுதான் எதிர்காலமாக இருக்கப்போகிறது என்பது தெளிவாகவே தெரிந்தது. எனக்கு மேலும் இன்னொரு நிறுவனத்தை துவங்க விருப்பம் இல்லை, ஆனால் இந்த யோசனையை வைத்து ஏதாவது செய்ய வேண்டும், ஆகவே கேம்பிரிட்ஜிற்கு மீண்டும் சென்றேன். ராபர்ட்டை எப்படியாவது இழுக்க முடியுமா என்று பார்த்தேன். ஆனால் அதில் ஒரு சிக்கல் இருந்தது. ராபர்ட் எம்.ஐ.டியில் ஒரு ஆராய்ச்சியாளராக இருந்தான். முன்பு என்னுடைய திட்டங்களில் வேலை செய்ததனால் அவனுக்கு நிறைய பணம் கிடைத்தது. ஆனால் அதற்காக அவன் நிறைய நேரம் செலவிட்டிருந்தான். என் ஐடியா செயல்படுத்தக்கூடியது என்று அவன் சொன்னாலும், என்னுடன் வர முடியாது என்று தெளிவாக சொல்லிவிட்டான். 

ஹ்ம்ம். சரி, அப்போது நானே செய்ய வேண்டியதுதான். நான் டான் ஜிஃபினை வேலைக்கு சேர்த்தேன். என்னுடன் அவன் வியாவெப்பில் வேலை செய்தவன். மேலும் இரண்டு மாணவர்களை பகுதிநேர ஊழியர்களாக சேர்த்துக்கொண்டோம். நாங்கள் செய்ய முயற்சித்தது – இருபது நிறுவனங்கள் செய்ய வேண்டியது மற்றும் எண்ணற்ற ஓபன் சோர்ஸ் மென்பொருள்களின் கலவையை. செயலிகளின் நிரல் மொழி – லிஸ்பின் ஒரு வடிவமாக இருக்கப்போகிறது. லிஸ்ப்பை எல்லோருக்குமான நிரல் மொழியாக மாற்றிவிட முடியும் என நான் நினைக்கவில்லை; டைலன் செய்ததை போல சில மாற்றங்களை செய்ய வேண்டியிருந்தது.   

வியாவெப் போன்ற நிறுவனத்திற்கு அப்போழுது ஒரு பெயர் உருவாகிவிட்டது – “அப்ளிகேஷன் சர்வீஸ் ப்ரொவைடர்”- (செயலிகள் சேவை வழங்குனர்) – ASP. அந்த பெயர் நீடித்து நிற்கவில்லை. “சாஃப்ட்வேர் ஆஸ் எ செர்வீஸ்” – SAAS – (மென்பொருள் ஒரு சேவையாக) என்ற பெயர் அதை எடுத்துக்கொண்டது. என்னுடைய புதிய நிறுவனத்தை நான் ஆஸ்ப்ரா என்று பெயரிட்டேன்.

நான் செயலிகள் கட்டுமானத்தை உருவாக்க முயற்சித்தேன். டான் வலை கட்டுமானத்தையும், இரண்டு மாணவர்களும் முதல் இரண்டு சேவைகளையும் (படங்கள் மற்றும் தொலைபேசி அழைப்புகள்) உருவாக்க முயற்சித்தார்கள். கோடையின் பாதியிலே நான் ஒரு நிறுவனத்தை நிர்வகிக்க விரும்பவில்லை என்று தெரிந்தது – குறிப்பாக ஒரு பெரிய நிறுவனத்தை. ஆஸ்ப்ரா பெரிதாக ஆகும்போல தெரிந்தது. நான் வியாவெப்பை துவங்கியதே எனக்கு பணம் வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஆனால் இப்பொழுது என்னிடம் பணம் இருப்பதால், நான் எதற்கு இதை செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. என்னுடைய தொலை நோக்கு பார்வையை ஒரு கம்பெனியாகத்தான் செயல்படுத்த வேண்டுமென்றால், அப்படிப்பட்ட பார்வையே தேவையில்லை. அதன் ஒரு பகுதியை ஓபன் சோர்ஸ் திட்டமாகவே செயல்படுத்தி கொள்ளலாம்.

ஆனால் நான் இதை உருவாக்க செலவிட்ட நேரம் வீணாகவில்லை என்பதை கண்டு கொண்டது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நாங்கள் Y Combinator துவங்கிய, இதை போன்ற மென்பொருள் உருவாக்க முயற்சிக்கும் நிறைய ஸ்டார்டப்களை எதிர்கொண்டபோது உதவியாக இருந்தது. அந்த மென்பொருளை வடிவமைக்கும் நேரம், அதை உருவாக்க எழுதிய நிரல்கள் எல்லாம் பயன்பட்டது.

நான் உருவாக்கிய அந்த ஓப்பன் சோர்ஸ் நிரல்கள் தான் லிஸ்பின் புதிய வடிவம். லிஸ்ப் கொந்தர்கள் புதிய லிஸ்பை வடிவமைக்கும் கனவுகள் கொண்டிருப்பார்கள். லிஸ்பில் மட்டுமே உள்ள மற்ற நிரல் மொழிகளில் இல்லாத ஒரு வசதி, அதில் புதிய வழக்குகளை உருவாக்க முடியும் என்பதும். மேலும் எல்லா வழக்குகளிலும் உங்களுக்கு தேவையான ஒன்று இல்லை என்ற எண்ணமும். எனக்கும் அப்படி தோன்றியது. கோடையின் முடிவில் நானும், டேனும் லிஸ்ப் மொழியும் புதிய வழக்கு ஒன்றை உருவாக்கும் பணிக்கு மாறினோம். அதற்கு ஆர்க் என பெயரிட்டேன். கேம்பிரிட்ஜில் ஒரு புதிய வீட்டை வாங்கினேன்.

அடுத்த இளவேனிலில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. லிஸ்ப் மாநாட்டில் பேசுவதற்கு அழைப்பு வந்தது. நாங்கள் வியாவெப்பில் எப்படி லிஸ்பை பயன்படுத்தினோம் என்று ஒரு உரை ஆற்றினேன். அந்த உரையின் எழுத்து வடிவத்தை என் தளத்தில் பகிர்ந்தேன் – paulgraham.com. அந்த தளத்தை வியாவெப்பிற்கு பல வருடங்களுக்கு முன்பே உருவாக்கியிருந்தேன். ஆனால் எதற்கும் பயன் படுத்தவில்லை. ஒரே நாளில் 30,000 பார்வையாளர்கள் பார்த்திருந்தார்கள். எப்படி இது நடந்தது ? யாரோ ஒருவர் என் தள சுட்டியை ஷ்ளாஷ்டாட் தளத்தில் பகிர்ந்திருந்தார்.[10]  

ஆகா, இதோ வாசகர்கள் உள்ளார்கள் என்று தெரிந்தது. நான் ஏதாவது எழுதி அதை இணையத்தில் வெளியிட்டால், அதை யார் வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம். இப்போழுது இது மிக எளிதாக தோன்றுகிறது. ஆனால் அச்சு ஊடகங்கள் காலத்தில், வாசகர்களிடம் சென்று சேர்வதற்கு, எடிட்டர்கள் என்னும் பூதங்கள் காக்கும் மிக குறுகிய வழிகளே இருந்தன. நீங்கள் எழுதிய எதுவும் வாசகர்களை சென்று சேர்வதற்கு ஒன்று நூலாகவோ, அல்லது செய்தித்தாளிளோ, பத்திரிக்கையிலோ வெளிவந்தால் தான் உண்டு. ஆனால் இப்போழுது  யார் வேண்டுமானாலும், எதை வேண்டுமானாலும் இணையம் மூலமாக பதிப்பிக்கலாம்.

