Essays

நிரல் எழுத்து

Tamil Translation of Vedica Kant’s article “Source Code” – https://fiftytwo.in/story/source-code/ 

Author: Vedica Kant  

Translated by: Viswanathan Mahalingam 

ஆசிரியர்: வேதிகா காந்த்

மொழியாக்கம்: விஸ்வநாதன் மகாலிங்கம்

கட்டுரையை பரிந்துரைத்த மகேந்திரராஜன் சந்திரசேகரனுக்கும், கட்டுரையை படித்து பிழைகளை திருத்தியதற்கு அபிநயா சம்பத்திற்கும் நன்றி.

—-

தாராளமயமாக்கல் இந்தியாவை உலகின் மென்பொருள் தலைநகரம் ஆக்கியது. இந்தியாவின் வெற்றிகரமான மென்பொருள் நிறுவனமான இன்ஃபோசிஸ் உருவான கதை.

Source Code by Vedica Kant; Illustration by Akshaya Zachariah for FiftyTwo.in

1990 ஜனவரி மாதத்தில் ஒரு நாள் மதியம் பெங்களூர் ஜெயநகரில் இருந்த ஷாலினி உணவகத்தில் நான்கு பேர் மதிய உணவிற்காக அமர்ந்தார்கள்.  அவர்களுடைய சிறிய மென்பொருள் நிறுவனத்தின் தலைமை அலுவலகத்தை பூனேவில் இருந்து பெங்களூரின் ஜெயநகருக்கு சிறிது காலத்திற்கு முன்பு மாற்றி இருந்தார்கள். N.S.ராகவன் , K.தினேஷ், நந்தன் நீலகேனி, நாராயண மூர்த்தி. இன்ஃபோசிஸ் நிறுவனத்தின் ஏழு நிறுவனர்களில் நால்வர். 

அன்றைய காலை பொழுதை ஒரு முக்கியமான முடிவை குறித்து விவாதிக்க செலவிட்டு இருந்தார்கள். மிக பிரபலமான தொழில் குழுமம் ஒன்று அந்த நிறுவனர்களின் பங்குகளை $1 மில்லியன் டாலருக்கு (இரண்டு கோடி ரூபாய்) வாங்க விருப்பம் தெரிவித்து இருந்தது. ஒரு வருடம் முன்புதான் அழிவின் விளிம்பை தொட்டு மீண்டு இருந்தது இன்ஃபோசிஸ். கர்ட் சால்மன் அஸோசியேட்ஸ் என்ற அமெரிக்க நிறுவனத்தோடு கூட்டாக தொழில் செய்யும் முயற்சி உடைந்து இருந்தது. அதிலிருந்து மெல்ல மீண்டு இருந்தார்கள். அந்த பெரிய நிறுவனத்தின் விருப்பத்தை அப்படி எளிதில் புறம் தள்ளிவிட முடியாது. 

இன்ஃபோசிஸ் ஒன்பது வருடங்கள் முன்பு துவங்கப்பட்டது. அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் இருந்த நிறுவனங்களுக்கு மென்பொருள் கட்டுமான ஒப்பந்தங்களை எடுத்து மென்பொருள் சேவைகளை வழங்கியது.[1]

அதற்கு முந்தைய பத்து வருடங்களில், குறுங்கணினிகளின் (microcomputers) எழுச்சி மென்பொருளையும் அந்த மென்பொருளை இயக்கும் உபகரணங்களையும் தனியாக பிரிக்க உதவியது. அதன்மூலம் கணினித்துறை பெரிய மாற்றங்களை கண்டது. குறுங்கணினிகளுக்கு முன்பு இருந்த மெயின்ஃபிரேம் பெருங்கணினிகள் ஒரு பெரிய அறையை அடைத்தபடி இருக்கும். அவற்றை இயக்க ஒரு படையே தேவைப்படும். குறுங்கணினிகளால் மெயின்ஃபிரேம் பெருங்கணினிகளின் காலம் முடிவிற்கு வந்தது. அதன் விளைவால் நிறுவனங்கள் மலிவான கணினிகளை வாங்கி, தாங்களே தங்களுக்கு தேவையான மென்பொருளை எழுதி, அந்த கணினிகளில் ஓட்ட முடிந்தது. இன்ஃபோசிஸ் நிறுவனத்தின் திட்டம், அந்த வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு இந்தியாவில் இருந்த அதே அளவு திறமையான ஆட்களை வைத்து மிகக் குறைந்த விலையில் மென்பொருளை எழுத வைக்கலாம் என்பது.

ஷாலினி உணவகத்தில் மதிய உணவு உண்டபடியே, அந்த நால்வரும் விவாதித்து கொண்டு இருந்தார்கள். ஒரு தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தை துவங்குவதற்கு அது சரியான காலகட்டமோ, சரியான இடமோ இல்லை. நண்பர்களிடமும், உறவினர்களிடமும் வாங்கிய பத்தாயிரம் ரூபாயில் (அன்று ஆயிரம் டாலர்கள்) இன்ஃபோசிஸ் துவங்கப்பட்டது. எல்லா அளவுகோல்களின் படியும், துவங்கப்பட்ட இடத்திலிருந்து நிறுவனம் தொலைதூரத்தை கடந்து வந்திருந்தது. இன்ஃபோசிஸ்ஸின் பெரும்பாலான நிறுவனர்கள் அதனை விற்கும் யோசனையை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், அவர்களைவிட பத்து வருடங்கள் மூத்தவரான நாராயண மூர்த்தி நிறுவனத்தை விற்க விரும்பவில்லை. இன்னும் சில காலம் தாக்கு பிடித்து பார்க்கலாம் என்றார். 

“சிக்கனமான ஒரு வாழ்வை வாழ்ந்து இருக்கிறோம். நம் பேராசைகளுக்கு அடிமை ஆகாமல், நம் செயல்களுக்கு எஜமானாக இருக்கிறோம்.” நாற்பது வருடங்களுக்கு பின்பு இந்த கோடை காலத்தில், மூர்த்தி ஒரு சூம் காணொளியில் என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். “நம் குடும்பங்களுக்காக, இந்த நிறுவனத்தில் இருக்கும் இளைஞர்களுக்காக, இந்த துறைக்காக, சமூகத்திற்காக, உண்மையிலே நமக்காக, இந்த மாராத்தான் ஓட்டத்தை நாம் ஓடித்தான் ஆக வேண்டும்.” அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில், மற்ற அனைவரையும், தன் முடிவை ஏற்கச்செய்தார். இன்ஃபோசிஸ்ஸை வாங்க விரும்பிய தொழில்குழுமத்தின் விருப்பத்தை நிராகரித்தார்கள். 

பின்பு நினைத்து பார்த்தால் அது சரியான முடிவு. இந்தியாவின் பெரு நிறுவனங்களில் ஒன்றாக வளர்ந்த இன்ஃபோசிஸ்ஸின் சமீபத்திய சந்தை மதிப்பு $100 பில்லியன் டாலர்கள். அதன் வளர்ச்சியும் வெற்றியும் ஒரு வகையில் இந்திய மென்பொருள் துறையின் வளர்ச்சியையும், வெற்றியையும் ஒத்து இருந்தது. அவர்கள் ஷாலினியில் உணவு அருந்திய அந்த நாளில் (1990 ஆண்டு), மொத்த இந்திய மென்பொருள் துறையின் மதிப்பே $100 மில்லியன்தான். 1996ஆம் ஆண்டில் $1 பில்லியன்.[2]

மென்பொருள் துறை எதிர்காலத்தில் பிரம்மாண்டமாக வளரும் என்று அன்று எந்த உத்திரவாதமும் இல்லை. “1980களில், இந்தியா ஒரு தோல்வி அடைந்த நாடு. நாம் வரிசையின் கடைசியில் இருந்தோம்.” தேசிய மென்பொருள் மற்றும் சேவை நிறுவனங்கள் கூட்டமைப்பின் (NASSCOM) இணை-நிறுவனர்களில் ஒருவரான சௌரப் ஸ்ரீவத்ஸவா என்னிடம் சொன்னார் .[3] ”நாம் இரண்டு சதவீத இந்து வளர்ச்சிவிகிதத்தில் இருந்தோம்.”  1950-1980 காலகட்டதில் இந்தியாவின் ஆமை வேக வளர்ச்சி விகிதத்தை குறிக்கும் பதம்  – “இரண்டு சதவீத இந்து வளர்ச்சி விகிதம்”. “நாம் குப்பைகளை ஏற்றுமதி செய்து கொண்டு இருந்தோம். நமக்கு குரலே இல்லை. அந்த காலகட்டத்தில், முதல்தர அறிவு துறையின் உச்சத்தில் இருப்பதாக மேற்கு உலகு கருதிய ஒன்றை இந்தியா ஏற்றுமதி செய்ய முடியும் என்பதே ஒரு சவாலான விஷயம்”.

முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு, இந்திய பொருளாதாரத்தில் எதேச்சையாக நிகழ்ந்த திருப்பம், இந்திய மென்பொருள் துறையையே மாற்றி அமைத்தது என பரவலாக அனைவரும் ஏற்று கொள்கிறார்கள். 1991 ஆம் ஆண்டு, ஏற்றுமதி இறக்குமதி பண பற்றாக்குறை பெருநெருக்கடியை சமாளிக்க, பி.வி.நரசிம்ம ராவின் அரசாங்கம், இந்திய பொருளாதாரத்தை தாராளமயமாக்கலை நோக்கி திருப்பியது. 1960 களுக்கு பிறகு உலக பொருளாதாரத்தில் மீண்டும் இந்தியா இணைந்தது.

1980களின் பிந்தைய ஆண்டுகளில் மெல்ல மாற்றங்கள் தென்பட துவங்கின. சிறிய அளவில் மாற்றங்கள் நடந்தாலும், ஜூலை 1991 பெருந்திறப்பிற்கு அவை முக்கிய பங்களிப்பு ஆற்றின. வெளியுறவு கொள்கைகளில் மாற்றம், தொலைநோக்கு பார்வை கொண்ட அரசு அதிகாரிகள், ஒரு புகழ்மிக்க அமெரிக்க தலைமை அதிகாரியின் இந்திய வருகை – இவை எல்லாம் இந்தியாவையும், அதன் மென்பொருள் துறையையும்  சரியான பாதையில் செலுத்தின. இவை நிகழவில்லை என்றால் மென்பொருள் துறை பாதை மாறி போயிருக்கலாம். அல்லது மென்பொருள் துறை என்ற ஒன்றே இல்லாமலும் போயிருக்கலாம்.