1993 இல் இருந்தே இதற்கான வாய்ப்புகள் இருவாகிவிட்டாலும், நிறைய பேர் அதை அப்போது உணரவில்லை. இணையக் கட்டுமானத்தை உருவாக்கியதில் பங்களித்திருந்தாலும், அதில் நிறைய நேரம் செலவிட்டிருந்தாலும், ஒரு எழுத்தாளராக இருந்தும், எனக்கே இதை புரிந்து கொள்ள எட்டு வருடங்கள் ஆனது. அதன் முழு தாக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள மேலும் பல ஆண்டுகள் பிடித்தது. கட்டுரைகளின் புதிய காலம் துவங்கியது.[11]

பதிப்பு காலத்தில், கட்டுரைகள் வெளியிடுவதற்கான வழிகள் மிக குறைவு. அதிகார பீடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த சிந்தனையாளர்கள் தவிர – நியூயார்க்கில் சரியான கேளிக்கை விருந்துகளுக்கு சென்றவர்கள் – ஒரு துறையின் நிபுணர்கள் அவர்கள் துறைகள் பற்றி மட்டுமே எழுதமுடியும். பதிப்பிக்க வழியில்லாததால் நிறைய கட்டுரைகள் எழுதப்படவில்லை. இப்பொழுது அதற்கு வழியிருப்பதால், நான் அவற்றை எழுத திட்டமிட்டேன்.[12]

நான் நிறைய வெவ்வேறு வேலைகளை செய்தேன், ஒரு திருப்பம் வரும்வரை, நான் எதை செய்வது என்று முடிவு செய்யும்வரை, நான் கட்டுரைகள் எழுதி வெளியிட வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். அப்போதே நான் என்ன செய்தாலும், கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என முடிவு செய்தேன்.

துவக்கத்தில் இணையதள கட்டுரைகளுக்கு மையமான இடம் இல்லை. ஏதோ சில கிராக்குகள் உளறல்களை ஜியோசிட்டீஸில் உள்ள தளங்களில் வெளியிட்டது போல இருக்கலாம். நியூயார்க்கர் பத்திரிக்கையின் அழகிய வடிவமைப்பில் வெளியிடப்படாமல் இருக்கலாம். ஆனால் என் அனுபவத்தில் அது சோர்வுறச்செய்யாமல் உற்சாகமூட்ட கூடியதாகத்தான் இருந்தது.  

என் வாழ்வில் ஒரு பேட்டர்ன் இருந்தது. பெரிய புகழை கொண்டுவராத செயல்களில் ஈடுபட்டது பின்னாளில் சரியாக அமைந்தது – குறைந்தபட்சம் எனக்கு. இருப்பினும் வாழ்வு அதிக புகழை ஈர்க்காத ஓவிய வடிவமாகத்தான் இருந்தது. என்ன எழுதிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று யாரோ ஒருவர் கேட்டால், என் இணைய தளத்தில் வெளியிடப்போகும் ஒரு கட்டுரை என்றால், ஒரு புரியாத பார்வையே பதிலாக வரும்.  

புகழைத் தராத செயல்கள் எல்லாம் நல்லவை என்று அர்த்தம் அல்ல. நீங்கள் புகழைத் தராத ஏதோ ஒரு செயலுக்கு ஈர்க்கப்பட்டீர்கள் என்றால் அந்த செயலில் உண்மையிலே கண்டு கொள்வதற்கு ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்றும், உங்களுடைய நோக்கங்கள் சரியானவையே என்பதற்கான அறிகுறிகள் அவை. பெருஞ்சாதனை புரிய கூடியவர்களுடைய நோக்கங்கள் சரியில்லை என்றால் அது மிக ஆபத்தானது.  மற்றவர்களை ஈர்க்கவேண்டும் என்ற ஆசைபோல உங்களை தடம் புரள செய்யக்கூடியது ஒன்று இல்லை. அதனால் புகழை தராத செயல்களில் நீங்கள் ஈடுபடும்போது, சரியான வழியில் தான் செல்கிறீர்கள் என்ற உத்திரவாதத்தை அது தரவில்லை என்றாலும், குறைந்தபட்சம் நீங்கள் தவறான பாதையில் செல்லவில்லை என்ற உத்திரவாதத்தை தரும்.  

அடுத்த பல ஆண்டுகளுக்கு நான் நிறைய கட்டுரைகளை வெவ்வேறு தலைப்பில் எழுதினேன். கொந்தர்களும் ஓவியர்களும் (Hackers & Painters) என என் கட்டுரையின் தலைப்பிலேயே ஓ’ரெய்லி அவற்றை ஒரு தொகுப்பாக வெளியிட்டது. ஒவ்வொரு வியாழக் கிழமையும் என் நண்பர்களின் கூடுகைக்காக இரவு உணவு சமைத்தேன். ஒரு கூட்டத்திற்கு எப்படி சமைக்க வேண்டும் என அதன் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன். அலுவலகத்திற்காக கேம்பிரிட்ஜில் மேலும் ஒரு கட்டிடம் வாங்கினேன். முன்பு மிட்டாய் கடையாக (பலான பட ஸ்டூடியோவாகவும்) இருந்தது என்றார்கள்.  

2003 அக்டோபர் இரவில் என் வீட்டில் ஒரு பெரிய விருந்து நடந்தது. வியாழக்கிழமை விருந்திற்கு வரும் என் நண்பர் மரியா டேனியல்ஸின் புத்திசாலித்தனமான யோசனை அது. மூன்று பேர் அவர்களின் எல்லா நண்பர்களையும் ஒரே விருந்திற்கு அழைக்க வேண்டும். விருந்தினர்களுக்கு விருந்திற்கு வரும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மக்களை தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவர்களுக்கு புதியவர்களை பிடித்திருக்கலாம். அப்படி வந்த விருந்தினர்களில் ஒரு பெண்ணை எனக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் எதிர்காலத்தில் மிகப்பிடிக்க போகிறது: ஜெஸிக்கா லிவிங்ஸ்டன். சில நாட்கள் கழித்து அவரை டேடிங்கிற்கு அழைத்தேன். 

ஜெஸிக்கா பாஸ்டன் இன்வெஸ்ட்மெண்ட் வங்கியின் மார்கெட்டிங் துறை தலைவர். அந்த வங்கி ஸ்டார்டப்களை பற்றி தங்களுக்கு தெரியும் என நினைத்திருந்தது. ஆனால் என்னுடைய ஸ்டார்டப் உலக நண்பர்களை சந்தித்ததன் மூலம், உண்மையான நிலவரத்தை அறிந்தபோது, ஜெஸிக்கா ஆச்சர்யமடைந்தார். அந்த கதைகளின் வண்ணங்கள் அவரை ஈர்த்தன. ஸ்டார்டப் நிறுவனர்களின் பேட்டிகளை ஒரு புத்தகமாக தொகுத்தார். 

அந்த வங்கிக்கு நிதிச்சிக்கல் வந்தபோது, தன் அணியில் இருந்த பாதிபேரை வேலையை விட்டு அனுப்பவேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார். புதிய வேலையை தேடத்துவங்கினார். 2005இன் துவக்கத்தில் பாஸ்டனில் ஒரு முதலீட்டு நிறுவனத்தின் ஒரு விளம்பரத்துறை வேலைக்காக நேர்காணலுக்குச் சென்றார். அந்த நிறுவனம் தங்கள் முடிவை சொல்வதற்கு பல வாரங்கள் ஆனது. அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் வென்ச்சர் கேப்பிடல் எனும் முதலீட்டுத்துறையில் உள்ள தீர்க்கப்பட வேண்டிய சிக்கல்களை சொல்லி கொண்டிருந்தேன். ஒரு பெரிய முதலீடாக செய்யாமல், நிறைய சிறு முதலீடுகளை செய்யவேண்டும்; எம்பிஏ பட்டதாரி நிறுவனர்களைவிட, தொழில்நுட்பத்தில் தேர்ச்சி உடைய இளைஞர்களில் முதலீடு செய்ய வேண்டும்; நிறுவனர்களையே தலைமை செயல் அலுவலர்களாக (CEO) நீடிக்கவிட வேண்டும்,..  

தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதுவதற்கு எப்பொழுதும் உரை ஆற்றுவதற்கு தயாராக இருப்பது உதவும். ஒரு குழு முன்பு எழுந்து, அவர்களின் நேரத்தை வீணாக்காமல் பேச வேண்டிய தேவை, எப்பொழுதும் கற்பனையை பெருமளவில் தூண்டும். ஹார்வேர்ட் கம்ப்யூட்டர் சொசைட்டி, இளநிலை மாணவர்களின் கணினி கிளப், என்னை ஒரு உரை ஆற்ற சொன்ன போது, ஒரு “ஸ்டார்டப்பை துவங்குவது எப்படி” என்று உரை ஆற்றலாம் என நினைத்தேன். நான் செய்த மோசமான தவறுகளை அவர்கள் செய்யாமல் இருப்பதற்காக.

அந்த உரையை ஆற்றும் போது, உங்கள் ஸ்டார்டப்களை துவங்குவதற்கான முதலீடுகளை தேடுவதற்கான சரியான இடம், வெற்றிகரமான ஸ்டார்டப்களின் நிறுவனர்களே. அவர்கள் சிறந்த அறிவுரைகளையும் தருவார்கள். அவர்களெல்லாம் என்னையே பார்ப்பது போல இருந்தது. என்னுடைய இன்பாக்ஸ் பணம் கேட்டு வரப்போகும் தொழில் திட்ட இமெயில்களால் நிறையும் என பயந்து, “ஆனால் என்னிடம் வராதீர்கள்” என்று சொன்னபடி என் உரையை தொடர்ந்தேன். இதற்கு மேலும் துவக்க முதலீட்டில் (angel investing) ஈடுபடுவதை தள்ளிப்போட வேண்டாம் என்று பின்பு எனக்கு தோன்றியது. யாஹூ எங்களை வாங்கி ஏழு வருடங்கள் கடந்து விட்டது. அப்போதிருந்தே ஸ்டார்டப்களில் துவக்க மூதலீட்டாளராக செயல்பட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் ஒன்றில் கூட பணத்தை முதலீடு செய்யவில்லை.

அதே நேரத்தில் ராபர்ட்டுடனும், ட்ரெவோருடனும் ஏதாவது துவங்கலாம் என்று திட்டங்கள் தீட்டி கொண்டிருந்தேன். அவர்களோடு வேலை செய்ய முடியாததை ஒரு இழப்பாக கருதினேன். ஏதோ ஒன்றில் அவர்களோடு சேர்ந்து வேலை செய்ய முடியும் என்று தோன்றியது. 

மார்ச் 11 அன்று இரவுணவு முடித்து ஜெஸ்ஸிக்காவும் நானும் வீட்டிற்கு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, கார்டன் மற்றும் வாக்கர் தெரு முனையில், அந்த மூன்று இழைகளும் ஒன்றாகின. நீண்ட நேரம் எடுத்துகொள்ளும் முதலீட்டாளர்களை தூக்கி தூர வீசுவோம். நாங்களே ஒரு முதலீட்டு நிறுவனத்தை துவங்கி, நாங்கள் அதுவரை பேசிக்கொண்டிருந்த யோசனைகளை செயல்படுத்துவோம். நான் அதற்குண்டான பணத்தை மூதலீடாக தருவேன். ஜெஸ்ஸிக்கா அவருடைய வேலையை துறந்து வந்து இந்த புதிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்வார். ராபர்ட்டும், ட்ரெவோரும் பார்ட்னர்களாக சேர்ந்து கொள்வார்கள்.[13]

மீண்டும் ஒருமுறை அறியாமை எங்களுக்கு சாதகமாக வேலை செய்தது. ஏஞ்சல் இன்வெஸ்டர்களாக எப்படி ஆவது என்று எங்களுக்கு தெரியாது. 2005 இல் பாஸ்டனில் சொல்லி கொடுப்பதற்கு எந்த ரான் கான்வேக்களும் (Ron Conway) இல்லை. அதனால் எங்களுக்கு எது சரியாக தோன்றுகிறதோ அதை செய்தோம். அவற்றில் சில மிக புதுமையானவை.

Y Combinator இல் நிறைய விஷயங்கள் உண்டு. எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் உருவாக்கவில்லை. நாங்கள் முதலில் “ஏஞ்சல் நிறுவனம்”. அந்த நாட்களில் இந்த இரு சொற்களும் ஒன்றாக ஒலிக்காது. வென்ச்சர் காப்பிடல் நிறுவனங்கள் இருந்தன, அவற்றில் முதலீடு செய்வதற்கென்றே ஆட்கள் வேலை செய்தார்கள், ஆனால் அவர்கள் பெரிய, மில்லியன் டாலர் முதலீடுகளை மட்டுமே செய்தார்கள். ஏஞ்சல்கள் இருந்தனர், சிறிய முதலீட்டை செய்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் தனி நபர்கள். பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு வேறு முழு நேர வேலைகள்  இருக்கும். முதலீடு ஒரு பகுதிநேர வேலையாகவே இருக்கும். ஆனால் அவர்கள் இருவருமே நிறுவனர்களுக்கு துவக்கத்தில் அவ்வளவு உதவிகரமாக இல்லை. ஏனென்றால் வியாவெப்பின்போது சிலவற்றில் எங்களுக்கு பெரிய உதவிகள் கிடைக்கவில்லை. உதாரணமாக, ஜூலியன் எங்களை ஒரு நிறுவனமாக பதிவு செய்தது எங்களுக்கு ஒரு மாயம் போல இருந்தது. சிக்கலான மென்பொருளை எழுதிவிடலாம், ஆனால் ஒரு நிறுவனமாக பதிவுசெய்தல், சட்டதிட்டங்கள், பங்குகள், இதையெல்லாம் எப்படி செய்வது ? எங்கள் திட்டம் வெறும் முதலீடு செய்வது மட்டுமல்ல, ஆனால் ஜூலியன் எங்களுக்கு செய்தவற்றையெல்லாம் ஸ்டார்டப்களுக்கு செய்வது.

YC ஒரு நிதி நிறுவனமாக துவங்கவில்லை. அதற்கு பெரிய நிதி தேவைப்படாததால் எங்களுடைய சொந்த பணத்தை கொண்டே துவக்கிவிட்டோம். 99% வாசகர்கள் இந்த வரியை கடந்து சென்றுவிடுவார்கள். ஆனால் தொழில்முறை முதலீட்டார்கள் “ஆகா. அப்படியென்றால் எல்லா வருமானமும் அவர்களுக்கே” என நினைக்கலாம். மீண்டும் சொல்கிறேன், அப்படி நாங்கள் முன்பே திட்டமிடவில்லை. எங்களுக்கு விசி நிறுவனங்கள் எப்படி துவங்கப்பட்டிருந்தன என்று தெரியவில்லை. ஒரு முதலை திரட்ட வேண்டும் என்று எங்களுக்கு தோன்றவில்லை. அப்படி தோன்றியிருந்தால், எங்கே துவங்க வேண்டும் என்று தெரிந்திருக்காது. [14]

YC யுடைய தனிச்சிறப்பே அதன் பேட்ச் மாடல்தான்: நிறைய ஸ்டார்ட்அப்களில் ஒரே நேரத்தில் முதலீடு செய்வது, வருடத்தில் இருமுறை, அதன்பின் மூன்று மாதங்கள் முழூமூச்சாக அவற்றிற்கு உதவி செய்வது. அதை நாங்கள் எதேச்சையாகத்தான் கண்டுபிடித்தோம் – எங்களுக்கு முதலீட்டை பற்றி தெரியாததால். நிறைய முதலீடுகள் செய்தால்தான் கற்றுக்கொள்ளலாம். நிறைய ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களில் ஒரே நேரத்தில் முதலீடு செய்து கற்றுக்கொள்வது அதற்கு ஒரு வழியில்லையா? இளங்கலை பொறியியல் மாணவர்கள் நிறைய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் கோடைகாலத்தில் பகுதிநேர வேலை (internship) செய்தார்கள் என்பது தெரியும். ஏன் கோடைகாலத்தில் ஒரு திட்டத்தை துவக்கி, மாணவர்களையே அவர்களுடைய ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களை துவங்க செய்யக்கூடாது? கத்துக்குட்டி முதலீட்டாளர்கள் என்ற குற்ற உணர்ச்சி இருக்காது, ஏனென்றால் அவர்களும் ஒருவகையில் கத்துக்குட்டி நிறுவனர்கள். இதில் நாங்கள் பெரிய அளவில் பணம் சம்பாதிக்க முடியவில்லை என்றாலும், எங்களுக்கு முதலீட்டில் அனுபவம் வளரும். மாணவர்களுக்கும் மைக்ரோசாஃபிட்டில் பகுதிநேர வேலையைவிட சுவாரஸ்யமாக கோடையை செலவிடலாம்.