1980களில் நடந்த இந்த சிறிய  மாற்றங்களின் மூலம், இந்தியா தன் சோசியலிச கொள்கைகளில் இருந்து மெல்ல விலக துவங்கியது என்று அறிஞர்கள் ஏற்று கொள்கிறார்கள்.[4]

இன்ஃபோசிஸ் மற்றும் அதன் நிறுவனர்களின் கதை, இந்தியா முதலாளித்துவ வளர்ச்சியை நோக்கி நகர்ந்த கதையின் ஒரு பகுதி. குறைந்தபட்சம் வணிகத்திற்கு எதிரான தடைகள் சற்று குறைந்ததின் கதை. இன்ஃபோசிஸ்ஸின் கதை தொழில்முனைவோரின் வெற்றிக்கதை மட்டுமல்ல பொருளியல் தத்துவ கொள்கை மற்றும் நடைமுறை அரசியல் சார்ந்த ஒரு பார்வையும் கூட.  முதலில் மெதுவாக, பின்பு அதிவேகமாக மாறிய இந்தியாவின் கதையில் பின்னி பிணைந்தது இன்ஃபோசிஸ்ஸின் பயணம்.

திட்டமிட்ட பொருளாதாரத்தையும், தொழிற்கட்டமைப்பையும் உருவாக்க விரும்பிய சுதந்திர இந்தியா, கணினிகளை முதலில் பயன்படுத்திய நாடுகளில் ஒன்று.  பி.சி,மகானுலோபிஸ்[5]  மற்றும் ஹோமி பாபா[6] போன்ற செல்வாக்கு உடைய அடிப்படை கட்டமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் நவீன கணினியை பயன்படுத்தினார்கள். IBM நிறுவனம் 1951 இலேயே இந்தியாவில் கணினி விற்பனையை துவக்கி ஆய்வகங்கள், எண்ணெய் நிறுவனங்கள், பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் மற்றும் விமான நிறுவனங்களுக்கு விற்றார்கள்.[7]

 பிரிட்டிஷ் நிறுவனமான இண்டெர்னேஷனல் கம்ப்யூட்டர்ஸ் லிமிட்டட் (ICL) IBM நிறுவனத்தின் போட்டியாளராக இருந்தது. சுதந்திரம் அடைந்தபோது, இந்திய கல்லூரிகளில் பயின்ற மொத்த பொறியாளர்களின் எண்ணிக்கை 2500. பெரும்பாலானவர்கள் கட்டுமான துறையில் தான் பயின்றார்கள்.[8]

பொதுத்துறை நிறுவனங்களுக்கும், தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் பல பொறியியல் துறைகளில் தேர்ச்சி பெற்ற  பொறியாளர் படை  தேவைப்படுகிறார்கள் என்று உணர்ந்து இந்திய தொழில்நுட்ப கழகங்கள் (IIT) உருவாக்கும் எண்ணம் இந்திய அரசிற்கு தோன்றியது. IITக்கள் மிகவேகமாக அந்த தேவையை பூர்த்தி செய்ய துவங்கின. ஒன்பது அமெரிக்க பல்கலை கழகங்களின் கூட்டமைப்பின் உதவியுடன் IIT கான்பூர்  துவங்கப்பட்டது. அமெரிக்க பல்கழைகழகங்கள் அளித்தவற்றில் அதிவேக  IBM 620 கணினியும் இருந்தது. 1963இல் அந்த பெரும்கணினி நிறுவப்ப்பட்டது. இந்திய மென்பொருளாளர்களில், ஒரு தலைமுறையே அந்த பெருங்கணினியில் தான் நிரல் எழுதி பழகினார்கள். அவர்களில் ஒருவர் நாகவர ராமாராவ் நாராயண மூர்த்தி. கர்நாடக மாநிலத்தில் உள்ள சிறிய ஊரான சித்லகட்டாவில் பிறந்த நாராயண மூர்த்தி, மைசூர் பல்கலை கழகத்தில் இளங்கலை பொறியியல் பட்டம் பெற்றார். மின் பொறியியலில் அவருக்கு விருப்பம் இருந்தது. IIT கான்பூரில் முதுகலையில் சேர்ந்த பிறகு, அவருக்கு கணினி துறையில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. 

முதுகலையில் பட்டம் பெற்ற பிறகு மிக வித்தியாசமான ஒரு வேலையை தேர்வு செய்தார்.  அவருடைய கல்லூரி நண்பர்கள் அனைவருமே பெரிய நிறுவனங்களை தேர்வு செய்து இருந்தார்கள். இந்திய மேலாண்மை கழகம், அகமதாபாத் (IIM-A) ஒரு புதிய கணினி ஆய்வகத்தை நிறுவினார்கள். அமெரிக்க பல்கலைகழகம் MITயில் பட்டம் பெற்ற பேராசிரியர் ஜெ.ஜி.கிருஷ்ணய்யா தலைமையில் அந்த ஆய்வகம் இயங்கியது.  அவர் HP 2100A TSS கணினியை இறக்குமதி செய்ய முடிவு செய்தார்.[9]

பலர் ஒரே நேரத்தில் பகிர்ந்து பயன்படுத்த கூடிய நேர-பகிர்வு கணினிகளை ( Time Sharing System -TSS) இந்தியாவில் IIM-A தான் முதலில் நிறுவியது. உலகிலேயே ஸ்டான்ஃபோர்ட் மற்றும் ஹார்வேர்ட் பல்கலை கழகங்களை தவிர TSS ஐ பயன்படுத்திய மூன்றாவது மேலாண்மை பல்கலைகழகம் IIM-A. இங்கு மூர்த்தி தலைமை நிரல் எழுத்தாளராக (Chief Systems Programmer) பணிக்கு சேர்ந்தார். “கணக்கியல், உற்பத்தி முறைகள், சரக்கு மேலாண்மை போன்றவற்றை புத்திசாலியான இள மாணவர்களுக்கு கற்று கொடுப்பதற்காக கற்றல் மென்பொருளை இங்கு உருவாக்கினேன். மேனாண்மை விளையாட்டு மென்பொருள்களையும் எழுதினேன்.” என்றார் மூர்த்தி.

அகமதாபாத்தில் செய்த வேலையின் மூலம் மூர்த்திக்கு புதிய வாய்ப்புகள் திறந்தன. 1970களின் துவக்கத்தில் பாரிஸ் நகரில் இருந்த ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் அவருக்கு வேலை கிடைத்தது. “பிரான்ஸ் வளர்ந்த நாடு. அவர்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய இயங்குதளத்தை (Operating System) 18 பேர் கொண்ட அந்த நிறுவனம் உருவாக்கிய்து. அந்த சிறிய நிறுவனத்தில் கிடைத்த வேலை என்னை ஈர்த்தது.” மூர்த்தி தொடர்ந்தார். “உலகின் துடிப்பான நகரமான பாரிஸ் வாழ்க்கையும் என்னை ஈர்த்தது. நல்ல சம்பளம். நான் அன்று இளைஞன்!” முனைவர் படிப்பிற்கு பதிலாக மூர்த்தி பாரிஸ் வேலையை தேர்வு செய்தார். 

அந்த மொத்த அனுபவமும் அவரை முழுமையாக மாற்றியது. “பிரான்ஸ் செல்லும்வரை நான் விமானத்தில் பயனித்தது கிடையாது.  பம்பாய்-லண்டன்-பாரிஸ் சிரியன் ஏர்லைன்ஸ் விமானம். ₹800 ரூபாய் கட்டணம்.” மூர்த்தி தொடர்ந்தார். “ விமானத்தில் இருந்து இறங்கி ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தில் நுழைந்த போது, அந்த கண்ணாடி கதவில் இருந்த ஃபோட்டோ எலக்ட்ரிக் சென்ஸாரின் மூலம் கதவுகள் தானே திறந்து மூடுகின்றன என்று சிறிது நேரம் கழித்தே புரிந்தது.”

உலகத்தை அறிந்து கொள்ள அது ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது. வணிகத்தின் வழிமுறைகளையும், அரசியலையும் புரிந்து கொள்ளவும் உதவியது. “சுத்தமான நாடு. அழகான நகரம். எல்லா இடங்களிலும் வளம்.” மூர்த்தி நினைவு கூர்ந்தார். பெரிய திட்டங்கள் மூலம் நாட்டை கட்டமைக்கும் நேருவிய கனவின் வழிவந்த இடதுசாரியாகவே அதுவரை தன்னை உணர்ந்தார். “1961இல் இருந்து எனக்கு கல்விக்கான தேசிய உதவி தொகை கிடைத்தது. எல்லா IITக்களிலும், எல்லா துறைகளிலும் அமெரிக்காவில் இருந்து இரண்டு அல்லது  மூன்று பேராசிரியர்கள் வேலை செய்தார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் இடதுசாரி-தாராளவாதிகள். நேருவையும், அவர் கொள்கையையும் மிகவும் போற்றினார்கள்.”

உலகை குறித்த நாராயண மூர்த்தியின் அந்த பார்வையை, பாரிஸின் அறிவு புலம் சவாலுக்கு அழைத்தது. சோர்போனிலும், மேற்கு கரையில் இருக்கும் கஃபேக்களிலும் இந்த கருத்தியல் சார்ந்த விவாதங்களில் கவனிக்கவும், பங்குகொள்ளவும் மூர்த்திக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. பாரிஸில் இருந்து கிளம்பும் போது, தான் எந்த பக்கம் என்பதை தேர்வு செய்து இருந்தார். இப்போது, இந்தியா வளர்ச்சி அடைய வேண்டும் என்றால் அதிக மதிப்புடைய வேலைகளை உருவாக்க வேண்டும். அதை அரசாங்கம் உருவாக்க முடியாது. தனியார் துறையின் தொழில் முனைவோர்  உருவாக்க வேண்டியது என்று உணர்ந்தார். இந்த உணர்வால், “தொழில்முனைவில் ஒரு பரிசோதனை” செய்வதற்காக 1976இல் மீண்டும் இந்தியா வந்தார்.