கேம்பிரிட்ஜில் நான் வாங்கிய கட்டிடத்தை எங்கள் தலைமை அலுவலகமாக பயன்படுத்தினோம். நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து வாரத்தில் ஒருநாள் இரவு உணவு உண்போம் – செவ்வாய்கிழமைகளில். ஏற்கனவே நான் எல்லோருக்கும் வியாழனில் உணவு சமைக்கிறேன். இரவு உணவிற்குபின், ஸ்டார்ட் அப்களில் அனுபவம் உள்ளவர்களை அழைத்து வந்து உரையாற்ற வைப்போம்.

இளங்கலை மாணவர்கள் கோடைக்கால வேலைகளைப்பற்றி அப்போது முடிவெடுத்து கொண்டிருப்பார்கள் என்று தெரியும். அதனால், சில நாட்களிலேயே “கோடைகால நிறுவனர்கள் திட்டம்” SFP என்று ஒன்றை சும்மா உருவாக்கினோம். இளங்கலை மாணவர்கள் விண்ணப்பிக்கலாம் என என்னுடைய தளத்தில் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டேன். கட்டுரைகள் எழுதுவது “டீல் ஃப்ளோ”விற்கு உதவும் (முதலீட்டாளார்களின் சொற்களின்படி) என்று நான் கற்பனை செய்துபார்க்கவில்லை. ஆனால் அது மிக சிறந்த வழியாக இருந்தது.[15] கோடைகால நிறுவனர்கள் திட்டத்திற்கு 225 விண்ணப்பங்கள் வந்திருந்தன. எங்களுக்கு இன்னுமொரு ஆச்சரியம் – அதில் நிறைய விண்ணப்பங்கள் ஏற்கனவே பட்டம்பெற்ற அல்லது வரும் ஆண்டில் பட்டம்பெறப்போகும் மாணவர்களிடம் இருந்து வந்தது. நாங்கள் எதிர்பார்த்ததைவிட இந்த SFP தீவிரமான ஒன்றாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. 

அந்த 225ந்தில் இருந்து 20 குழுக்களை நேர்முகத்திற்கு அழைத்திருந்தோம். 8 குழுக்களை தேர்ந்தெடுத்தோம். அவர்கள் ஒரு திறமையான குழு. அந்த முதல் குழுவில் ரெட்டிட், ட்விட்ச் துவங்கிய ஜஸ்டின் கான் மற்றும் எம்மட் ஷியர், RSS Feedஐ எழுதிய ஆரோன் ஸ்வாட்ஸ் – (பின்னாளில் ஓப்பன் ஆக்ஸஸ்க்கான உயிர்தியாகம் செய்தவர்), சாம் ஆல்ட்மேன் (பின்னாளில் YCயின் இரண்டாவது தலைவராக பொறுப்பேற்று கொண்டவர்). முதல் குழு திறமையானவர்களாக அமைந்தது அதிர்ஷ்டத்தால் என நான் நினைக்கவில்லை. மைக்ரோசாப்ட், கோல்ட்மேன் சாக்ஸ் போன்ற மதிப்புமிக்க நிறுவனங்களில் கிடைக்கூடிய கோடைகால பகுதிநேர வேலையை வேண்டாம் என்று சொல்லி, ‘கோடைகால நிறுவனர்கள் திட்டம்’ போன்ற என்னவென்றே தெரியாத ஒன்றிற்கு வருவதென்றால் அவர்கள் தைரியமிக்கவர்களாக இருக்கவேண்டும். 

ஸ்டார்ட்அப் நிறுவனங்களுக்கு கிடைக்கும் முதலீடு என்பது இரண்டு விஷயங்களின் கலவை – ஜூலியன் எங்களுக்கு தந்தது (பத்தாயிரம் அமெரிக்க டாலருக்கு 10% பங்கு) மற்றும் எம்.ஐ.டி மாணவர்களுக்கு கிடைக்கும் கோடைகால பகுதிநேர வேலையின் சம்பளம். (ஆறாயிரம் டாலர்கள்). நாங்கள் ஒவ்வொரு நிறுவனருக்கும் ஆறாயிரம் டாலர்கள் தந்தோம் – ஒரு நிறுவனத்தில் இரு நிறுவனர்கள் இருந்தார்கள். ஆகவே ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் 6% பங்குகளை வாங்கிக்கொண்டு பணிரெண்டாயிரம் டாலர்கள் முதலீடு செய்தோம். அது நியாயமாக இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால், எங்களுக்கு கிடைத்த டீலை விட அது இரண்டு மடங்கு சிறந்தது. மேலும், அந்த அதி வெப்பமாக இருந்த அந்த முதல் கோடையில், ஜெஸ்ஸிக்கா நிறுவனர்களுக்கு இலவசமாக ஏசி வாங்கித்தந்தார்.[16]

அதிக எண்ணிக்கையிலான ஸ்டார்ட்அப்களில் முதலீடு செய்யும் வழியை மிக விரைவிலேயே கண்டுகொண்டோம் என்று  தோன்றியது. நிறைய ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களில் ஒரே சமயத்தில் முதலீடு செய்வது எங்களுக்கு வசதியாக இருந்தது. ஏனென்றால் நிறைய ஸ்டார்டப்களுக்கு தேவையானவற்றை ஒரே நேரத்தில் செய்யமுடியும். ஒரே குழுவாக இருப்பது ஸ்டார்டப்களுக்கும் பயன் தந்தது. நிறுவனர்களுக்கு இருந்த பெரிய சிக்கல் தனிமை. குழுவாக இருப்பதால் அது தீர்ந்தது. நிறுவனர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களை அதே குழுவில் உள்ள மற்ற நிறுவனர்களால் புரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது, தீர்வையும் தந்தார்கள்.

YC வளர்ந்தபோது, மேலும் நிறைய பலன்களை கண்டுகொண்டோம். YC வழியாக ஸ்டார்டப் துவங்கிய நிறுவனர்கள் ஒரு நெருங்கிய குழுவாக ஆனார்கள், ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்வதார்கள், குறிப்பாக புதிய நிறுவனர்களுக்கும் உதவிகள் செய்தார்கள் (சில வருடங்கள் முன்பு அதே நிலையில் இருந்ததால்.) இன்னொன்றையும் கவனித்தோம்: ஒரு ஸ்டார்டப் இன்னொரு ஸ்டார்டபின் நுகர்வோர் ஆனது. “YC GDP” என்று இதை நாங்கள் கிண்டலாக சொன்னோம். YC வளர வளர அந்த கிண்டல் குறைந்து, இப்போது நிறைய ஸ்டார்டப்கள் தங்களின் குழுவில் உள்ள மற்ற ஸ்டார்டப்களில் தான் தங்களுடைய முதல் நுகர்வோர்களை கண்டு கொள்கிறார்கள்.   

ஆரம்பத்தில், நான் YCயை முழுநேரத் தொழிலாக நினைக்கவில்லை. மூன்று செயல்களைச் செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தேன்: கொந்துவது (hack), கட்டுரைகள் எழுதுவது, YC வேலை. YC வளர்ச்சியின் உற்சாகத்தால் YC வேலை என் கவனத்தை எடுத்துக்கொண்டது. முதல் சில வருடங்களுக்கு மற்றவற்றிலும் என்னால் கவனம் செலுத்த முடிந்தது.