1976இல் “ஸாஃப்ட்ரானிக்ஸ்” என்ற மென்பொருள் நிறுவனத்தை மூர்த்தி துவங்கினார். ஆனால் அது சரியான நேரம் இல்லை: கணினிகள் வேலைகளை எடுத்துக்கொள்ளும் என்ற பயம் உச்சத்தில் இருந்தது. அடுத்த சில மாதங்களில் ஜனதா அரசாங்கம் IBM நிறுவனத்தை இந்தியாவை விட்டு துரத்திவிட்டது. மேலும், இந்தியாவில் கணினி பயன்பாடு மிக குறைந்த அளவே இருந்தது. ஸாஃப்ட்ரானிக்ஸிற்கு போதுமான வாடிக்கையாளர்கள் இல்லை. ஒரு வருடத்தில் மூர்த்தி நிறுவனத்தை மூட வேண்டி வந்தது. [10]

ஆனால் அமெரிக்காவில் நிலைமை வேறாக இருந்தது. மிக வேகமாக வணிக தொழில்நுட்பம் மக்கள் மயமாகி கொண்டு இருந்தது. DEC மற்றும் டேட்டா ஜெனரல் நிறுவனங்கள் உருவாக்கிய விலைகுறைந்த திறன்மிகுந்த குறுங்கணினிகள் அதற்கு உதவின. அமெரிக்க சந்தையில் பங்கெடுக்க இந்திய நிறுவனங்களுக்கு ஒரு சிறிய வாய்ப்பு இருந்தது. இந்திய அரசாங்கத்தின் ஒரு சட்டம் அந்த சிறிய வழியை உருவாக்கியது – “ கணினிகளை இறக்குமதி செய்ய வேண்டுமென்றால், இறக்குமதியாளர் அந்தக் கணினியின் மதிப்பை போல 200 சதம் ஏற்றுமதி செய்ய உறுதியளிக்க வேண்டும்”. அதன் வாயிலாக சில முன்னோடி நிறுவனங்கள் உருவாகி இருந்தன – டாட்டா கம்ப்யூட்டர் சிஸ்டம்ஸ் (இப்போது டாட்டா கல்சண்டன்சி சர்வீஸ் – TCS), ஹிண்டிட்ரான் மற்றும் பட்னி கம்ப்யூட்டர் சிஸ்டம்ஸ்.  

பட்னி என்பது இப்போது மறக்கப்பட்ட ஒரு பெயராக இருந்தாலும், அது இந்திய மென்பொருள் வரலாற்றிலும், இன்ஃபோசிஸ் வரலாற்றிலும் ஒரு முக்கிய பங்கை ஆற்றியது. ரூர்கி பல்கலை கழகம் (இப்போது IIT ரூர்கி) மற்றும் MITயில் பயின்ற  நரேந்திர பட்னி அதன் நிறுவனர். இப்போது நாம் பரவலாக பயன்படுத்தும் நிறைய மின் கருவிகளை பல்வேறு அமெரிக்க நிறுவனங்கள் அப்போது உருவாக்கின. உதாரணத்திற்கு லீகல் எக்ஸ்சேஞ்ச் இன்ஃபர்மேஷன் சர்வீஸஸ் (Lexis) நிறுவனம் நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்புகளையும், சட்டங்களையும் மின்-மயப்படுத்தி  ஒரு மின்-தொகுப்பை உருவாக்கி கொண்டு இருந்தது.[11]

கணினியில் தகவல்களை உள்ளிடும் வேலையை மிகக்குறைந்த விலையில் இந்தியாவில் இருந்து செய்ய முடிந்தது. இந்தியாவில் இருந்த டைப்பிஸ்டுகள் தகவல்களை பேப்பர்-டேப்பில் பதிந்து அமெரிக்காவிற்கு அனுப்பினார்கள். அங்கே, அதை கணினியில் ஏற்றிக்கொள்வார்கள். இந்த வேலை பெருவளர்ச்சி அடையவே, இந்தியாவில் இருந்து நேரடியாகவே கணினியில் பதித்துக் கொள்வது அதிக லாபம் தரும் என்ற முடிவிற்கு பட்னி வந்திருந்தார்.    

1970இல் குறுங்கணினிகளின் உற்பத்தியாளர் டேட்டா ஜெனரலுடன் (DG) ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டார். கணினிகளை வாங்குவது மட்டுமல்ல, டேட்டா ஜெனரலின் இந்திய விற்பனையர் ஆகவும் பட்னி மாறியது. 200% சத லாபம் சட்டத்திற்கு உடன்படுவதற்காக, DGயின் மென்பொருள் எழுதும் வேலையையும் பட்னி ஏற்றுக்கொண்டது. 

இந்தியாவில் தன் கிளையை நிறுவுவதற்காக பட்னி நாராயண மூர்த்தியை வேலைக்கு சேர்த்து கொண்டார். ஸாப்டிரானிக்ஸில் ஏற்கனவே தன் கையை சுட்டு கொண்டிருந்த மூர்த்திக்கு இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக இருந்தது. மென்பொருள் துறைதான் தன்னுடையது என்று ஏற்கனவே மூர்த்தி முடிவு செய்து இருந்தார். ஆனால் சர்வதேச மென்பொருள் சந்தை குறித்து மேலும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் அவருக்கு தோன்றியது. “ஏற்றுமதிக்கான சந்தை இருக்கிறது என்று தெரிந்து கொண்டேன். அமெரிக்காவில் கணினியின் பயன்பாடு பெரிய அளவில் அதிகரிக்கும், மென்பொருள் பயன்பாடும் அதிகரிக்கும் என்று உறுதியாக தோன்றியது.” 2019 ஹார்வேர்ட் மேலாண்மை கல்விகூடத்தின் பேராசிரியர் ஜோ ஃபுல்லரிடம் மூர்த்தி சொன்னார். “இந்தியாவில், வேலை தேவைப்படும் பொறியியல் படித்த இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவிற்கும், பெரிய அளவில் டாலர் பற்றாக்குறை இருக்கிறது ”[12]

பட்னியில், மூர்த்தி மென்பொருள் எழுதுவதைக்காட்டிலும் பலமடங்கு பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டார். டேட்டா ஜெனரலின் கணினிகளை இந்திய நுகர்வோருக்கு விற்கும் பொறுப்பையும், டேட்டா செண்டரின் மேற்பாற்வையையும் ஏற்று கொண்டார். பொறுப்புகள் அதிகரிக்கவே, தனக்கு உதவுவதற்கு ஒரு மென்பொருள் குழுவையும் உருவாக்கி கொண்டார். நந்தன் நீலகேனி –  மின்துறை பொறியாளர் IIT-பாம்பே; எஸ்.கோபாலகிருஷ்ணன் –  IIT-மெட்ராஸில் கணினி முதுகலை; எஸ்.டி.ஷிபுலால், கேரளா பல்கலையில் இயற்பியலில் முதுகலை; கெ.தினேஷ் – பெங்களூர் பல்கலையில் கணிதத்தில் முதுகலை; என்.எஸ்.ராகவன், ஆந்திரா பல்கலை பட்டதாரி, அஷோக் அரோரா – IIT-பாம்பே.

1979இல் இந்திய மென்பொருள் வரலாற்றிலே மிகப்பெரிய ஒப்பந்தம் ஒன்றை பட்னி வென்றது –  டேட்டா பேசிக்ஸ் கார்ப்பரேஷன் என்ற நிறுவனத்திடம் செய்து கொண்ட $500,000 ஒப்பந்தம். துணி உற்பத்தியாளர்களுக்கான மென்பொருளை (CAMP) உருவாக்கும் ஒப்பந்தம் அது. இந்த ஒப்பந்தம் தான் ‘அவுட்சோர்சிங் துறை’  என்று நாம் இப்போது சொல்வதின் துவக்கம். அதுவரை குறுங்கணினி தயாரிக்கும் சில நிறுவனங்களுக்காக குறுங்கணினியின் மென்பொருளை உருவாக்கினார்கள். அதன்பின்பு குறுங்கணினியை பயன்படுத்த போகும் எண்ணற்ற நிறுவனங்களுக்கான மென்பொருளை அமெரிக்க மென்பொருள் நிறுவனங்களுடன் கூட்டாக சேர்ந்து ஒப்பந்த முறையில் எழுதி தந்தார்கள். வெவ்வேறு துறைகளின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மென்பொருளை மாற்றி அமைத்தார்கள். [உதாரணம்: அமெரிக்க மென்பொருள் நிறுவனங்கள் சரக்கு மேலாண்மைக்கான மென்பொருளை உருவாக்கும். இந்திய நிறுவனங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட கார் உற்பத்தியாளருக்கோ, பல்பொருள் அங்காடிக்காகவோ அந்த சரக்கு மேலாண்மை மென்பொருளை மாற்றியமைக்கும்.  வேறு வகையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அமெரிக்க நிறுவனம் பாலிஸ்டர் துணியை உற்பத்தி செய்யும். இந்திய நிறுவனங்கள் அந்த துணியில் இருந்து ஆளுக்கு ஏற்றார்போல சட்டை தைத்து தந்தார்கள்.]  டேட்டா பேசிக்ஸ் ஒப்பந்தம் இந்தியாவை பெரிய அளவில் அமெரிக்க மென்பொருள் ஒப்பந்ததாரர்களிடம் கொண்டு சேர்த்தது. இதன்மூலம் உலகின் மறுபாதியில் இருக்கும் மென்பொருள் திறனை பற்றி தெரிந்து கொண்டார்கள்.  

அந்த ஒப்பந்தத்தின் வெற்றி, பட்னியின் மென்பொருள் பொறியாளர்களின் தன்னம்பிக்கையை பல மடங்கு அதிகரித்தது. துணிச்சலான முடிவுகளுக்கு தூண்டியது. 1981இல் மூர்த்தியும் அவருடைய அணியும் பட்னியில் இருந்து விலகி சொந்தமாக நிறுவனம் துவங்கினார்கள். அதுதான் இன்ஃபோசிஸ்.

இந்த புதிய நிறுவனம் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு நிறுவனம் தன்னிலிருந்து பணம் தந்து பிரித்தனுப்பிய நிறுவனம் இல்லை. பெரிய குடும்ப நிறுவனங்களின் மென்பொருள் நிறுவனமும் இல்லை (விப்ரோ, டி.சி.எஸ்); அமெரிக்காவில் இருந்த இந்தியர்கள் துவங்கியதும் இல்லை (பட்னியை போல). 1980ல் தொழில் துவங்குதல் என்பது இந்த பொறியாளர்களுக்கு ஒரு சவாலான தேர்வு. அவர்கள் மதிப்புமிக்க கல்லூரிகளில் பட்டம் பெற்று இருந்தார்கள். ஆனால் வணிக குடும்ப பின்புலம் இல்லை. இந்தியாவில் பெரிய கனவுடன் நிறுவனங்கள் துவக்க வேண்டும் என்றால் அரசு அதிகார வர்க்கத்துடனும், சட்டத்தின் தடைகளையும் எதிர்த்து போராட வேண்டியிருக்கும்.  

“அப்போது, தொலைபேசி இணைப்பு பெறுவதற்கு ஆண்டுகள் ஆகும். வங்கிகளுக்கு மென்பொருள் புரியவில்லை. அவர்கள் தரும் கடனிற்கு அவர்கள் தொட்டு உணரக்கூடிய ஒரு பொருளை அடமானமாக கேட்டார்கள். ஒரு கணினியை இறக்குமதி செய்வதற்கு 20-30 முறை புது தில்லிக்கு பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கும்.” என்றார் மூர்த்தி.

பெரிய அளவில் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களை வாடிக்கையாளர்களாக கொண்டு இருக்கும் இந்திய நிறுவனங்களுக்கு ஒரு சவால் இருந்தது. “நீங்கள் வெளிநாட்டில் ஒரு நாளிற்கு $8 மட்டுமே செலவிட முடிவும் என்ற கட்டுப்பாடு அப்போதுதான் தளர்த்தப்படுகிறது.” NASSCOM ஶ்ரீவத்சவா சொன்னார். “அந்நிய செலாவணியை மாற்றும் வசதி அப்போது இல்லை. நம் கையிருப்பில் எப்போதுமே அடுத்த சில மாதங்களுக்கான டாலர்கள் மட்டுமே இருந்தது.” ஒவ்வொரு வெளிநாட்டு பயணத்திற்கும் மத்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஒப்புதல் பெற வேண்டியிருந்தது. 

இன்ஃபோசிஸ் தன் தொழிலை ஒரு முக்கிய ஒப்பந்தத்தை வென்றதன் மூலம் துவக்கியது. ஆம்! பட்னியின் மிக முக்கியமான ஒப்பந்ததாரர்: டேட்டா பேசிக்ஸ். பட்னி கம்ப்யூட்டர்ஸுடனான அவர்களின் ஒப்பந்தம் முடிவிற்கு வந்தவுடன், இன்ஃபோசிஸ் டேட்டா பேசிக்ஸுடன் ஆறு வருட புதிய ஒப்பந்தத்தை போட்டுக்கொண்டது. [13]

ஒரு சின்ன சிக்கல் என்னவென்றால், இன்ஃபோசிஸ்ஸிடம் கணினியை வாங்குவதற்கும் இறக்குமதி செய்வதற்கும் பணம் இல்லை.[14]

அதனால் இன்ஃபோசிஸ் ஒரு வழியை கையாண்டது. மற்ற எல்லா இந்திய மென்பொருள் நிறுவனங்களும் பின்பு அந்த வழியை பின்பற்றின: இன்ஃபோசிஸ் பொறியாளர்கள் அமெரிக்காவிற்கு “ஆன் சைட்” டில் வேலை செய்ய சென்றார்கள். “‘பாடி ஷாப்பிங்’ – (உடல் விற்பனை)  என்பது பின்பு ஒரு மட்டமான சொல்லாக மாறியது.” ஶ்ரீவத்சவா சொன்னார், “ஆனால், அந்த காலத்தில் மென்பொருள் ஏற்றுமதியாளர்களால் அதை மட்டும்தான் செய்ய முடிந்தது. நாங்கள் வாடிக்கையாளர்களிடம் சொல்வோம்: இதுதான் எங்கள் மென்பொருளாளரின் பயோடேட்டா. நீங்கள் தொலைபேசியில் இண்டர்வியூ செய்துகொள்ளலாம். தேர்வடைந்தால், நாங்கள் விமான கட்டணத்தையும், இந்திய சம்பளத்தையும் தருகிறோம். அங்குள்ள செலவுகளை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.”

அந்த நாட்களில் மென்பொருளாளரின் இந்திய சம்பளம் மாதத்திற்கு  ₹2000-3000 என்று ஶ்ரீவத்சவா சொன்னார். அமெரிக்காவில் வீடு, உணவு உள்ளிட்ட செலவு மாதத்திற்கு தோராயமாக $1000. ஒப்பந்த நிறுவனங்களுக்கு ஒன்றோ அல்லது இரண்டோ மாதங்கள் கழித்து கட்டணம் வசூலிப்பதற்கு பதில், முன்தொகையை வாங்கி கொண்டார்கள் (சலுகை விலையில் சேவையை தருவதற்காக). “அப்படித்தான் அமெரிக்க நிறுவனங்களிடம் இருந்து எங்கள் தொழிலை நடத்துவதற்காக பணம் வாங்கினோம்” என்றார் ஶ்ரீவத்சவா. 

இன்ஃபோசிஸ் டேட்டா பேசிக்ஸுடன் ஆறு வருட ஒப்பந்தம் போட்டிருந்தது. CAMP மென்பொருளை அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகளில் இருக்கும் துணி மற்றும் ஷூ தயாரிப்பு நிறுவங்களில், அவர்களுக்கு ஏற்றார்போல மாற்றி, பராமரிப்பு செய்வதற்கான ஒப்பந்தம். அந்த ஒப்பந்தத்தின் விரிவும் அதில் நாங்கள் செய்த வேலையும் அமெரிக்காவில் மற்ற துறைகளில் எங்களுக்கு கிடைத்த நுழைவுச்சீட்டு. அட்லாண்டா நகரில் உள்ள கர்ட் சால்மன் அசோசியேட்ஸ் நிறுவனத்துடன் இன்ஃபோசிஸ் ஒரு கூட்டு ஒப்பந்தம் போட்டு கொண்டார்கள். டிஜிட்டல் எகுப்மெண்ட் கார்பரேஷன் மற்றும் ரீபக் பிரான்ஸ் நிறுவனங்கள் புதிய வாடிக்கையாளர்களாக ஆனார்கள். 1987இல், அமெரிக்காவின் இரு கரையிலும் கிளைகளை துவங்கி, மேலும் வாடிக்கையாளர்களை பெறுவதற்காக தீவிரமாக முயன்றார்கள். 

1989இல், ஜாக் வெல்ச் – ஜெனரல் எலக்ட்ரிக் (GE) நிறுவனத்தின் புகழ்பெற்ற தலைமை செயல் அலுவலர் (CEO) இந்தியாவிற்கு வந்தார். அவருடைய நோக்கம் இந்தியாவிற்கு தன் நிறுவனத்தின் விமான இன்ஞின்களை விற்பது. ஆனால் அவரிடம், அவருடைய நிறுவனத்தின் மென்பொருட்களை இந்தியாவில் இருந்து குறைவான விலையில் உருவாக்கலாமே என்று வணிக யோசனையை இருவர் சொல்லி கொண்டிருந்தார்கள். பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் தொழில்நுட்ப ஆலோசகர்கள் சாம் பிட்ரோடா மற்றும் ஜெய்ராம் ரமேஷ். 

“வெல்ச்சின் இந்திய பயணம், இந்திய மென்பொருள் துறையின் ஒரு திருப்புமுனை.” நீலகேனி விவரித்தார். “இந்திய மூளையின் செயல்திறனை கண்டுகொண்ட முதல் அமெரிக்க தலைமை செயல் அலுவலர் அவர்.” 1989இல் இருந்து 1994 வரை இன்போசிஸ் வளர பெரிதும் காரணம் GE. அந்த அனுபவம் நிறைய கற்று கொடுத்தது. தன் ஆட்டத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனத்துடன் இணைந்து செயலாற்றியது இன்ஃபோசிஸ்ஸை தொலைநோக்கில் சிந்திக்க வைத்தது.

இன்ஃபோசிஸ்ஸும், இந்திய மென்பொருள் துறையும் பதின்பருவத்திலிருந்து முதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. அதே காலத்தில் உலகளவில் நடந்த சில பெரிய மாற்றங்கள் இந்தியாவையும் மாற்றியது. இந்திய பொருளியல் சூழல் 1991இல் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை அடைந்தது. ஆனால் 1980களில் நடந்த நிறைய கொள்கை மாற்றங்கள் இந்த பெரிய மாற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது. மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்திருந்த இந்திரா காந்தி இந்த மாற்றங்களை துவக்கினார். இந்தியாவில் எப்போதும் உள்ள வழக்கம்போல பொருளாதாரத்தை அரசியல் நிர்ணயித்தது.    

அரசியல் ஆய்வாளர் அதுல் கோலி, “அரசியல் ரீதியான அணிதிரட்டலுக்கு இரண்டு வெவ்வேறு சமன்பாடுகள் இருந்தன. மதச்சார்பின்மையும் சோசியலிசமும், இந்து பெரும்பாண்மைவாதமும் முதலாளித்துவமும்”[15]

ஜனதா கட்சியின் சவாலை சமாளிப்பதற்காக, இந்திரா காந்தி முதல் சமன்பாட்டை கைவிட்டு இரண்டாவது சமன்பாட்டை கைக்கொண்டார்.

வெளியுறவு கொள்கைகளில் மாற்றங்கள் ஏற்படத்துவங்கியது. 1970களில் இந்தியாவின் சோவியத் யூனியன் சாய்வு, இந்திரா காந்திக்கும் அமெரிக்க அதிபர் நிக்சனுக்கும் நல்லுறவு இல்லாததால், மேலும் தீவிரமாகியது. 1971இல் அமெரிக்கா பாகிஸ்தான் பக்கம் நின்றதும் உதவவில்லை. ஆனால் 1980களில் நிலைமை மாறி இருந்தது. சோவியத் யூனியன் ஆப்கானிஸ்தானை ஆக்ரமித்து இருந்தது. அமெரிக்காவிற்கும் பாகிஸ்தானிற்கும் இருந்த நல்லுறவு தளர்ந்தி இருந்தது. மேலும், இந்திரா காந்தி அமெரிக்க அதிபர் ரீகனுடன் நல்ல உறவை பேணினார். இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே இருந்த உறவின் தொனி மாறியது, குறிப்பாக தொழில்நுட்பத்தை பொறுத்த வரையில். 

1984இல் இந்திராவின் படுகொலைக்கு பின்பு, பொறுப்பு ஏற்று கொண்ட அவர் மகன் ராஜீவ் காந்தி தொழில்நுட்பத்தை பரவலாக்க மேலும் முயற்சிகள் மேற்கொண்டார். 1982 ஆசிய விளையாட்டு போட்டிகளில் ஏற்கனவே வண்ணத் தொலைகாட்சிகளும், கணினி மயமாக்கப்பட்ட டிக்கட்டுகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டன. ராஜீவ் பிரதமரான பின்பு, அரசாங்க அலுவலகங்களில் கணினிகள் நிறுவப்பட்டன. “நிறைய அரசு அதிகாரிகளுக்கு, நிரல் எழுதுவதையோ, கணினியை பயன்படுத்த கற்று கொள்வதையோ ஒரு தொந்தரவாக பார்த்தார்கள். ஆனால் ஒரு அடையாளமாக திடீரென்று எல்லோருடைய மேசைமீதும் கணினி இருந்தது.” கெ.ராய் பால் என்னிடம் சொன்னார். ராய் பால், முன்னாள் IAS அதிகாரி. மின்னனுத்துறையின் இணைசெயலராக 1980களில் இருந்தார்.

தகவல் தொழில்நுட்ப துறையின் வெற்றிக்கு அது அரசு அதிகாரிகளின் பார்வைக்கு வெளியே இருந்ததுதான் காரணம் என்று பரவலாக ஒரு கருத்து இருக்கிறது. ஆனால் அது முழு உண்மையில்லை. “தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையின் வெற்றியில் அரசாங்கத்தின் பங்கு எதுவும் இல்லை என்று யாராவது சொன்னார்கள் என்றால், அது முழுதும் உண்மை இல்லை.” ஶ்ரீவத்சவா சொன்னார். “சில அருமையான அதிகாரிகள், இந்த துறையின் எதிர்கால சாத்திய கூறுகள் என்ன என்பதை கண்டு கொண்டார்கள். அவர்களின் எல்லைக்கு வெளியே சென்று, தனிப்பட்ட முறையில் ரிஸ்க் எடுத்து எங்களுக்கு உதவினார்கள்.”