2006 கோடையில், ராபர்ட்டும் நானும் ஆர்க்கின் புதிய வடிவத்தில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தோம். புதிய ஆர்க் ஓரளவு வேகமாக இருந்தது. இந்த புதிய ஆர்க்கை சரிபார்ப்பதற்காக, அதில் நான் “ஹேக்கர் நீயுஸை” (https://news.ycombinator.com/) எழுதினேன். முதலில் அதை ஸ்டார்டப் நிறுவனர்களுக்காக, எல்லா ஸ்டார்டப் செய்திகளையும் தொகுக்கும் தளமாக “ஸ்டார்டப் நியூஸ்”  என திட்டமிட்டேன். ஆனால், சில மாதங்களில் ஸ்டார்டப்களை பற்றி மட்டுமே படித்ததால் சலிப்படைந்தேன். மேலும் இந்த தளத்தின் வாசகர்கள் ஸ்டார்டப் நிறுவனர்கள் இல்லை. எதிர்காலத்தில் ஸ்டார்டப் துவங்குபவர்கள்தான். அதனால், தளத்தின் பெயரை “ஹேக்கர் நியூஸ்” என்று மாற்றி, ஒருவரின் அறிவார்வத்தை தூண்டும் அனைத்தையும் தொகுக்க ஆரம்பித்தோம். 

 “ஹேக்கர் நியூஸ்” கண்டிப்பாக YCக்கு நன்மையை தந்தது. ஆனால் என் அழுத்தத்திற்கு பெரிய காரணமாகியது. நிறுவனர்களை தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களுக்கு உதவுவது மட்டுமே வேலை என்றால், என் வாழ்க்கை எளிதாக இருந்திருக்கும். “ஹேக்கர் நியூஸ்” ஆரம்பித்தது ஒரு தவறு என்றாகியிருக்கும். கண்டிப்பாக ஒருவருக்கு வரும் பெரிய அழுத்தம், குறைந்தபட்சம் அவர் செய்யும் செயலின் மையத்தை சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். என்னுடைய வலி, நீண்ட மராத்தான் ஓட்டத்தில் தொலைதூரம் ஓடியதால் ஏற்படும் வலிபோல இல்லாமல் சரியான ஷு அணியாததால் வந்த கால் கொப்பளத்தால் ஏற்பட்ட வலியைப்போல இருந்தது. YCயில் ஏதாவது அவசர பிரச்சனை என்றால், 60% அது  “ஹேக்கர் நியூஸ்”ஸினால் வந்ததாக இருக்கும் [17].

“ஹேக்கர் நியூஸ்” போலவே YCயின் அனைத்து மென்பொருளையும் நான் ஆர்க்கில் தான் எழுதினேன். ஒரளவு ஆர்க்கில் நான் நேரம் செலவிட்டாலும், சீராக நான் ஆர்க்கை மாற்றுவதை நிறுத்தினேன். நேரமில்லை என்பது ஒரு காரணம். மேலும் எங்கள் கட்டுமானங்கள் அனைத்தும், ஆர்க்கில் இருப்பதால், தேவையில்லாமல் அதை நோண்ட வேண்டாம் என்பதும் மற்றொரு காரணம். என்னுடைய மூன்று பிராஜக்ட்டுகள் இரண்டாக குறைந்தது: கட்டுரை எழுதுவது, YC வேலை.

YC வேலை, என்னுடைய மற்ற வேலைகளை விட வேறுபட்டது. எதில் வேலை செய்யலாம் என்று நான் முடிவெடுப்பதற்கு பதில், சிக்கல்கள் தேடி வந்தன. ஒவ்வொரு ஆறு மாதங்களும், புதிய ஸ்டார்டப் குழுக்கள் வந்தன. அவர்களுடைய சிக்கல்கள் அனைத்தும் எங்கள் சிக்கல்களாயின. சிக்கல்கள் வெவ்வேறாக இருந்தன. மற்றும் நிறுவனர்கள் மிகவும் திறமையானவர்களாக இருந்தனர். அதனால் அந்த வேலை என்னை முழுவதும் ஈடுபடுத்தியிருந்தது. மிகக்குறைந்த நேரத்தில் ஸ்டார்டப்களை பற்றி கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், இந்த வழியைவிட நீங்கள் சிறந்த ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்திருக்க முடியாது. 

இந்த வேலையின் சில பகுதிகள் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. நிறுவனர்களிடையே வரும் சண்டைகள், மக்கள் எப்போது பொய் சொல்கிறார்கள் என்று கண்டுபிடிப்பது, ஸ்டார்டப்களுடன் பிரச்சனை செய்தவர்களுடன் சண்டை, இன்னும் பல. ஆனால் எனக்கு பிடிக்காதவற்றிலும் கடுமையாக உழைத்தேன். கெவின் ஹேலின் சொல் என்னை பயம்கொள்ளச்செய்தது: “தலைவனைவிட வேறுயாரும் கடுமையாக உழைப்பதில்லை”. அவர் ஒரு விளக்கமாகவும், ஒரு அறிவுரையாகவும் சொன்னது அது. அந்த அறிவுரையே என்னுடைய பயத்திற்கு காரணம். YC நன்றாக வரவேண்டும் என்று விரும்பினேன். என்னுடைய கடுமையான உழைப்பு என்பது மற்றவர்களின் உழைப்பிற்கு ஒரு உச்ச வரம்பாக இருக்குமென்றால், நான் கடுமையான உழைக்கத்தான் வேண்டும்.  

2010இல் ஒரு நாள், கலிஃபோர்னியாவிற்கு நேர்காணல்கள் நடத்துவதற்கு வந்தபோது, ராபர்ட் மோரிஸ், நான் வியந்துபோகும் ஒன்றை செய்தான்: நான் கேட்காமலேயே எனக்கு அறிவுரை வழங்கினான். முன்பு ஒருமுறை மட்டுமே அவன் அப்படி செய்திருக்கிறான். வியாவெப்பில் ஒரு நாள், நான் சிறுநீரக கற்கள் ஏற்படுத்திய வலியில் குனிந்து நின்றபோது, என்னை அவன் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்கிறேன் என்றான். ஆர்டிஎம் சதாரணமாகவெல்லாம் அறிவுரை சொல்லக்கூடியவன் அல்ல. அவனுடைய சொற்கள் எனக்கு தெளிவாக நினைவில் இருந்தது. “நீ செய்யக்கூடிய கடைசி சிறந்த செயல் YCயாக இல்லாமல் நீ பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.” 

அவன் சொன்னது அப்போழுது எனக்கு புரியவில்லை. மெல்ல புரிந்தது. நான் விலகிக்கொள்ள வேண்டும் என சொல்கிறான். அது ஒரு வித்தியாசமான அறிவுரையாக தோன்றியது. ஏனென்றால் YC சிறப்பாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஆர்டிஎம்மின் யோசனையைவிட அபூர்வமானது ஒன்று இருந்தால், அது அவனுடைய யோசனை தவறென்றாவது. ஆம், YC என்னுடைய எல்லா நேரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டதால், நான் செய்யக்கூடிய கடைசி செயலாக YC தான் இருக்கும். YC ஏற்கனவே ஆர்க்கை விழுங்கிவிட்டது. கட்டுரைகளையும் விழுங்க ஆரம்பித்தது. ஒன்று YC என் வாழ்நாளின் வேலையாக இருக்க வேண்டும், அல்லது அதில் இருந்து நான் விலக வேண்டும். YC என் வாழ்நாள் வேலையில்லை, ஆகவே விலக முடிவு செய்தேன்.

2012இன் கோடையில் என் அம்மாவிற்கு பக்கவாதம் வந்தது. புற்றுநோயினால் ஒரு இரத்தக்கட்டி ஏற்பட்டிருந்தது. வாதம் அவளுடயை சமநிலையை குலைத்து, மருத்துவமனையிலே இருக்க வைத்திருந்தது. ஆனால் அம்மா அங்கிருந்து கிளம்பி வீட்டிற்கு போகவேண்டும் என்றாள். நானும் என் சகோதரியும் அவளுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பினோம். ஆரிகானிற்கு அடிக்கடி விமானத்தில் சென்று அம்மாவை பார்த்துக்கொண்டேன். விமான பயணங்களில் நிறைய யோசித்தேன். அப்படி ஒரு பயணத்தில், YCயை வேறு யாரிடமாவது ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று தெளிவாகியது.