எங்கள் உரையாடல்களில் ஒரு அதிகாரியின் பெயர் தொடர்ந்து உச்சரிக்க படுகிறது. நாகராஜன் விட்டல் – திருவனந்தபுரத்தில் பிறந்து, தமிழகத்தில் வளர்ந்த மராத்தியர். குஜராத்தில் IAS அதிகாரியாக பணிபுரிந்தவர். பின்பு மின்னனுத்துறையின் செயலராக இருந்தவர். தன் அலோசகர்களுடன் வேலை செய்து, அரசாங்கத்தின் உள்ளிருந்து மாற்றங்களை கொண்டு வந்தவர். “எங்கள் தொழிற்துறையை பொறுத்தவரையில் அவர் ஒரு பெரும் நாயகன்.” ஶ்ரீவத்சவா சொன்னார். மூர்த்தி என்னிடம் விட்டலைப்போல தொழிற்துறையின் நலன்விரும்பிய இன்னோரு அரசு அதிகாரியை பார்த்ததில்லை என்றார்.  

“மின்னனுத்துறையின் செயலராக பொறுப்பு  ஏற்குமாறு என்னிடம் சொன்ன கேபினட் செகரட்டரி,  மென்பொருள் துறை இந்திய பொருளியலில் ஒரு புதிய வளரும் துறை என அருண் நேரு நினைக்கிறார் என்றார்.” 83 வயதான விட்டல் என்னிடம் பேசியபோது – ராஜீவ் காந்தியின் அலோசகரும், முன்னாள் உள்துறை அமைச்சருமான அருண் நேருவை நினைவுகூர்ந்தார். தொழில்நுட்பத்தில் ஆர்வமிருந்த விட்டலுக்கு அது போதுமான சிக்னலை தந்தது.

1980களின் இறுதியில், தகவல் தொழில்நுட்ப சேவை நிறுவனங்கள் ஆட்களை அமெரிக்காவிற்கு அனுப்புவதற்கு பதில் தொலைவில் இருந்தே (இந்தியாவிலிருந்தே) சேவை வழங்கும் முறைக்கு மாற விரும்பின. நேரத்தையும், பணத்தையும் மிச்சப்படுத்துவதுதான் நோக்கம். அதிநவீன தொலைதொடர்பு கருவிகளும், நெட்வொர்க்கும் மிக அதிக விலையில் இருந்தது. அவற்றை வாங்கி, நிறுவி, பரமாரிப்பதும் மிக கடினமாக இருந்தது. அதிவிரைவான தொலைதொடர்பு அலைவரிசைக்கு எர்த் ஸ்டேஷன் (earth station) ஒன்றை நிறுவ வேண்டிய தேவை எழுந்தது. அதற்குண்டான செலவை எந்த இந்திய நிறுவனத்தாலும் அப்போது தரமுடியவில்லை.

“அப்போது, VSNL செயற்கைகோள் தொடர்புகளை கட்டுப்படுத்தியது. எதற்காக உங்களுக்கு இவ்வளவு அலைகற்றை தேவைப்படுகிறது? எதற்காக பெரிய ஆட்களை போல நடந்து கொள்கிறீர்கள் ? என்று கேள்வி கேட்பார்கள்” டி.வி.மோகன்தாஸ் பாய், இன்ஃபோசிஸின் முன்னாள் தலைமை நிதி அலுவலர் சொன்னார். “அப்போது என்ன முறைமை என்றால், VSNL இடம் பேண்ட்வித் கேட்டு விண்ணப்பிப்போம். அவர்கள் எப்போது கிடைக்கும் என்று சொல்ல மாட்டார்கள், அதன் விலையையும் சொல்ல மாட்டார்கள்.” ஶ்ரீவத்சவா சொன்னார், “எந்த வாடிக்கையாளர் இந்த பதிலை கேட்டு ஆர்டர் தருவார்?”   

ஒரு அமெரிக்க நிறுவனம் இந்த பிரச்சனையை தீர்த்து வழிகாட்டியது. 1985இல், டெக்ஸாஸ் இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்ஸ் ஒரு தனிப்பட்ட செயற்கைகோள் தொடர்பை நிறுவி தன்னுடைய பெங்களூர் மென்பொருள் அலுவலகத்தையும், அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் இருந்த அலுவலகத்தையும் இணைத்தது. “டெக்ஸாஸ் இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்ஸில் வேலை செய்த மோகன் ராவ் என்பவர், உண்மையிலே ஒரு பெரிய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில், இந்தியாவின் முதல் எர்த் ஸ்டேஷனை நிறுவினார்.” நீலகேனி சொன்னார். “மில்லர் ரோட்டில் இருந்த சோனா டவர்ஸ் என்ற கட்டிடத்தில் அது நிறுவப்பட்டது. அவர்களின் மென்பொருள் துறை இன்ஞினியர்கள் பெங்களூரில் அமர்ந்தபடி, டல்லாஸிலும், ஹூஸ்டனிலும் இருந்த அலுவலகங்களுடன் செயற்கைக்கோள் வழியாக தொடர்பு ஏற்படுத்தி மென்பொருளை எழுதி கொண்டிருந்தார்கள்.” [16]

டெக்ஸாஸ் இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்ஸ் ஒரு வழிமுறையை இந்திய மென்பொருள் துறைக்கு காட்டியது.  அரசு நிர்வகிக்கூடிய மென்பொருள் தொழில்நுட்ப பூங்காக்களை அமைக்கும் முயற்சிகளை விட்டலின் கீழ் இருந்த அரசு மின்னதுத்துறை மேற்கொண்டது. அவை தன்னாட்சி அதிகாரத்துடன், அரசின் மேற்பாற்வையில் இயங்கும். அலைக்கற்றை பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்காக எல்லா நிறுவனங்களின் அலைக்கற்றை தேவைகளையும் மின்னனுத்துறையே ஒருங்கு இணைத்து, VSNLக்கு முன்தொகை தந்து,  பூங்காக்களில் எர்த் ஸ்டேஷன்களை நிறுவி, அதிவேக தகவல் தொடர்பை உறுதிசெய்யும். 

இந்த காலகட்டத்தில்தான் மென்பொருள் துறையும் அரசிடம் வரி சலுகைகள் உள்ளிட்ட பொருளியல் சலுகைகளை எதிர்பார்த்து லாபி செய்தது. விட்டல் தன் சகாக்களிடம் சலுகைகள் தர சொல்லி அழுத்தம்  தந்தார். ஆகஸ்ட் 1990 நடந்த கூட்டத்தில், அரசின் நிதித்துறை செயலர் பிம்லால் ஜலன் மென்பொருள் துறைக்கு ஒரு இலக்கு வைத்தார்.  அடுத்த ஆண்டு $400 மில்லியன் ஏற்றுமதி செய்வீர்களா ? என்று கேள்வி எழுப்பினார். அந்த வருட ஏற்றுமதியைவிட கிட்டத்தட்ட அது நான்கு மடங்கு. விட்டல் ஜலானிடம் இலக்கை அடைவோம் என்றார். “நான் அதிர்ச்சி அடைந்துவிட்டேன். கூட்டத்தில் இருந்து வெளியே வந்தபின், விட்டல் என்ன செய்துவிட்டீர்கள்? என்று கேட்டேன்.” ராய் பால் சொன்னார்.

NASSCOM இல் உறுப்பினராக இருந்த மென்பொருள் நிறுவனங்களுக்கு தான் ஒத்து கொண்ட இலக்கை விட்டல் பகிர்ந்தபோது, அவர்களும் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். “ஆனால் அவர்களுக்கு நான் அக்பர், பீர்பால் மற்றும் பறக்கும் குதிரை கதையை நினைவு படுத்தினேன்.” என்றார் விட்டல். “அக்பர் பீர்பாலின்மீது கோபத்தில் இருந்தார். பீர்பால் ஒரு பறக்கும் குதிரையை கண்டுபிடித்தால் மட்டுமே பீர்பாலின் தலை தப்பும் என்று எச்சரித்தார். பீர்பால் ஏற்று கொண்டார். ஏன் ஒத்து கொண்டார் என்றால் மறுநாள் என்ன நடக்கும் என்று யாருக்கு தெரியும் என்றார் பீர்பால் – பேரரசர் மறந்துபோகலாம் அல்லது பீர்பால் உண்மையிலே பறக்கும் குதிரையை கண்டுபிடிக்கலாம். என்னுடைய எண்ணமும் அதுதான். மென்பொருள் துறை சில சலுகைகளை எதிர்பார்க்கிறது. அதை நாம் பெற்றுவிட்டோம்.”

மென்பொருள் பூங்காக்களில் இருக்கும் நிறுவனங்கள் தங்களுக்கு தேவையான கணினிகளை தீர்வை இல்லாமலும், அரசாங்க முன் அனுமதி இல்லாமலும் இறக்குமதி செய்து கொள்ளலாம். லாபத்திற்கு வரி சலுகை உண்டு. மென்பொருள் துறையின் தாராளமயமாக்கல் துவங்கியது.

பிறகு 1991 ஆம் ஆண்டின் சீர்திருத்தங்கள் மென்பொருள் துறையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்து சென்றது. இந்திய ரூபாயை டாலருக்கு (மற்ற வெளிநாட்டு பணத்திற்கும்) அப்போதைய சந்தை மதிப்பிற்கு ஏற்ப மாற்றி கொள்ளலாம் என்பது வெளிநாட்டு செயல்பாடுகளை எளிதாக்கியது.  வெளிநாட்டிற்கு செல்வதும், வெளிநாட்டில் அலுவலகங்கள் திறப்பதும் எளிதாகியது. மென்பொருள் நிறுவனங்கள் பங்கு சந்தையில் முதல் திரட்டுவதற்கு, சந்தை சீர்திருத்தங்கள் மிகவும் உதவின.   1991 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பு, முதலீட்டை நிர்வகிக்கும் அரசாங்க அலுவலர் ஒரு நிறுவனத்தின் IPO பங்கின் விலையை நிர்ணயிப்பார்.

“நிறுவனத்தின் பங்கு என்ன விலையில் பட்டியலிடப்பட வேண்டும் என்று அந்த அலுவலர் தீர்மானிப்பார்.” 2006ஆம் ஆண்டு யேல் பல்கலையில் ஒரு பேட்டியில் மூர்த்தி தெரிவித்தார். “அந்த அலுவலருக்கு பங்கு சந்தைகள் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. உங்களுடைய par valueவிற்கு மேலே அவர் பங்குகளை பட்டியலிட ஒத்து கொள்ளவே மாட்டார்.”[17]

ஜூன் 1993 அரசாங்கம் விதிகளை மாற்றிய பின்பு, பங்கு சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்ட இரண்டாவது மென்பொருள் நிறுவனம் இன்ஃபோசிஸ்.[18]

பங்கு சந்தையில் பட்டியலிப்பட்ட போது அதற்கு கிடைத்த வரவேற்பு மூர்த்தியை ஆரம்பத்தில் வருத்தப்பட வைத்தது. “பெரும்பாலான பங்குச்சந்தை முதலீட்டாளர்கள் மென்பொருள் பற்றி கேள்விப்பட்டது இல்லை.” மூர்த்தி தொடர்ந்தார். “வங்கிகளுக்கும் மென்பொருள் புரியவில்லை.” பங்குகளை விற்பது கடினமாக இருந்தது. “நண்பர்களும் உறவினர்களுக்கும்” என்று ஒதுக்கிய பங்கு கோட்டாவையே விற்பது பெரும்பாடாக இருந்தது. “நான் விற்க விரும்பிய பெரும்பாலான உயர்-நடுத்தர வர்க்க நண்பர்களும் உறவினர்களும் சந்தேகத்தோடு பார்த்தார்கள். எக்கச்சக்க கேள்விகளை கேட்டார்கள். பங்கின் வரவை குறித்து கேரண்டி கேட்டார்கள்” மூர்த்தி சொன்னார். “கடைசியாக, நண்பர்களிலும், உறவினர்களிலும் ஒருவர் கூட பங்கை வாங்கவில்லை.” 

இந்திய பங்குசந்தை முதலீட்டாளர்கள் அவநம்பிக்கையோடு இருந்தாலும், இன்ஃபோசிஸ் $4.4 மில்லியன் டாலர்கள் முதலீட்டை திரட்டியது. இதற்கு காரணம்: வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களின் வருகை. அதை சாத்தியமாக்கிய தாராளாமயமாக்கல் சீர்திருத்தங்கள். இந்திய சந்தையில் உற்சாகத்தோடு பங்குபெற்ற முதல் மதிக்கத்தக்க முதலீட்டு நிறுவனம் மார்கன் ஸ்டேன்லி அசெட் மெனேஜ்மெண்ட். அவர்கள் இன்ஃபோசிஸை நம்பி முதலீடு செய்தார்கள். “அவர்கள் அமெரிக்காவில் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியை பார்த்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு இன்ஃபோசிஸ்ஸின் ஆரம்பகால வளர்ச்சியில் பெரும் பங்கு உண்டு. ” என்றார் நீலகேனி.  

அமெரிக்காவில் நிகழ்ந்த சில மாற்றங்கள் மீண்டும் இன்ஃபோசிஸ்ஸின் வளர்ச்சிக்கு உதவியது. சரியான காலகட்டம் என்று சொல்ல வேண்டும். 1990 ஆம் ஆண்டு, அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் H.W. புஷ் குடியேற்ற சட்டத்தில் கையெழுத்திட்டார். அது H-1B விசா திட்டத்திற்கு வழிவகுத்தது. அமெரிக்காவில் அதிவேகமாக வளரும் சிறப்பு திறன் தேவைப்படும் சில துறைகளில் (உயர் தொழில்நுட்ப துறை, ஆய்வு, கணினி நிரல் எழுத்து ) ஏற்பட்ட தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை தீர்க்க H-1B விசா திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. 

1970களிலும், 1980களிலும் இருந்த மந்த நிலை நீங்கி அமெரிக்க பொருளாதாரமும் வளர்ச்சி அடைய துவங்கியது. அமெரிக்க நிறுவனங்கள் பெரிய அளவில் தொழில்நுட்பத்தில் முதலீடு செய்து, தங்கள் செயல்திறனை பெருக்கியது வளர்ச்சிக்கு காரணம். இன்ஃபோசிஸ்ஸின் சந்தை அதிவேக வளர்ச்சி அடைந்தது. அதன் பங்கு மதிப்பும் உயர்ந்தது. பங்கு சந்தையில் பட்டியலிட்டதன் (IPO) மூலம் இன்ஃபோசிஸ் திரட்டிய செல்வத்தின் பெரும்பகுதி பெங்களூர் அலுவலக வளாகத்தின் கட்டமைப்பிற்கு செலவிட்டார்கள்.

தாராளமயக்கலின் பின்பும் பல ஆண்டுகளுக்கு இந்தியா தேவைக்கு  ஏற்ப கணினித்துறை பொறியாளர் பட்டதாரிகளை உருவாக்கவில்லை. இந்த பிரச்சனையை தீர்க்க, இன்ஃபோசிஸ் நேரடியாகவே கல்லூரிகளுடன் இணைந்து கணினித்துறை மற்றும் மின்னனுத்துறையை சாராத மற்ற பொறியியல் துறைகளை சேர்ந்தவர்களுக்கும்  “கற்றல் தேர்வு” முறையை அறிமுகப்படுத்தியது. அந்த தேர்வில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் உறைவிடத்துடன் கூடிய 32 வார கடுமையான பயிற்சிக்கு உட்படுத்தப்பட்டார்கள்.

இந்த காலகட்டத்தில், இன்ஃபோசிஸ் தங்கள் கட்டமைப்பை பெருக்குவதில் பெரிய அளவிற்கு கவனம் செலுத்தினார்கள். அவர்கள் செய்த ஒரு புகழ்பெற்ற விஷயம் – ஊழியர்களுக்க்கான பங்கு ஆப்ஷன்களை தருதல் (ESOP). (அந்த பங்குகளை உடனடியாக விற்க முடியாது. முதல் வருடம் கழித்து 25%, பின்பு மாத மாதம் ஒரு பகுதி என நான்கு வருடங்களில் விற்றுக்கொள்ளலாம்.) பாய் தொடர்ந்தார், “இன்ஃபோசிஸ்ஸில் வேலை செய்த டிரைவர்கள்கூட அவர்களின் பங்கு ஆப்ஷன்கள் மூலம் லட்சாதிபதிகள் ஆன கதைகள் உண்டு. அவையெல்லாம் உண்மைதான்.”

இன்ஃபோசிஸ் போன்ற ஒரு தகவல் தொழில்நுட்ப துறையில் ஒரு வேலை வாங்க வேண்டும் என்பது நிறைய இளைஞர்களின் கனவாக மாறியது. தாராளமயாக்கலால் நிறைய தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளும் காளான்போல பெருகின. “அரசுகள் தாராளாவாத சிந்தனையை கொண்டிருந்தன. குறிப்பாக தென்மாநில அரசுகள். அவை பெரிய அளவில் பொறியியல் கல்லூரிகளை திறந்ததன் மூலம், நாட்டின் பொறியாளர்கள் எண்ணிக்கை 1990களுக்கு பிறகு பலமடங்கு பெருகியது.” நீலகேனி சொன்னார்.[19]

2000 ஆம் ஆண்டு முடிவில் இன்ஃபோசிஸ்ஸிற்கு ஒரு பெரிய அதிர்ஷ்டம் அடித்தது. கணினியில் இடத்தை சேமித்து அதன் மூலம் செலவை குறைப்பதற்காக, பல நிரல்கள் ஆண்டுகளை நான்கு எண்களாக சேமிக்காமல், சுருக்கி இரண்டு எண்களாக சேமித்தன. (உதா: 1-1-1985 என்ற தேதி 1-1-85 என்று சேமிக்கப்படும். கணினி உருவான காலங்களில் கணினி மின்பொருட்கள் மிக விலை உயர்ந்தவை. மனிதன் நிலவிற்கு சென்றபோது நாசாவிடம் இருந்த மொத்த கணினித்திறனை (செயல்திறனை) விட இப்போது உங்கள் ஸ்மார்ட்போனில் கணினி செயல்திறனும், சேமிப்புதிறனும் அதிகமாக உள்ளது!!) 1990களின் இறுதியில், ஒரு சிக்கல் எழுந்தது. 2000 என்ற ஆண்டை, “00” என்று சேமிக்கும்போது, கணினி நிரல்கள் அதை 1900 என்று புரிந்து கொள்ளும். டிசம்பர் 31, 1999 ஆம் ஆண்டு இரவு முடிந்து 2000 ஆம் ஆண்டு பிறக்கும்போது, கணினிகள் ஆண்டுகளை தவறாக புரிந்து கொண்டு பெரிய சிக்கல்கள் ஏற்படும் என்று வதந்தி பரவியது. இதை Y2K பழுது என்றார்கள். அமெரிக்க பெருநிறுவனங்கள் குறைவான விலையில் இந்த பழுதை நீக்க இந்திய மென்பொருள் நிறுவனங்களை நாடினார்கள். 1998 ஆம் அண்டு இன்ஃபோசிஸின் வருமானத்தில் 22% Y2K பழுது நீக்கும் ஒப்பந்தத்தில் இருந்து வந்தது. [20]

இந்த பழுது பெரிய பிரச்சனையாக எழுந்ததையும், அதை இந்திய மென்பொருள் நிறுவனங்கள் சரிசெய்ததையும், அதன்மூலம் இந்திய மென்பொருள் துறையின் மதிப்பு உயர்ந்ததையும், இன்ஃபோசிஸ் தனக்கு சாதமாக பயன்படுத்த விரும்பியது. அமெரிக்க தொழில்நுட்ப பங்குசந்தையான நாஸ்டாக்கில் தன் பங்குகளை மார்ச் 1999 ஆம் ஆண்டு பட்டியலிட்டது. 2004 ஆம் ஆண்டு, வயர்ட் பத்திரிக்கை ஒரு பெண்ணின் கையில் கணினி நிரல் எழுத்துகளில் இடப்பட்ட மருதாணி அட்டைப்படமாக இருந்தது.  “தொழில்நுட்ப வேலைகள் எப்போதையும் விட அதிகமாக இந்தியாவிற்கு செல்கின்றன. அதில் உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்ற வாசகம் இடம்பெற்றிருந்தது.

Y2K சிக்கல் தீர்ந்தபிறகு, 2004 ஆம் ஆண்டில் இன்ஃபோசிஸ்சின் வருமானம் $1 பில்லியன் டாலரை தொட்டது. அடுத்த சில ஆண்டுகளில் அது $2 பில்லியன் டாலராக வளர்ந்தது. இன்ஃபோசிஸ், இந்திய சமூகத்தில் ஒரு சாராரைப்போல, உலகமயமாக்கலின் நன்மைகளை அறுவடை செய்தது. 