ஜெஸ்ஸிக்காவிடம் அவள் தலைமை பொறுப்பை ஏற்கிறாளா என்று கேட்டேன். அவள் மறுத்துவிட்டாள். சாம் ஆல்ட்மேனிடம் கேட்டுப்பார்ப்போம் என்று தோன்றியது. ராபர்ட் மற்றும் ட்ரெவோரிடம் ஆலோசித்து, எங்கள் அனைவருக்கும் பதிலாக ஒரு புதிய அணியை கொண்டு வர விரும்பினோம். அதுவரை YCயின் நிறுவனர்களாக நாங்கள் நால்வருமே அதை நடத்தினோம். YC நீண்ட நாள் நிலைக்க வேண்டும் என விரும்பினோம். அப்படியென்றால் நிறுவனர்களே நடத்தமுடியாது. சாம் ஏற்றுக்கொண்டால், சாம் YCயை மறுகட்டமைத்து கொள்ளலாம். நானும் ராபர்ட்டும் ஓய்வு பெற்றுக்கொள்வோம். ஜெஸ்ஸிக்காவும், ட்ரெவோரும் சாதாரண பங்குதாரராக மாறிக்கொள்வார்கள்.

YC யின் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்ள விருப்பமா என்று சாமிடம் கேட்ட போது, முதலில் மறுத்தார். அணு உலைகளை உருவாக்கும் ஸ்டார்டப்பை தொடங்க திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், நான் விடவில்லை. அக்டோபர் 2013இல் ஏற்றுக்கொண்டார். 2014 குளிர்கால குழுவில் இருந்து சாம் YCயை நடத்துவது என்று முடிவு செய்தோம். 2013இன் மீதி நாட்களில், YCயை நடத்தும் பொறுப்பை சிறிது சிறிதாக சாம் ஏற்றுக்கொண்டார். வேலையை கற்றுக்கொள்வதற்காக ஒரு புறம், என் அம்மாவை நான் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டிய தேவை மறுபுறம். அவளுக்கு கேன்சர் திரும்பிவிட்டது.    

ஜனவரி 15, 2014இல் அம்மா இறந்துவிட்டாள். எதிர்பார்த்த மரணம் என்றாலும், அது நிகழ்ந்தபோது ஏற்கக் கடினமாக இருந்தது. 

மார்ச் மாதம் வரை YCயில் வேலை செய்தேன். டெமோ நாளுக்கு ஸ்டார்டப்கள் தயாராவதற்கு உதவினேன். அதன்பின் முற்றிலும் விலகிவிட்டேன். (இப்பொழுதும் முன்னாள் YC குழுக்கள் மற்றும் எனக்கு பிடித்தவற்றில் புதிய ஸ்டார்ட்அப் துவங்குபவர்களிடம் பேசுகிறேன். அது வாரத்தில் சில மணிநேரங்கள் மட்டுமே எடுக்கிறது.) 

அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும்? ஆர்டிஎம்மின் அறிவுரையில் அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை. முற்றிலும் வேறேதாவது செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதனால் ஓவியம் வரைய முடிவு செய்தேன். என் முழு கவனத்தையும் செலுத்தினால், எந்தளவு என்னால் சிறப்பாக வரைய முடியும்? வரைவதற்கு தடுமாறினேன். மீண்டும் பிடிகிடைப்பதற்கு கொஞ்ச காலம் ஆகியது. ஆனால் அது என்னை முற்றிலும் ஆக்ரமித்திருந்தது [18].

2014 மீதி காலத்தை நான் ஓவியம் வரைவதிலே செலவிட்டேன். நீண்ட நாள் கழித்து, எந்த இடைஞ்சலும் இல்லாமல் வேலை செய்ய முடிந்தது. நான் முன்பிருந்ததை விட மேலும் சிறந்த ஓவியனாக வேண்டும். சுமாரான ஓவியன் என்றல்ல மேலும் சிறந்த ஓவியன். ஆனால் நவம்பர் மாதத்தில், ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருந்தபோதே, என் ஆர்வமெல்லாம் வற்றிவிட்டது. அதுவரை, நான் வரையும் ஓவியம் எப்படி வருகிறது என்று பார்ப்பதில் பெரிய ஆர்வம் இருந்தது. ஆனால் திடீரென்று இதுவும் ஒரு வேலையை போல தோன்ற ஆரம்பித்தது. ஓவியம் வரைவதை நிறுத்தினேன். தூரிகைகளை சுத்தம் செய்து வைத்தபின், இதுவரை இன்னும் வரையவில்லை.  

சொல்வதற்கு கோழைத்தனமாக இருக்கிறது. ஆனால் கவனம் என்பது ஒரு ஜீரோ சம் (zero sum) விளையாட்டு. நீங்கள் செய்யும் செயலை தேர்ந்தெடுக்க முடிந்தால், அது உங்களின் மிகச்சிறந்த (அல்லது ஒரு நல்ல) செயலாக இல்லாமல் இருந்தால், அது மற்ற செயல்களில் இடையூறு விளைவிக்கும். ஐம்பது வயதில் செய்யும் காரியங்களை சொதப்பினால் அதற்கு விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். 

மீண்டும் கட்டுரைகள் எழுதத்துவங்கினேன். அடுத்த சில மாதங்களில் மேலும் சில கட்டுரைகள் எழுதினேன். அவற்றில் சில ஸ்டார்டப்களை பற்றி இல்லை. மார்ச் 2015இல் மீண்டும் லிஸ்ப் நிரல் மொழியில் வேலை செய்யத்துவங்கினேன். ஆர்க்கில் நான் எழுதிய புதிய லிஸ்ப் மொழியை பெல் (Bel) என்று அழைத்தேன். நான்கு வருடங்கள் ஆனது – மார்ச் 26, 2015இல் துவங்கி அக்டோபர் 12, 2019 இல் முடிந்தது. ஒரு தெளிவான இலக்கு இருந்தது நல்லதாக போயிற்று, இல்லையென்றால் இத்தனை நாட்கள் அதில் வேலை செய்திருக்க முடியாது.

இந்த காலகட்டத்தில் நான் கட்டுரைகள் எழுதக்கூடாது என்று எனக்கு நானே தடை விதித்துக்கொண்டேன். இல்லையென்றால் என்னால் முடித்திருக்க முடியாது. 2015யின் பிற்பகுதியில், நான் மூன்று மாதங்கள் கட்டுரைகள் எழுதிவிட்டு, பெல்லில் வேலை செய்ய முயன்றபோது, எனக்கு அந்த நிரல் சுத்தமாக புரியவில்லை. மோசமாக எழுதப்பட்ட நிரல் என்பதால் இல்லை. கடினமான சிக்கல் என்பதான். 

பெல்லை முடிக்கும் வரை கட்டுரைகள் எதுவும் எழுத வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன். சிலருக்கு நான் பெல்லில் வேலை செய்கிறேன் என்று சொல்லியிருந்தேன். பல வருடங்களுக்கு நான் ஒன்றுமே செய்யாதது போல மற்றவர்களுக்கு தோன்றினாலும், அதுவரை நான் செய்தவற்றிலே மிகக்கடுமையாக வேலை செய்தேன். சில நிரல் பழுதுகளில் பல மணிநேரம் போராடியபின் 

டிவிட்டரையோ, ஹேக்கர் நியூஸையோ பார்த்தால் “பால் கிரஹாம் இன்னும் நிரல் எழுதுகிறாரா?” என்று யாராவது கேட்டிருப்பார்கள்.

பெல்லில் வேலை செய்தது கடினமாக இருந்தாலும் திருப்தியாக இருந்தது. அதில் தீவிரமாக வேலை செய்ததால், எப்பொழுதும் என் தலையில் நிறைய நிரல் பகுதிகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். 2015இல் நல்ல வெயிலான ஒரு நாளில், என் மகன்களை கடற்கரைக்கு அழைத்து சென்றேன். அவர்கள் அலையில் ஆடியதை பார்த்தபடியே என் மனதில் லிஸ்ப் நிரலில் ஒரு சிக்கலை தீர்ப்பதை பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். வாழ்க்கையை சரியாக வாழ்வதாக தோன்றியது. எனக்கு அது ஏன் நினைவில் நிற்கிறது என்றால், எனக்கு அது புதுமையான உணர்வு. அதை நினைத்து சிறிது கடுப்படைந்தேன். நல்ல செய்தி என்னவென்றால், அதைபோன்ற அடுத்த சில வருடங்களுக்கு அதைபோன்ற நிறைய தருணங்கள் வாய்த்தது.