அந்த காலகட்டத்தின் புகழ்பெற்ற கதைசொல்லியான தாமஸ் ஃபிரிட்மேன் “தி வேர்ல்ட் இஸ் ஃபிளாட்” என்ற புத்தகத்தை 2005இல் எழுதினார். இந்திய பெருநிறுவனங்களில் அந்த புத்தகம் பெரிய அளவில் பேசப்பட்டது. அந்த புத்தகத்தில் பெங்களூருவையும், இன்ஃபோசிஸ்ஸையும் புகழ்ந்து எழுதப்பட்டிருந்தது. இன்ஃபோசிஸ்ஸின் தலைமை செயல் அலுவலரான நந்தன் நீலகேனி தட்டையான உலகத்தை ஃபிரிட்மேனுக்கு  காட்சியாக விவரித்தார். “டாம், விளையாட்டுக்களம் சமன்படுத்தப்பட்டுள்ளது” என்றார் நீலகேனி.

இன்ஃபோசிஸின் வரலாறை இந்த சர்வதேச பின்னனியில் வைத்து மீண்டும் நோக்கும்போது சில விஷயங்கள் ஆச்சிரியமாக உள்ளது. 2000ங்களின் மத்தியில் இந்தியாவிற்கு செல்லும் வேலைகளை பற்றி கவலைகள் எழுந்தன. பின்பு யாரும் அதை சொல்வதில்லை.

2007இல் வெளியிடப்பட்ட  ஐபோன், 2008இல் ஆண்டிராய்ட், அதன் பின்பு கிளவுடிற்கு மாற்றம் வணிகத்தையும் தொழில்நுட்பத்தையும் மாற்றிவிட்டது. (கிளவுட் மாற்றம்: நிறுவனங்கள் தங்களின் கணினி மற்றும் சர்வர்களை தாங்களே நிறுவி, பராமரிக்காமல்  அமேசான் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் பராமரிக்கும் கணினி பண்ணைகளில் இருந்து தேவைக்கேற்ப கணினித்திறனை பயன்படுத்திக்கொள்ளும் முறை. சொந்தமாக மாடு வைத்திருக்காமல், பால் பண்ணைகளில் இருந்து தேவைக்கேற்ப பால் வாங்கிக்கொள்வது போல. நேரப்-பகிர்வு பெருங்கணினிகள் குறுங்கணினிகளாக மாறி, மீண்டும் ஒருவகையில் நேரப்-பகிர்வு கணிணிகளின் 2.0வாக ஆனதை மேகங்கள் என்று பொருள்படக்கூடிய “கிளவுட்” தொழில்நுட்பம் என்கிறார்கள்.) இப்போது நிறுவனங்களின் தகவல் தொழில்நுட்ப குழு மட்டுமே, இந்தியாவிற்கு வேலைகளை அனுப்பலாமா என்று முடிவெடுக்க முடியாது. நிறைய அமெரிக்க நிறுவனங்கள் அவர்களே தங்கள் கிளைகளை இந்தியாவில் துவங்கி இந்திய மென்பொருள் மனிதத்திறனை பயன்படுத்த துவங்கிவிட்டார்கள்.   

அரசியல் ரீதியிலும் ஃபிரீட்மேனின் “தட்டையான உலகம்” என்ற கருத்து காலவதி ஆகிவிட்டது. 2008இல் ஏற்பட்ட அமெரிக்க பொருளாதார வீழ்ச்சி, வேலைகளை குறித்த அமெரிக்கர்களின் பார்வையை மாற்றிவிட்டது. சீனாவிற்கு போய்விட்ட உற்பத்தி துறையின் கடைமட்ட அல்லது அதிக திறன் தேவைப்படாத வேலைகள் குறித்த கவலை அமெரிக்காவில் எழுந்தது. பெங்களூருக்கு போய்விட்ட மேல்மட்ட அல்லது திறன் தேவைப்படும் வேலைகள் குறித்து அந்த அளவிற்கு இன்னும் பிரச்சனை எழவில்லை. அமெரிக்க அரசியல்வாதிகள் தொழில் உற்பத்தி குறித்து மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தார்கள். பொருளியல் ரீதியில் பாதிக்கப்பட்ட அமெரிக்க தொழிலாளர்களை கவர்வதற்காக அந்த நிலைப்பாட்டை அரசியல்வாதிகள் எடுத்தார்கள். (ரஸ்ட் பெல்ட் எனப்படும் தொழில் நிறுவனங்கள் நிறைந்திருந்த சில மாகாணங்களை சேர்ந்தவர்கள் அவர்களின் இலக்கு. அங்கிருந்த நிறுவனங்கள் மெல்ல மெல்ல சீனாவிற்கு மாறிவிட்டன.)

எங்களுடைய பேட்டியில், நீலகேனி இப்போது இருக்கும் உலகமயமாக்கலுக்கு எதிரான போக்கை ஆமோதித்தார், “இருப்பினும், மற்ற துறைகளை ஒப்பிடும்போது எங்கள் மென்பொருள் துறை பெரிய அளவிற்கு சிக்கல் இல்லாமல் வெளிவந்தது. ஏனென்றால் சீனாவை நோக்கியே எல்லா தோட்டாக்களும் பாய்வதால், இந்தியா ஓரளவு தப்பித்துள்ளது” என்றார். மாறும் உலக சூழலுக்கு ஏற்ப, இன்ஃபோசிஸ் எந்தெந்த நாடுகளில் இயங்குகிறதோ, அந்த இடங்களில் மென்பொருள் திறனை வளர்ப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது. 

“அமெரிக்காவில் வேலை உருவாக்கத்தில் இன்ஃபோசிஸ் இப்போது பெரிய பங்களிப்பு ஆற்றுகிறது. இண்டியானாபோலிஸ் போன்ற இடங்களில் நாங்கள் மென்பொருள் பயிற்சி இடங்களை அமைத்திருக்கிறோம். அமெரிக்க மென்பொருள் நிறுவனங்களே அங்கெல்லாம் போவதில்லை.” நீலகேனி சொன்னார். 2017இல் இருந்து இன்ஃபோசிஸின் அன்றாட செயல்பாடுகளில் தலையிடாத தலைவராக பொறுப்பேற்றிருக்கிறார். (non-executive chairman). “இன்ஃபோசிஸை நாங்கள் ஒருவகையில் விசா சிக்கலை சமாளிக்கும்படி மாற்றியுள்ளோம். கடந்த இரு வருடங்களில் விசா தேவைப்படாத ஊழியர்கள் – அமெரிக்கர்கள் மற்றும் கிரீன் கார்ட் வைத்திருப்போர் – நிறைய பணிகளுக்கு அமர்த்தியுள்ளோம்.”

ஆனால் இந்த மாற்றத்தால் இந்தியாவில் சில பாதிப்புகள் ஏற்பட்டுள்ளன. நீண்ட காலத்திற்கு, நிறைய இந்திய பொறியாளர்களுக்கு, இன்ஃபோசிஸ் வேலை என்பது உயர்-நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கைக்கான ஒரு நுழைவாயில், வெளிநாடுகளுக்கு வேலைக்கு செல்ல ஒரு வாய்ப்பு, இறுதியாக அமெரிக்காவில் கிரீன் கார்ட் விசாவிற்கான ஒரு பாதை. அந்த வழிகள் பெரிய அளவில் அடைபட்டுள்ளன.

பொறியியல் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை தேவைக்கு அதிகமாக உள்ளதால், ஆரம்ப நிலை ஊழியர்களின் சம்பளம் தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் உயரவில்லை. 2005இல் ஒரு பயிற்சி நிலை பொறியாளர்  ₹2.8 லட்சம் வாங்கினார். 15 வருடங்கள் கழித்து அது ₹3.5 லட்சமாகத்தான் உள்ளது. (2005இல் தங்கத்தின் விலையையும், டாலர்-ரூபாய் மதிப்பையும் இன்றைய நிலைமையும் ஒப்பிட்டால் “உண்மையில்” சம்பளம் குறைந்துள்ளது). கூகிள் அமேசான் போன்ற நிறுவனங்களின் இந்திய வருகையும் இளைஞர்களின் பார்வையை மாற்றியுள்ளது. 2000க்கு பிறகு பிறந்த இளைஞர்களுக்கு இன்ஃபோசிஸ் பழைய உலகமாக தெரிகிறது – ஒரேவிதமாக பயிற்சி அளிக்கப்படும் பொறியாளர்கள் வழக்கமான நிரல்களை எழுதுகிறார்கள். இப்போது, “ராக்ஸ்டார் கோடர்ஸ்” எனப்படும் அதிதிறன் நிறைந்த நிரலாளர்கள் மேட்-இன்-இந்தியா யுனிக்கார்ன் நிறவனங்களின் செல்வத்தால் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். [$1 பில்லியன் டாலர் சந்தைமதிப்புள்ள அதிவேகமாக வளரும் ஸ்டார்டப் நிறுவனங்களை “யுனிக்கார்ன்” நிறுவனங்கள் என்கிறார்கள். அவற்றில் சில , பங்குச்சந்தையில் இன்னும் பட்டியஇ இடப்படாதவை. அவை பங்குச்சந்தையில் பட்டியலிடப்படும் போது மேலும் அவற்றின் மதிப்பு உயரும் என்பது பொதுவான கணிப்பு. ஜனவரி 2022 கணக்கின்படி 80 ஸ்டார்டப் நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் யுனிக்கார்ன் அந்தஸ்த்தை அடைந்துள்ளது. தமிழகம் இதில் பின்தங்கி உள்ளது. சென்னையில் இருந்து ஒன்று/இரண்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே யுனிக்கார்னாக கருதப்படுகிறது. பெங்களூரு (35), டெல்லி (18), மும்பையில் (11) பெரும்பாலான யுனிக்கார்ன்கள் உள்ளன.] 

ஆனால் இந்தியா இன்னும் தேவையான வேலைகளை உருவாக்கவில்லை. வேலையற்றோர் சதவீதம் 7-8% விகிதமாக உள்ளது. லட்சக்கணக்கான பொறியியல் பட்டதாரிகளை உள்ளிழுத்துக்கொள்ளும் திறன் இந்தியாவில் மிக சில துறைகளிலேயே உள்ளது. கண்டிப்பாக தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை அதில் ஒன்று. (2019-2020 ஆண்டிற்கான அனைத்திந்திய தொழில்நுட்ப குழுமத்தின் தகவல் ஆய்வின்படி 36% பொறியியல் பட்டதாரிகளுக்கு  வேலை கிடைக்கவில்லை என்கிறது.) [21]

உண்மையான ஒரு பெரிய சிக்கல் எழாமல், இந்திய தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை தன் அடிப்படையை மாற்றி கொள்வதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. ஒரு ஊழியருக்கான வருமானம், கடந்த பத்து வருடங்களாக ஒரே அளவில் உள்ளது. இந்தியாவில் மென்பொருள் துறை தொடர்ந்து சிறப்பாக செயல்படுவதற்கு குறைந்த சம்பளம்  மட்டுமல்ல, ரூபாயின் மதிப்பு டாலருக்கு எதிராக 70% சரிந்துள்ளதும் ஒரு காரணம். 