2016இன் கோடையில் நாங்கள் இங்கிலாந்திற்கு இடம்பெயர்ந்தோம். எங்கள் குழந்தைகள் வேறு ஒரு நாட்டில் வாழும் அனுபவத்தை பெற விரும்பினோம். நான் பிறப்பால் பிரிட்டீஷ் குடிமகன். அதனால் இங்கிலாந்து முதல் தேர்வாக இருந்தது. ஒரு வருடம் வாழலாம் என்றுதான் முதலில் திட்டமிட்டோம். அந்த ஒரு வருடம் மிக பிடித்திருந்ததால், அங்கேயே தங்கிவிட்டோம். இங்கிலாந்தில்தான் நான் பெல்லை முழுவதும் எழுதினேன். 

2019 பிற்பகுதியில் பெல்லை ஒருவழியாக முடித்துவிட்டேன். 

இப்பொழுது மீண்டும் கட்டுரைகள் எழுதமுடியுமென்பதால், கட்டுரைகளின் தலைப்பை தேர்ந்தெடுத்து சேர்த்துவைத்துள்ளேன். 2020 இல் கட்டுரைகள் எழுதிக்கொண்டிருந்த்போதே, அடுத்து செய்யும் செயல்கள் என்ன என்று யோசிக்க துவங்கினேன். என்ன செய்யவேண்டும் என்று எப்படி தேர்ந்தெடுப்பது? சரி, என்ன செய்யவேண்டும் என்று முன்பு எப்படி தேர்ந்தெடுத்தேன்? அந்தக் கேள்விக்கு விடையாக ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அந்த பதில் எவ்வளவு நீளமாகவும், குழப்பமாகவும் இருந்தது என்பதை கண்டுகொண்டது எனக்கு ஆச்சரியத்தை தந்தது. இந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தால், மற்றவர்களுக்கு ஆர்வத்தை தூண்டலாம், இதே போன்ற ஒரு குழப்ப வாழ்க்கையை வாழ்பவர்களுக்கு ஒரு தூண்டுதலாக இருக்கலாம். அதனால், மற்றவர்கள் படிப்பதற்காக அதன் நீளமான வடிவத்தை எழுதினேன். அந்த கட்டுரையின் கடைசி வரி இது.  

குறிப்புகள்:

[1] கணினிகளில் பரிணாமத்தில் ஒரு படியை மிதிக்கமாலே தாண்டிவிட்டேன்: நேரப்பகிர் கணினிகள். பேட்ச் பிராசசிங் கணினிகளில் இருந்து நான் நேரடியாகவே குறுங்கணினிகளுக்கு சென்றது,  எனக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை தந்தது.

[2] இத்தாலிய மொழி சொற்களில் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் சொற்கள்தான் ஆங்கிலத்தில் இருந்து மாறும். அருவமான கோட்பாடுகளுக்கு உரிய சொற்களை ஆங்கிலத்தில் அதற்கிணையான சொற்களில் இருந்தே ஊகிக்கமுடியும். (polluzione போன்ற சொற்களை தவிர்த்து). நிறைய அருவமான கோட்பாட்டுச் சொற்களை சில வினைச்சொற்களை பயன்படுத்தி ஒரு சங்கிலி போல எழுதினால், சுமாரான இத்தாலிய மொழியை வைத்து நீங்கள் கட்டுரை எழுதிவிடலாம்.  

[3] நான் பியாசா சான் பெலிஸ் 4இல் தங்கியிருந்தேன். அகெடமியாவிற்கு செல்லும் வழி, பழைய பிளாரென்ஸ் நகரின் மையத்தின் வழியாக செல்லும்: பிட்டியை கடந்து, பாலத்தின் எதிர்புறம், ஒர்சான்மிச்சேலை கடந்து, டுமோவிற்கும் பேப்டிஸ்டெரிக்கும் இடையில். வியா ரிகொசொலி வழியாக பியாசா சான் மார்க்கொவின் முடிவில். பிளாரென்ஸை எல்லா தெருவிலிருந்தும் பார்த்திருக்கிறேன். ஆளே இல்லாத குளிருந்த இருள் மாலைகளில். தெருவெல்லாம் சுற்றுலா கூட்டம் நிறைந்து வழியும் வெக்கையான கோடைகளில். 

[4] நீங்கள் விரும்பினால், அவர்கள் ஒத்துழைத்தால் கண்டிப்பாக மனிதர்களை ஸ்டில் லைஃப்பாக வரைய முடியும். ஸ்டில் லைஃப் வரைதலின் உச்சமாக அது இருக்கும். ஆனால் நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்ததே இருப்பதால் வலியின்  உணர்ச்சிகள் உட்கார்ந்திருப்பவர்களில் தெரியும்.

[5] புத்திசாலியான ஆட்களால், அட்டகாசமான தொழில்நுட்பத்தால் உருவாகிய எண்ணற்ற நிறுவனங்களில் ஒன்று இண்டெர்லீஃப். ஆனாலும் அந்த நிறுவனம் “மூர் விதி”யால் அழிக்கப்பட்டது.  1990களில் விலை குறைவான, திறன் மிகுந்த, பொது பயன்பாட்டிற்கு வந்த பிராசசர்கள் (இண்டெல்) பிரத்யேகமாக உருவாக்கப்பட்ட ஹார்ட்வேர், மென்பொருள் நிறுவனங்களை ஒரு புல்டோசரைப்போல  இடித்து தள்ளிவிட்டது.

[6] RISDயில் தனித்த அடையாளத்தை தேடுபவர்கள் பணத்தாசை பிடித்தவர்கள் என்று அர்த்தம் இல்லை. கலை உலகில் பணமும் தனித்த அடையாளமும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பினைந்தது. பணம் அதிகமான கலைப்பொருள் கெத்தானதாக பார்க்கப்படும். தனித்த அடையாளம் உடையது என்று அறியப்பட்டால் அதன் விலை உயர்ந்துவிடும். 

[7] அந்த அடுக்குமாடி வீட்டின் வாடகை கட்டுப்படுத்தப்பட்டதல்ல ஒருவகையில் நிர்ணயம் செய்யப்பட்டது. நியூயார்க்கில் இருப்பவர்களுக்கு தெரியும். என்ன சொல்கிறேன் என்றால், வாடகை சட்டத்தின் கீழ் வராத வீடுகளின் வாடகையைவிட பாதி தான் வாடகை.

[8] பெரும்பாலான மென்பொருட்களை அதை உருவாக்கியவுடன் நீங்கள் உலகிற்கு அறிவிக்கலாம். ஆனால் அந்த மென்பொருள் இணையத்தில் கடைகளை உருவாக்கும் மென்பொருளாக இருந்தால், அது இன்னும் அப்பட்டமாக தெரியும். ஆரம்பகாலப் பயனர்களை தேர்வு செய்து, ஓரளவு நன்றாக இருக்கும் சில இணைய கடைகளை உருவாக்கிய பின்பே பொதுவெளியில் அறிவித்தோம்.

[9] பயனர்கள் தங்களின் பக்கங்களை வடிவமைத்துக்கொள்ளும் எடிட்டர்கள் வியாவெப்பில்  இருந்தது. பயனர்கள் அவர்களை அறியாமலே லிஸ்ப் மொழியில் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  

[10] பின்பு பலமுறை பழகிவிட்ட ஒரு அனுபவத்தின் முதல்முறை இது. ஆத்திரமான பல பின்னூட்டங்கள் – லிஸ்ப் நிரல் மொழி எப்படி மற்ற மொழிகளைவிட சிறந்தது என்று சொல்லலாம்? அவை எல்லாமே டியூரிங் கம்ப்ளீட் தானே? என்னுடைய கட்டுரைகளின் எதிர்வினைகளைப் படிப்பவர்கள் எனக்காக வருந்துவதாக சொல்லுவார்கள். என்னுடைய கட்டுரைகளுக்கு தொடக்கம் முதலே இப்படியான ஆத்திரமான எதிர்வினைகள்தான் வரும் என்று நான் சொல்வேன். வாசகர்களுக்கு அவர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரியாததைப்பற்றி சொல்லவேண்டும். சிலருக்கு அப்படிச் சொல்வது பிடிப்பதில்லை.  