தொழில்நுட்ப சூழல் அதிவேகமாக மாற்றமடையும்போது, இந்தியாவின் பழைய தகவல்தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் இன்னும் ஆற்ற வேண்டிய பங்குள்ளது என சிலர் நினைக்கிறார்கள். “இன்ஃபோசிஸ், டி.சி.எஸ் மற்றும் விப்ரோ போன்ற நிறுவனங்கள் செய்யும் வேலை காலாவதியாகப்போவதில்லை.” முன்னாள் இன்ஃபோசிஸ் அதிகாரியும், துறை நிபுணருமான பிரகாஷ் செல்லம் சொன்னார். “ஒரு நிறுவனத்தின் தொழில்நுட்ப தேவை அதிகரிக்கும்போது, அதை பராமரிப்பதற்கான தேவையும் அதிகரிக்கும். பெரிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களுக்கும் இது பொருந்தும்.”

ஷாலினியில் உணவு சாப்பிடபோன அந்த நான்கு பேரும், தங்கள் நிறுவனத்தை விற்கவேண்டாம் என்று எடுத்த முடிவு, ஒரு தலைமுறையே மென்பொருள் துறையில் தொழில்துவங்க ஊக்கப்படுத்தியது. அவர்களுடைய நிறுவனம் அதன் பங்குதாரர்களுக்கு உண்மையான செல்வத்தை ஈட்டித்தந்தது. இந்தியாவின் தகவல்தொழில் நுட்பத்துறையின் மதிப்பை உலகளவில் அதிகரிக்க செய்ததில் பெரும் பங்காற்றியது. இந்தியாவில் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியியல், கணித (STEM) கல்விகளில் வலிமையாக இருப்பதற்கு இந்திய மென்பொருள் துறையும், இன்ஃபோசிஸ்ஸும் பெரிய அளவில் பங்களிப்பாற்றி உள்ளன. இன்றைய இளம் பொறியாளர்கள் அவர்களின் தோளில்தான் நின்றுள்ளார்கள்: இப்போதைய யுனிக்கார்ன்கள் தங்களின் வெற்றிக்கு தங்கள் துறையின் முன்னோர்களுக்கு கடன்பட்டுள்ளார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள்தான் இந்தியா பாம்பாட்டிகளின் நாடாக அறியப்பட்டபோது உலகத்திற்கான மென்பொருளை எழுதியவர்கள்.    

கட்டுரையின் மூல ஆசிரியர்: வேதிக்கா காண்ட் – மேலாண்மை ஆலோசகர், எழுத்தாளர், வரலாற்றாசிரியர்.  அவருடைய டுவிட்டர் கணக்கு @vedicakant 

நன்றி:

இன்ஃபோசிஸின் கதையையும் தன்னுடயை கதையையும் என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டதற்காக N.R.நாரயண மூர்த்தி அவர்களுக்கு நன்றி. அந்த இரண்டு கதைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. நந்தன் நீலகேனி அவர்களுக்கு, திரு.மூர்த்தியை அறிமுகப்படுத்தியதற்கும் என்னுடன் பேச நேரம் ஒதுக்கியதற்கும் என் நன்றிகள். மோகன்தாஸ் பாய், நாகராஜன் விட்டல், கெ.ராய் பால் மற்றும் பிரகாஷ் செல்லம் ஆகியோருக்கும் தங்கள் பார்வைகளை பகிர்ந்து கொண்டதற்காக நன்றிகள். இந்த கட்டுரையை எழுதுவதற்கு அவை உதவின. மனீஷ் ஷபர்வால் இந்த கட்டுரையின் முன்வரைவை படித்ததற்காகவும், திருத்தங்கள் சொன்னதற்காகவும் நன்றிகள்.   

பல ஆண்டுகளாக சௌரப் ஶ்ரீவத்சவாவுடன் அவருடைய தொழில்முனைவர் பயணத்தை பற்றி உரையாடி இருக்கிறேன். இந்திய தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை குறித்தும். அந்த உரையாடல்களை தொகுக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். இந்த துறையின் ஆரம்பகாலம் குறித்து பேசியதற்கும், அவற்றின் சூழலை விளக்கியதற்கும், என்னுடன் நீண்ட உரையாடல் நடத்தியதற்கும் என் நன்றிகள்.   

அருண் மோகன் சுகுமாரின் தூண்டுதல் இல்லாமல் நான் இன்ஃபோசிஸ் குறித்து எழுதியிருக்க மாட்டேன். தொடர்ந்து என்னை ஊக்கப்படுத்தி, கட்டுரையின் வடிவை குறித்து உரையாடி, முன்வரைவை படித்து திருத்தங்கள் சொன்னதற்காகவும் அருணிற்கு நன்றிகள்.

[1] அவுட்சோர்ஸிங் என்பது – ஒப்பந்தம் தந்த நிறுவனத்தின் மென்பொருளை மாற்றியமைப்பதாக இருக்கலாம், இல்லை ஒப்பந்த நிறுவனத்தின் வாடிக்கையாளர்களின் மென்பொருளை மாற்றியமைப்பதாகவும் இருக்கலாம்.

[2] K.S. Gopalakrishnan, Indian IT and ITeS journey: Liberalization and Beyond”.

[3] NASSCOM is the Indian IT industry’s trade association.

[4] D. Rodrik, A. Subramanian, “From Hindu Growth to Productivity Surge: The Mystery of the Indian Growth Transition”. 2004.

[5] திட்ட கமிஷன் உறுப்பினர் மற்றும் இந்திய புள்ளியல் கழகத்தின் நிறுவனர். 

[6]  இந்திய அணுஆய்வு திட்டத்தின் தந்தை. Tata Institute of Fundamental Research (TIFR) நிறுவனர்களில் ஒருவர்.

[7] இந்திய ரயில்வேதான் IBM நிறுவனத்தின் பெரிய இந்திய வாடிக்கையாளர். தினேஷ் சர்மா எழுதிய The Outsourcer: The Story of India’s IT Revolution, p 52 (2015) புத்தகத்தில் இருந்து.

[8] சர்மா, The Outsourcer, p 29.

[9] தங்கள் மேஜையின் மீதிருந்த  திரையின் மூலன் தொலைவில் இருந்த ஒரு பெருங்கணினியை பலர் ஒரே சமயம் பயன்படுத்துவதை TSS என்கிறார்கள். 1950 களில் பெரிய நிறுவனங்கள் தங்களில் எல்லா ஊழியர்களுக்கும் கணினியை தர முடியவில்லை. (அன்று கணினி விலை உயர்ந்தவை). TSS இந்த சிக்கலை தீர்த்தது. TSS இன்று கிளவுட் கம்ப்யூட்டிங் என்று சொல்லப்படுவதின் அடிப்படை. 

[10] 1977இல் பதவிக்கு வந்த ஜனதா அரசாங்கம், ஜார்ஜ் பெர்ணாடஸ்ஸை தொழில்துறை  அமைச்சராக நியமித்தது.1960 களில் கணினிமயமாக்கலுக்கு எதிராக பம்பாயில் போராடிய தொழிற்சங்கவாதியாக இருந்தார்.  1973இல் வந்த FERA சட்ட திருத்தம், 40 சதவீதத்திற்கும் மேல் வெளிநாட்டு முதலீட்டில் இயங்கிய நிறுவனங்கள் மத்திய ரிசர்வ் வங்கியின் இன் ஒப்புதலை மீண்டும் பெறவேண்டும் என்று சொன்னது. இந்த சட்டத்தில் இருந்து விலக்கு அளிக்க IBM பெர்ணாடஸ்ஸை அனுகியது தவறாகிப்போனது. பெர்ணாடஸ் IBMஐ “திமிர் பிடித்தவர்கள்” என்று பின்பு சொன்னார். நிறுவனத்தின் பங்குகளை உள்ளூர் நிறுவனத்திற்கு விற்கும்படி பிரெஞ்ச் அதிபர் ஜெனரல் சார்ல்ஸ் டி கால் சொன்னதைகூட அவர்கள் ஏற்க மறுத்துவிட்டோம் என்றார்கள். “உங்களுக்கு ஜெனரல் வேண்டுமானால் அடிபணிவார், நான் அடிபணிய முடியாது. வெளியே போங்கள்” – சர்மா, The Outsourcer, p. 68

[11] LexisNexis என்று இன்று அழைக்கபடும் LEXIS சட்ட, வணிக நிறுவனங்களுக்கும், நூலகங்களுக்கும் ஆன  முதல் மின்தகவல் சேமிப்பு நிறுவனம். நீதிமன்ற தீர்ப்புகளை எளிதாக தேடிக்கொள்ள உதவியது. 

[12] நாராயண மூர்த்தியின் 2019 நவம்பர் ஹார்வேர்ட் மேலாண்மை கழகத்திற்கான பேட்டி. Creating Emerging Markets Oral History Collection.

[13] பட்னி கோபமடைந்தார். “மூர்த்தி பட்னி நிறுவனத்தில் இருந்து டிசம்பர் 1980 விலகினார். நிரல் எழுத்தாளர்கள் அவரை பின்தொடர்ந்தார்கள். மொத்த மென்பொருள் அணியே விலகியது எங்களை மிகவும் பாதித்தது…இந்த மொத்த நிகழ்வும் நரேந்திர பட்னிக்கு கடும் கசப்பை ஏற்படுத்தியது. அவர் மூர்த்தியின் செயல் அறம் இல்லை என்றார். பட்னியின் வாடிக்கையாளராக இருந்த DBC, இன்ஃபோசிஸின் முதல் வாடிக்கையாளாராக ஆனது, பட்னியின் கோபத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. சர்மா, The Outsourcer, p 136

[14] 1984இல் சொந்தமான Data General கணினியை வாங்கினார்கள்.

[15] A. Kohli, “Politics of Economic Liberalization in India,” World Development, vol. 17, No. 3, 1989, pp. 305-328.

[16] நந்தன் நீலகேனியின் “oral history for the Computer History Museum” பேட்டி.

[17] யேல் பல்கலை கழகத்தில் நாராயணா மூர்த்தியின் பேட்டி 2006.

[18] 1992இல் Mastek நிறுவனம் முதலில் IPO போனது.

[19] நீலகேனியின் “oral history for the Computer History Museum” பேட்டி.

[20] நந்தன் நீலகேனியின் Rediff.com பேட்டி – 20 மார்ச் 1999.

[21] AICTE தளத்தில் உள்ள “மாணவர்கள் தேர்ச்சி” விகிதமும் “வேலை கிடைத்தோர்” விகதத்தையும் வைத்து இந்த எண்ணிக்கையை கணக்கிட்டேன்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s