[11] 1990களில் மக்கள் நிறைய விஷயங்களை இணையத்தில் பதிப்பித்தார்கள். ஆனால் இணையத்தில் எதையாவது எழுதுவதும் இணையத்தில் பதிப்பிப்பதும் ஒன்றல்ல. இணையத்தில் பதிப்பிப்பது என்றால் குறைந்தபட்சம் இணையத்தில் இருப்பதை மூல வடிவமாக கருதவேண்டும்.

[12] எங்கள் Y Combinator அனுபவம் பொதுவான ஒன்றை சொல்லித்தருகிறது: முறைமைகள் நீண்ட நாட்கள் உங்களை கட்டுப்படுத்தும். அந்த முறைமைகளை உருவாக்கிய அடைப்படை காரணிகள் மாறிய பின்பும். பத்திரிக்கைகளில் கட்டுரைகளை பதிப்பித்தலுக்கு இருந்த தடைகள்  போலவே முதலீட்டு நிறுவனங்களுக்கும் உண்மையான சில கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. ஒரு காலத்தில் ஸ்டார்டப்களை துவங்குவது செல்வேறியதாகவும், அரிதாகவும் இருந்தது. பின்பு எளிதாகவும், செலவு குறைந்ததாகவும் மாறியபின்பும் முதலீட்டு நிறுவனங்களின் முறைமைகள் பழைய உலகையே பிரதிபலித்தன.

அதிவேகமாக மாற்றம் அடையும் துறைகளில் (அவற்றில் முறைமைகளும் விரைவிலே காலாவதியாகும்) சுதந்திர சிந்தனை உடையவர்களுக்கு (முறைமைகளை அதிகம் பேணாதவர்கள்) ஒரு அட்வாண்டேஜ் உண்டு. 

ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம்: எந்த துறைகள் அதிவேகமாக மாற்றம் அடையும் என்று கணிக்க முடியாது. மென்பொருளும், முதலீட்டு துறைகளும் வேகமாக மாறும் என்பதை கணிக்க முடிந்தாலும், கட்டுரை பதிப்பித்தல் மொத்தமாக மாறிவிடும் என்று யார் எதிர்பார்த்தார்கள்?  

[13] Y Combinator நாங்கள் முதலில் வைத்த நினைத்த பெயர் இல்லை. கேம்பிரிட்ஜ் சீட் என்றே பெயரிட நினைத்தோம். ஆனால் ஒரு வட்டாரத்தை குறிக்கும் பெயரை வைக்க விரும்பவில்லை. சிலிக்கான் வேலியில் எங்களை யாராவது காப்பியடித்துவிடலாம் என்பதால், லாம்டா கால்குலஸில் இருந்து Y Combinator என பெயரிட்டுக்கொண்டோம். 

ஆரஞ்சு நிறத்தை நான் தேர்வு செய்தேன். அது வெப்பமான நிறம். மற்ற முதலீட்டு நிறுவனங்கள் எதுவும் பயன்படுத்தாத நிறம். 2005இல் முதலீட்டு நிறுவனங்கள் மெரூன், அடர் நீலம், அடர் பச்சை நிறங்களை தேர்வு செய்தார்கள். அவர்கள் நிறுவனர்களை விட முதலீட்டாளர்களை ஈர்க்க அந்த நிறங்களை தேர்வு செய்திருந்தார்கள்.  YCயின் லோகோ எங்கள் உள்வட்ட ஜோக்: வியாவெப் லோகோ ஒரு சிவப்பு வட்டத்தில் ஒரு வெள்ளை V. அது போலவே, YCயின் லோகோவை ஒரு ஆரஞ்சசு கட்டத்தில் வெள்ளை Y என தேர்ந்தெடுத்தேன்.

[14] 2009இல் துவங்கி சில வருடங்களுக்கு YC மற்ற முதலீட்டாளர்களிடம் இருந்து முதல் திரட்டியது. YC மிகப்பெரிதாக ஆன போது எங்கள் சொந்த பணத்தை வைத்தே நடத்த முடியவில்லை. ஆனால் YC இல் ஒரு ஸ்டார்டப்பாக இருந்த ஹிரோகூ நிறுவனத்தை சேல்ஸ்ஃபோர்ஸ் வாங்கிய போது எங்களுக்கு நிறைய பணம் வந்தது. மீண்டும் எங்கள் பணத்தை வைத்தே YCயை நடத்தத்துவங்கினோம். 

[15] “டீல் ஃப்ளோ” என்ற பதத்தை நான் என்றுமே விரும்பியதில்லை. ஏனென்றால் புதிய ஸ்டார்டப்களின் எண்ணிக்கை எந்த ஒரு காலத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவே இருக்கும் என்பதை குறிக்கிறது. அந்த கருத்து தவறானது. YCயை உருவாக்கிய காரணமே அதை தவறாக்க வேண்டும் என்பதுதான். தொடங்கியிருக்க வாய்ப்பில்லாத ஸ்டார்டப்களை துவங்க உதவ வேண்டும் என்பதே அது. 

[16] ஏசி மெஷின்கள் அனைத்தும் வெவ்வேறு வடிவங்களிலும் அளவிலும் இருந்ததாக ஜெஸிக்கா சொல்கிறார். வாங்க முடிந்ததை எல்லாம் வாங்கினேன், என்னால் தூக்க முடியாத அளவிற்கு கனமாக இருந்தன என்கிறார். 

[17] இணையத்தில் ஃபோரம் (ஹேக்கர் நியூஸ்) நடத்தியபடியே கட்டுரைகள் எழுதினால் ஏற்படும் சிக்கலை நான் எதிர்கொண்டேன். நீங்கள் ஒரு ஃபோரத்தை நடத்தினால், எல்லா உரையாடல்களையும் கவனிக்காவிட்டால் கூட, உங்களை குறிப்பிடும் உரையாடல்களையாவது கவனிக்க வேண்டும். நீங்கள் கட்டுரை எழுதினால், அதை கண்டபடி புரிந்துகொண்டு உங்கள் ஃபோரத்தில் மக்கள் பதிவிடுவார்கள். தனித்தனியாக இந்த சிக்கல்களை சமாளித்தாலும், அவை இரண்டும் ஒன்றாக சேரும்போது மிக கொடுமையாக இருக்கும். ‘கண்டபடி’ புரிந்துகொண்டு எழுதப்படும் எதிர்வினைகளுக்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால் உங்கள் ஃபோரத்திலே அதிக வாக்குகள் பெற்று அவை முதல் பதிவாக வரும்போது, நீங்கள் சும்மா இருந்தால், அதை ஏற்கிறீர்கள் என்றே பொருள். ஆனால் பதில் சொன்னீர்களென்றால், அது கண்டபடி புரிந்துகொள்ளும் கூட்டத்தை மேலும் ஊக்கப்படுத்தி, உங்களோடு கணக்கு தீர்க்க நினைக்கும் கூட்டமெல்லாம் “இதுதாண்டா சான்ஸ்” என்று புகுந்து வெளுக்கும்.  

[18] YCயை விட்டு விலகியதில் நான் இழந்தது ஜெஸிக்காவுடன் வேலை செய்ய முடியாமல் போனதைத்தான். நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்தது முதல் நாங்கள் ஒன்றாக YCயில் வேலை செய்திருக்கிறோம். எங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்வில் இருந்து YCயை பிரிக்க விரும்பவும் இல்லை, முயன்றதும் இல்லை. அதனால் YCஇல் இருந்து விலகியது, ஆழமாக வேரூன்றிய ஒரு மரத்தை பிடுங்கியது போல இருந்தது. 

ட்ரெவோர் பிளாக்வெல், ஜான் காலிஸன், பேட்ரிக் காலிஸன், டானியல் காகில், ரால்ஃப் ஹாசெல், ஜெஸிக்கா லிவிங்ஸ்டன், ராபர்ட் மோரிஸ், ஹர்ஜ் டகருக்கு கட்டுரையின் பிரதியை படித்ததற்கு நன்றி. 

Translator’s Note: I summarized few paragraphs in the original article, which talks about “Bel” the version of Lisp written by PG.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s